İnsanların Veliyullah’a Karşı İmtihan Edilmesi

Bu konuyu anlayabilmemiz için Hz. İmam Hasan El Müçteba (a.s)’dan bir örnek vereceğim.

İmam Hasan (a.s)’ın Döneminde İnsanların İmtihanı

Hz. İmam Hüseyin, insanları Aşura olayı ile nasıl imtihan buyurdu ise İmam Hasan (a.s)’da insanları aynı şekilde imtihan buyurdular.

İmam Hasan (a.s)’ın silahlı gücü zahiri olarak yerindeydi. Askerlerinin, taraftarlarının sayısı yüksekti. İmam Hasan (a.s)’ın takribi olarak 12.000 kişinin üstünde askeri vardı ve diğer Masum İmamlar’a nispeten daha çok askeri güce sahip olmasına rağmen Muaviye ile sulh ettiler.

Bizler Velayet mektebine olan bağlılığımızı, Eimme-i Ethar (a.s)’a olan itaatimizi genellikle barış üzerine dizayn ediyoruz. Eğer hayatımızı sulh üzere dizayn ediyorsak ölçü ve kıstasımızın İmam Hasan (a.s) olması gerekir. Hiç kimse Allah’ın hak halifesi, Allah’ın nuru, Allah’ın velisi, Allah’ın tayin ettiği Resulullah’ın hak halifesi İmam Hasan (a.s)’ın ötesinde barış yaparak sulh ilan edemez. Hiç kimse Velayet hususunda, Veliyyullah’ın ötesinde tolereli olamaz, vurdumduymazlık yapamaz.

İmam Hasan (a.s), diğer Masum İmamlar’a nispeten en çok askere sahip olan İmamdır.
İmam Hasan (a.s)’ın 12.000 askerin üstünde olan bir askeri gücü vardı.

Ubeydullah b. Abbas:

Hz. Nebiyyi Kibriya (s.a.a) ve Hz. Emirelmüminin Ali (a.s)’ın amcasının oğludur.
İmam Ali (a.s)’ın hükümetinde vali idi.
Hz. İmam Hasan El Müçteba (a.s)’ın ordusunda, kolordu komutanıydı.
Ubeydullah’ın emri altında binlerce asker vardı. Ubeydullah, Muaviyenin gönderdiği onlarca torba altına karşılık İmam Hasan (a.s)’ın ordusunu terk ederek İmam’ı altın karşılığında sattı. Ubeydullah binlerce, onbinlerce askeri ile birlikte Muaviyeye teslim oldu.
İmam’ın yanından kaçanlar kaçtılar ve Muaviye’ye teslim olanlar da teslim oldular ve İmam Hasan (a.s)’ın yanında asker olarak 12.000 tane silahşör asker kaldı ve İmam Hasan (a.s)’da bu durumda Muaviye ile sulh etti.

İmam Hasan (a.s) Muaviye ile sulh ettiği zaman İmam Hasan (a.s)’ın yanında kalanların çoğunluğu Veliyyullah’a karşı geldiler ve itiraz ettiler. İtiraz edenlerin arasında seçkin kişilerin sayısı oldukça fazlaydı. İmam Hasan (a.s)’a itiraz edenlerin arasında Hz. İmam Ali (a.s)’ın önde gelen şiilerinden olan çok meşhur kişiler de vardı. Bunlar İmam Hasan (a.s)’a hakaret ediyorlardı. Bunlar cengaverlik fedaileriydiler ama hedeflerinde Hz. İmam Hasan (a.s) vardı. Sulhçular, Muaviye’ye teslim olup İmam Hasan (a.s)’a hakaret ederek sövüyorlardı; kendilerini cengaver olarak tanıtanlar da İmam Hasan (a.s)’a sövüyorlardı. Bunların arasında olan en önemli kişilerden birisi ise Sufyan b. Ebu Leyla idi.

SUFYAN B. EBU LEYLA:

İmam Ali (a.s)’ın şialarındandı.
Kendisi çok meşhur/tanınmış biri ve aynı zamanda da bir alim idi.
İmam Ali (a.s)’ın yanında terbiye olmuştu.
İmamların yanında eğitim almıştı.

Sufyan çok uzak bir yoldan geliyordu ve bineği ile İmam Hasan (a.s)’ın bulunduğu yere geldi; daha bineğinden inmeden İmam Hasan (a.s)’a şöyle dedi:
“Esselamu aleyke Ya muzillel Muminin.”
“Selam olsun sana, Ey müminleri zillete sokan adam.”
Yani müminlerin başına kara geçiren adam; müminleri alçaklığa sokan adam, sen öyle bir adamsın ki sen müminlere zillet elbisesini giydirdin.
İmam Hasan (a.s) ona şöyle buyurdular:
“Yoldan geldin, yorgunsun; bineğinden in, biraz dinlen; ondan sonra söveceksen söversin. Ne diyeceksen ondan sonra dersin.”
Bilahare Sufyan yanındakiler ile birlikte oturdular; Sufyan’ın yanında olanların bir kısmı İmam’ın ordusunda ki askerlerdi fakat bunların çoğunluğu İmam’ı tahkir etmekle görevliydiler.
Bunlar İmam Hasan (a.s)’ı hainlik ile ihanet ile hatta bir şekilde Allah’ın dininden çıkmak ile suçlamakla görevli kişilerdi.

İmam Hasan (a.s) buyurdular ki:
“Ben size ne anlatabilirim; nasıl anlatabilirim? Bunu bilin ki benim yapmış olduğum bu sulh sizin için üzerine güneşin doğduğu bütün nimetlere sahip olmanızdan daha yücedir.
“Yani sizler dünyadaki bütün nimetlere sahip olsaydınız (çünkü güneş bunların üzerine doğuyor) bile benim sulhum sizler için daha hayırlıdır.”

İmam Hasan (a.s) bu sulhu ile insanları Velayet’e karşı imtihan etmiştir.
Bizler hiç kimsenin kılına ve tüyüne dokunmadan sulh ve asayiş içinde olmak ve Ehlibeyt’in Velayeti ekseninde yürümek istiyorsak yapmamız gereken tek şey:
“Ama, lakin, fakat, ne için demeden, ikinci bir hedef gözetmeden İmam (a.s)’a tâbi olmamız gerekir.

Veliyyullah’a Tebaiyyet

İmam’a nasıl tâbi olacağız?
İmam bir şey yapmış ise neden ve niçin yaptınız demeyeceksin!
İmam bir şey buyurmuş ise “neden veya niçin böyle buyurudunuz?” demememiz gerekir!

Geçmişten bugüne kadar maalesef bir grup var ki bunlar, Hz. İmam Hüseyin (a.s)’ın beyanını, yaptıklarını ve hedeflerini aşırı bularak; Hz. İmam Hasan (a.s)’ın sulhunu daha fazla öne çekiyorlar.
Ama bu kişilerin bilmediği şey:
İmam Hasan (a.s) da yapmış olduğu bu sulh ile insanları (tıpkı kardeşi İmam Hüseyin (a.s)’ın Kerbela kıyamı ile imtihan buyurdukları gibi) imtihan buyurmuşlardı.

Hz. İmam Hüseyin (a.s), yanında hiçkimse yokken, taraftarı yokken, insanları velayete karşı imtihana tabi tuttukları gibi İmam Hasan (a.s) zahiren 12.000 kişilik bir ordusu varken insanları sulh ile imtihan tabi tuttular ama insanların geneli ise sınıfta kaldılar.

Muaviye’nin Â-li Resulullah’tan İntikam Planı

Bizler hem dünyayı isteyerek, hem dünyaperstlik yaparak, hemde dünyayı İmam’ın önüne geçirerek İmam’a itaat edebileceğimizi zannetmemeliyiz.
Söz ile (iddia ile) Veliyyi Emr’in yanında olunamaz.
İmam Hasan (a.s) onlara buyurdular (bu buyruk bugün bizim içinde geçerlidir; bu buyruk yalnızca onlara has değildir.):
Ben sizinle beraber mi, Muaviye ile savaşacaktım? Eğer ben sizinle beraber Muaviye ile savaşacak olsaydım sizler benim ellerimi ve kollarımı bağlayarak Muaviye’ye teslim ederdiniz.
İtaat edilmesi gereken mercii İmam’dır. İmam’ın sözü önceliklidir. Bizler İmam’ın yapmış olduğu davetin hikmetini bilemeyiz.
Ben, İmam Hasan (a.s)’ın Muaviye ile yaptığı sulhun Risalet-i Nebiyyi Ekrem’e, Velayeti Emirel Müminin’e ve Ehlibeyt mektebine ne kattığını beyan edecek değilim zaten bizim haddimiz de buna yetmez. Bizler ancak elez’zahir bir şeyler diyebiliriz.

Öncelikle şunu söyleyeyim:
Onlar ile (İmamı tahkir edenler ve Muaviye’ye teslim olanlar ile) bizim sulhtan anladığımız şey aynıdır.
Onlar ile bizim savaştan/mücadeleden anladığımız şey de aynıdır.
Eğer, Hz. İmam Hasan-i Müçteba (a.s) onlar ile birlikte Muaviye ile savaşsaydı onlar İmam Hasan (a.s)’ın ellerini ve kollarını bağlayarak Muaviye’ye teslim edeceklerdi ama Muaviye kâtî surette İmam Hasan (a.s)’ı öldürmeyecekti çünkü Muaviye’nin ayrı bir nefreti, ayrı bir kini vardı.

Peki Muaviye’nin (l.a) Hz. İmam Hasan (a.s) hakkında asıl planı neydi?
Hz. İmam Hasan (a.s)’ın dedesi Hz. Nebiyyi Kibriya (s.a.a), Muaviye’nin babası Ebu Süfyanı esir almıştı. Hz. Nebiyyi Kibriya (s.a.a) onları esir aldıktan sonra âzâd ettiler ve serbest bıraktılar.
Muaviyenin babası ve ailesi Ümeyyeoğulları bu olaydan sonra Tulegai Resulullah olarak tanınıyorlardı.

Tulegai Resulullah

Tulegai Resulullah: “Resulullah (s.a.a) olmasaydı bunlar kurtulamazlardı” demektir.
Muaviye (l.a), İmam Hasan (a.s)’ın şahsında, Nebiyyi Kibriya (s.a.a)’den bunun intikamını alacaktı/ almak istiyordu.
Muaviye, Hz. Nebiyyi Kibriya (s.a.a)’in Ümeyyeoğullarının boynuna takmış olduğu zillet madalyasının; Tulegai Resulullah rozetinin aynısını İmam Hasan-i Müçteba (a.s)’a takmak istiyordu.

Eğer ki İmam Hasan (a.s) sulh yapmayarak Muaviye ile savaşsaydı İmam ihanete uğrayacaktı; kendi ordusu tarafında elleri ve kolları bağlanarak Muaviye’ye teslim edilecek ve Muaviye Ümeyyeoğullarının bu intikamını, İmam Hasan (a.s)’ın şahsında bütün Â-li Resulullah’tan almış olacaktı.
Eğer İmam Hasan (a.s) sulh yapmamış olsaydı, bugün bizlere Şie-i Tulegai Muaviye diyeceklerdi.
Yani bunlar öyle şialardırlar ki bunların İmamı’nı Muaviye âzâd etmişti diyeceklerdi. Muaviye bunların İmamını âzâd etmemiş olsaydı bugün bunlar hayatta yoklardı, diyeceklerdi.
Siz bunun ne kadar büyük bir ar olduğunu biliyor musunuz?
Siz bunun ne kadar büyük bir zillet olduğunu biliyor musunuz?
Bugün bizlerden sulhâmiz bir şey bekleniyorsa ve bizde bunu yapacaksak bu ancak Velayete tebaiyyet ile olur.
O gün ki insanlar bunların böyle olacağını bilmiyorlardı.

Ben bunları anlatırken, sizler belki diyebilirsiniz:
“İmam Hasan (a.s)’ın sulhu ile İmam Hüseyin (a.s)’ın kıyamı arasında bir ilişki yoktur; Adnan hoca “Aşura“ konulu dersinde niye İmam Hasan (a.s)’ın sulhunu anlatıyor?

İmam Hasan (a.s)’ın sulhu ile İmam Hüseyin (a.s)’ın kıyamının birbiri ile bağlantılı olmadığını düşünebilirsiniz ama yanlışa düşmüş olursunuz.
Çünkü İmam Hasan (a.s)’ın sulhu ile İmam Hüseyin (a.s)’ın kıyamı tek bir olaydır; bunlar iki farklı olay değildir.
Her iki olayda bir emre davettir ama iki farklı şekilde gerçekleşmiş imtihanlardır.
Allahu Tebareke ve Teala bu olaylarla kimlerin Veliyyullah’ın yanında; kimlerin Veliyyullah’ın karşısında olduğu imtihan buyurdular.

Veliyyullah’ın Velayetine Girme

Veliyyullah’ın yanında olabilmenin şartı neden ve niçinsizliktir!
Neden? Niçin? Niye? Fakat, ama ve lâkin demeyecek olursan Veliyyullah’ın yanında olanlardan olabilirsin.
Veliyyullah’ın emrini sorgulamamak, Veliyyullah’a itiraz etmemek, kısacası neden ve niçin dememek için ne yapmamız gerekir?

Veliyyullah’ın daveti, hangi şart, koşul ve formda olursa olsun bizim yapmamız gereken tek bir iş vardır ve bu işi yapanlar, İmam’ın yanında ve Velayetinin altında olanlardır; bu işi yapan kişiler, İmam’ın Velayetini gerçekten kabul eden kişilerdir.
Peki bu iş nedir?
Bu iş, İmam’ın işini yapmaktır.

İmamların İşini Yapmak

Bizler masum İmamların, Veliyyullah’ın, Hüccetullah’ın işlerini yapmakla mükellefiz; İmamların omuzlarındaki yüklerini omuzlarımıza almak ile mükellefiz. Eğer bu yükü taşıyanlardan olursak bizler İmam’ın Velayetini kabul edenlerden yani İmam’ın yanında olanlardan oluruz.
İmam yükünü taşımamıza, İmamın işini yapmamıza engel olan yegane şey bizim lezzet peşinde koşmamızdır.
Lezzet: Sadece yemek yemek, şehvetin en güzelini tatmak, istirahatin en kalitelisini yaşamak v.b şeyler değildir.
Lezzetin gerçek manasının yanında bunlar sadece devede kulaktır.

Lezzetin Gerçek Manası Nedir?

Lezzet, İmamların yanında olmanın, İmamların işini yapmanın dışındaki bütün işlere verilen addır.
Lezzet, hebadır yani hemencecik geçen, ardında âkıbeti ve eseri kalmayan şey demektir.
Bittikten sonra arkasında ürün/eser bırakmayan şeylerin tamamına verilen ad lezzettir.

ÖRNEĞİN:
En güzel, en lezzetli yemeği yediğiniz zaman ondan tatmış olduğunuz lezzet, almış olduğunuz haz, o yemeği yutkunana kadardır. O yemek yutkunulduktan sonra artık ne yaparsanız yapın yutmuş olduğunuz yemeğin lezzeti birdaha hiçbir şekilde geri gelmeyecektir çünkü lezzet geriye hiçbir eser bırakmaz.

İmamın işlerinin dışında kalan her şey lezzete benzetilmiştir çünkü baki değildir.
İmam’ın işlerinin dışında olan hiçbir işin kalıcılığı yoktur.
Neden?
Kalıcılıkları yoktur çünkü İmamların işlerinin dışında kalan hiçbir iş insanları kurtuluşa götürmez.
İmamın işlerinin dışında kalan işlerin hiçbirinin daimi reçete olmak gibi bir boyutları yoktur; hepsi geçicidir.

İmamların İşini Yapmak İçin Yapmamız Gerekenler

İmamın işini yapabilmek, omuzlarındaki yükü kendi omuzlarımıza yükleyebilmek için yapmamız gereken tek bir iş vardır.
Bu iş İmamlar gibi dım atmaya, düşünmeye, belaların, sıkıntıların ve musibetlerin içine girmeye karar vermektir.

Musibet ve Sıkıntılar

Dünyada huzur, asayiş ve rahatlık yoktur, var olan tek şey sıkıntıdır, sadece sıkıntı vardır.

Musibet ve Sıkıntıların Gerçek Muhattabları ve Nedeni

Dünyada var olan bela, musibet ve sıkıntılar sadece Allah ile birlikte olan ve Allah ile birlikte olmak isteyen kişiler için vardır.
Allah ile birlikte olmayan kişiler için o boyuttaki gibi bir musibet, sıkıntı ve imtihan yoktur.
Allah ile birlikte olmayan (veya olmak istemeyen) kişilere neden sıkıntı yoktur?
Müminler niye sıkıntı içindedirler?
Allah ile birlikte olmayan kişiler müminler gibi (müminler kadar) bela ve sıkıntıya müptela olmazlar çünkü belalar, musibetler, zorluklar ve sıkıntılar insanı olgunlaştırır ve insanın kapasitesini arttırır.
Musibet ve sıkıntılar insana yüklenebileceği yüklerin ötesindeki yükleri hamletmeyi gerekli kılar ve insana hacim kazandırır.

Örneğin:
Sizler bir çocuğun eline öncelikle yarım kilogramlık bir yük veriyorsunuz ve onu alıştırıyorsunuz; çocuk alıştırdıktan sonra yavaş yavaş yükünü arttırıyorsunuz çünkü alıştıkça hacim kazanıyor ve daha çok yük taşıyabilme kapasitesine erişiyor.

Bir başka örnek verecek olursak:
Bir hayvanın kas yapmasını istiyorsanız o hayvana yük taşıtırsınız ama kas yapmasını istemediğiniz hayvana ise yük taşıtmazsınız.
Bugün dünyada hayvancılık (etçilik) sektöründe bir uygulama var. Bir takım sığırları doğdukları ilk günden itibaren sürekli olarak yan yatırıyorlar ve belli bir mekanizma aracılığı ile de bir kaç saatte bir sağa ve sola çeviriyorlar. Bu sığırların vücudunda hiçbir şekilde kas oluşmuyor ve belli bir tonaja geldikleri zamanda ise kesiyorlar. Bu hayvanların eti lokumdan bile daha yumuşak (pamuk gibi) oluyor çünkü hiç kas yapmamışlardır. Bunların ağırlığı 2-3 ton arasında oluyorlar ama bu ağırlığa sahip olmalarına rağmen bunların sırtına en ufak bir yük dahi vurulacak olsa bunların beli kırılacak durumdadır.
İnsanlar da böyle bu şekildedirler.
İnsan musibetlere, zorluklara ve sıkıntılara girmeyecek olursa kendisi için tayin edilmiş olan nimeti tadabilme, görebilme, algılayabilme ve anlayabilme kudretine sahip olamaz. Bu sebepten dolayı da musibetler insan olmak isteyen kişiler için vardır.

İslam dininin de şöyle söylenir:
“Musibet insan için vardır; musibetler insanlara verilir.”
Bu musibetler insana kimi zaman Hz. İmam Hasan (a.s)’ın sulhunda verilir; kimi zaman ise Hz. İmam Hüseyin (a.s)’ın Kıyam-ı Aşurasında verilir çünkü her iki olayında ortak hedefi insanların Veliyyullah’ın ne kadar yanında olduklarını sınamak ve imtihan etmek ve imtihanın sonucunu insanın kendisine göstermektir.
Allahu Tebareke ve Teala, zaten kimin ne olduğunu biliyordu.
Allah insanların ne olduğunu bizzat kendilerini göstermeyi irade etmişti ve bu imtihanlar ile de bu sonucu bize gösteriyor.
Allah, bu imtihanlar ile insanlara, bu dünyada vermiş olduğu şeylerin, dünyevî nimetlerin nimet olduğunu göstermeyi irade etmiştir ve bunu imtihanlara ve bu vasıtalara tabi tutmuştur.

Örneğin:
İmtihana girme zahmetine girmeyen, ders çalışmayan ve zahmet çekmeyen kişi, yarın sınava girdiği zaman meşhur bir üniversitenin meşhur bir bölümüne girme nimetinden mahrum kalmaya mahkûmdur.
Bir kişi anacak ders çalışma zahmetine katlanıp, sınava girip kazandığı zaman, kazanmış olduğu okulun ve bölümün azametini idrak edebilecek duruma gelir.

Sınava çalışmayan ve kazanamayan kişiler Tıp, Astronomi ve Mühendislik bölümlerinden ne anlayabilirler?
Sadece zahmet çeken ve imtihana tabi tutulan kişi nimetin azametini idrak edebilir?
Siz zahmet çekmeyen ve sınava girmeyen bir köylüye “Tıp fakültesi nedir?” diye soracak olsanız size diyecek ki:
“Ben tıp fakültesinin ne olduğunu nereden bileyim?”
Üniversite nedir diye soracak olursanız size verecekleri cevap:
“Biz nereden bilebiliriz ki Üniversite nedir?”
Yada filan Üniversitenin getirmiş olduğu bu makam nasıl bir makamdır, diye soracak olsanız; size vereceği cevap yine şöyle olacaktır:
“Biz nereden bilebiliriz ki!”
Bu bedevi insanlar için de böyledir.
Eimme-i Ethar (a.s)’ın yanında olma fikrinde ve zikrinde olmayan kişi musibet ile imtihan olamaz.

Musibet ile imtihan olmayan kişiler ise:
1-İmamın yanında olmanın nasıl azim bir nimet olduğunu anlayamazlar.
2-İmamın yükünü taşımanın nasıl bir makam olduğunu idrak edemezler.
3-İmamın işini yapmanın insana neler verdiğini idrak edemezler.
Bu kişi insanlık makamından merduddurlar.

İnsanlar, Veliyyullah ile birlikte olmak, Veliyyullah’ın emrinde olmak, Veliyyullah’ın işini yapmak ve Veliyyullah’ın yükünü omuzlarında taşımak için yaratılmıştır.
Bir kişi hangi sebep ile olursa olsun Veliyyullah’ın işini yaparak yükünü omuzlarında taşımıyorsa bu Veliyyullah’ı kabul etmemesi anlamına gelmektedir.
Veliyyullah’ın işini yaparken, Veliyyullah’ın sulh halinde veya savaş halinde olması da hiç fark etmiyor çünkü her iki durumda Müminin izzeti için yapılıyor.
İmam Hasan (a.s)’ın sulhu Müminin izzet ve itibarı için gerçekleşmiştir; aynı şekilde İmam Hüseyin (a.s)’ın Aşura kıyamı da Müminin izzeti ve itibarı için gerçekleşmiştir.

Müminliğin Nişanesi

Mümin olmanın, İmamların şiası olmanın tek bir yolu ve nişanesi vardır.
Bu yol: “Öncelikli işinin, yapman gereken tek işinin İmamların işi olduğunu bileceksin ve İmamın işini yapacaksın. Şialığın İmamın yükünü omuzlamaktan başka bir nişanesi yoktur. İmamların yükünü omuzlamayan kişi İmamların yanında olmayan kişidir.”
İmamların yükünü omuzlamak için yaşınız, sağlık durumunuz veya ekonomik durumunuz v.b durumlar mevzu bahis bile değildir.
Bir Şiî Habib b. Mezahir iken de iş yapabilir, Müslim b. Akil iken de.
Bir Alevi Ali Ekber iken de iş yapabilir, Züheyr iken de.
Hiçbir kimse, hiçbir yaşta, hiçbir koşulda vazifeden vâreste değildir.
Hiç kimse İmamın yükünü taşıma ve işini yapma hususunda vâreste olmamıştır/olamaz.

İmamın yükünü omuzlamak ve işini yapmak bir kişinin önceliği olmayacak olursa ve bu öncelik çerçevesinde yaşamayacak olursa, bu kişinin yaşadığı her dakika Eimme-i Ethar’dan beridir. Eimme-i Ethar (a.s)’dan beri olarak geçirmiş olduğu bu dakikalardan birisinin içerisinde can verecek olursa bu kişi gayri müslim olarak ölmüş olur.

İnsanı Müslüman edecek tek şey:
İmam’ın emrinde olmak ve İmam’ın emrinde kalmaktır.
Veliyyullah’a tabii olmak insanı müslüman eder.
Veliyyullah’a itaat ile geçmeyen her dakika Veliyyullah’a muhalefet ile geçmiştir ve herkes bu muhalefetinin hesabını verecektir.

Delil:
Allahu Tebareke ve Teala Kuran-i Kerimde şöyle buyuruyor:
ثُمَّ لَتُسْأَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ
Sonra o izin gününde (kıyamet gününde) nimetten sorgulanacaksınız.
Tekasür Suresi 6. ayet

Bu nimetin bir boyutunda vakit boyutudur; zamandır, zaman bir nimettir.
Hadis-i Şerifte de bu daha açık bir şekilde buyruluyor:
“Siz, kıyamet günü zaman nimeti hususunda kesinlikle sorgulanacaksınız!”
Kıyamet günü, zaman hususunda nasıl hesap sorulacak?
Sana hangi zaman diliminde ne yiyip içtiğini sormayacaklar.
Sana karpuzu ne zaman nasıl yediğin sorulmayacak.

Zaman hususunda sorulacak tek soru:
Sen bu zaman diliminde yemek yemişsin yada uyumuşsun veya başka bir iş ile meşgul olmuşsun, senin buradaki önceliğin kimdi?
Sen bu zaman diliminde kendini kimin işini yapmak ile mükellef görüyordun?
Sen bu zaman diliminde kimin işini yapıyordun?
Yani sorulacak olan tek soru sen şu zamanını İmamın emri çerçevesinde geçirdin mi; geçirmedin mi?Zamanını İmamların emri çerçevesinde geçirmeyen kişi bunun hesabını verecek!
Allahu Tebareke ve Teala hesaba çekeceğiz buyurduğu zaman bunun manası budur ki:
“Bu kişiler suç işlemişlerdir; suç işleyenlere hesap sorulacağı vakit bunun hesabını veremeyecekler demektir.”

Biz, o gün sizi zaman nimetinden hesaba çekeceğiz; yani sizler ki o zaman biriminde, Eimme-i Ethar (a.s)’ın yükünü omuzlamayı öncelikli işiniz olarak kabul etmediniz ve emirlerini öncelikli iş olarak yamadınız, yapmadığınız için biz sizden hesap soracağız.
Yani bunu yapmamanın bir hesabı var ve siz yapmadığınız için biz sizi hesaba çekeceğiz.
Bu vazifeyi yapan kişiye sorgu yoktur.
İmamlarının işini öncelikli işikabul eden kişilere sadece tek bir soru sorulacaktır.
-Ömrünü nerede ve nasıl geçirdin?
+İmamımın emrinde geçirdim.
Hepsi bu kadardır; bu kişiye başka bir soru (imtihan) yoktur.
-Ömrünü nerede geçirdin?
+Tepeden tırnağa kadar İmamımın emrinde geçirdim.
İmamın yükünü omuzlayan ve İmamın işini öncelikli işi olarak gören kişinin hesabı bu kadardır.
Sorguya çekilecek kişi, zamanını İmamın emrinde geçirmeyen kişidir.
Bir yerde sorgu var ise orada suç vardır.
Sorgu var ise orada günah, cürüm (suç) vardır.
İmamın emrine itaat etmemek, İmamın emri ile meşgul olmamak, suçtur.

Kimler hesaba çekilir?
Kuran-i Kerim buyuruyor:
Biz günahkarları hesaba çekeceğiz.
Yani biz emre karşı gelerek suç işleyenlere hesaba çekeceğiz.
Hesaba çekileceksek demek ki biz İmama karşı gelmişiz, mücrimiz; İmam’ın emri dışında vakit geçirmek mücrimliktir.
Bir kişi İmamın yolunda değilse kimin yolundadır?
Elbette ki İblis’in yolundadır.
Bir ömür İmamın emrine, yoluna, hedefine matuf değilse o ömür iblisîdir.
Birinin öncelikli işi ve hedefi İmamın işi değilse o kişinin ömrü İblisîdir.
İmamın mektebinin gayrısında (dışında) olan bütün mektebler iblisîdir.
3. bir mektep hiçbir zaman olmamıştır ve olmayacaktır.

1. Mektep= Velayet Mektebi
2. Mektep= İblisî Mektep.
3. bir mektep yoktur. İmamet ve Velayet mektebinde olmayan kişi İblisin mektebindedir.
İmamın emrinde geçen bütün vakitler, Allahın huzurunda (karşısında) kurbunda geçirilen vakittir.
Bunun neye benzediğini biliyor musunuz?
Bu İmam Hüseyin (a.s)’ın bayrağına benzer.
Siyah bir bez parçası ayaklar altında yerde çiğnendiği zaman hiçbir kimse buna itiraz etmez ama adamın biri çıkagelir ve o siyah bez parçasını alarak şöyle söyler:
Ben bu bez ile Hz. Eba Ebdillah El Hüseyin (a.s)’a bayrak yapacağım.
Hz. Eba Ebdillah El Hüseyin (a.s)’ın mübarek adı bu bezin üstüne geldiği ân itibari ile artık mukaddes oluyor ve artık yere atamıyorsunuz.
Bu bezin üstüne İmam Hüseyin (a.s)’ın adı geldiği an Hüseyin’in bayrağı olduğu için değer kaynağı olur ve o sıradan bez artık şifa kaynağı olmuştur.
Öyleki Hz. İmam Hüseyin (a.s)’ın bedenine temas eden bez ile bu bezin arasında hiçbir fark kalmamış oluyor.

Bir vakit İmam’ın emrinde geçmiyorsa o vakit ayak altındadır; ayak altında olan bir vaktin hiç kimseye hiçbir faydası yoktur.
İmam’a adamadığın vaktin ne sana ne de o vakti adadığın kimseye faydası yoktur/olamaz.
Allah katında ayaklar altında olan bir vaktin, en çirkef yerlere layık olan bir vaktin sanada, ailenede değer verdiğin kimselere de hiçbir faydası olmaz.

Aşura konusunun ilk dersinde ben size bir soru sormuştum:
Hz. İmam Hüseyin (a.s)’ın yarenlerinin gözleri neden İmam Hüseyin (a.s)’dan başka hiç kimseyi görmüyordu?
Neden Hz. İmam Hüseyin (a.s)’a divanevarî aşık olmuşlardı?
Bizler neden böyle divanevarî aşık olamıyoruz?
Bizlerde, onlar gibi “Huseyn Huseyn” diyoruz; ama neden buna rağmen onlar gibi aşık olamıyoruz?
Sizi, İmam Hüseyin (a.s)’ın matem meclisine getiren şey, Hüseyin aşkından başka bir şey midir?
Siz bu meclise Hüseyin’den başka bir ülkü ile mi geldiniz?
Biz, bu meclise gelene (maaş, para, altın yada başka bir şey) vermiyoruz ki siz onun için gelmiş olasınız; sizi, bu meclise getiren şey Hz. İmam Hüseyin (a.s)’a olan muhabbetinizdir.
Hepinizin buraya geliş sebebi:
İmam Hüseyin (a.s)’ın adının (herkesin kendi idrak kapasitesi kadar) değerli olmasıdır.

İmam’a İmam’ın 72 Yareni gibi Aşık Olma

Bizler neden İmam Hüseyin (a.s)’a 72 yareni gibi aşık değiliz? Bizler İmam Hüseyin (a.s)’ın velayetini kabul ediyoruz. Hepimiz Ehlibeyt’İn Velayetini kabul eden kişileriz. İmam’ın yarenleri de İmam’ın Velayetini kabul ediyorlardı ama onlar aşık olabilmişken bizler neden aşık olamıyoruz? Onlar neden herşeylerini ellerine alarak İmam Hüseyin (a.s)’a feda edebildiler ama biz edemiyoruz? Herşeyimizi feda etmek bir tarafa, bizler herşeyimizi feda etmeyi tefekkür dahi edemiyoruz! Feda etmeyi tefekkür dahi edemiyorsak bunun sebebi nedir? Böyle bir şeyi tefekkür edebilmek için aşık olmamız gerekir. Biz aşık olamıyoruz çünkü bizim meşgul olduğumuz işler Eimme-i Ethar (a.s)’ın işleri değildir, bizler kendi işlerimizle meşgulüz.

Hz. Eba Ebdillah El Hüseyin (a.s) kendi işlerinle meşgul olduğun bir vaktin içine sığmaz; Hüseyin böyle bir vaktin içine girmez. Hüseyin’in sahibi, Hüseyin’in Rabbi vardır.
Hüseyin’in Rabbi Hüseyin’in adını, cismini ve velayetini basit yerlere koymaz.
Allahu Tebareke ve Teala’nın Hüseyin’in adını koymak için bizden istediği kalp, hayat ve ömür:
Tamamen Hüseyin ile meşgul olan türden ömür, fikir, zikir ve bedendir.
Allahu Tebareke ve Teala bizden bütün işimizin ve emrimizin Hüseyin (Veliyyullah) olmasını istiyor ve yalnızca bu kişilere Hüseyin b. Ali’nin (a.s) velayetini veriyor.
Hüseyin’in adını, zikrini ve velayetini verdiği kimse Hüseyin’e aşık oluyor.
Bu sebepten dolayıdır ki o 72 kişi herşeylerini eline alarak Hüseyin b. Ali’ye feda edebildiler ve yine aynı sebebin negatif boyutun dolayı da bizler feda edemiyoruz.

Bizler feda edemiyoruz/edemeyiz çünkü biz İmam Hüseyin (a.s)’ın işini yapmıyoruz.
Yapmıyoruz çünkü bizler, İmamı Zaman’ın (a.f) işini yapmaya mütemayil değiliz.
Yapmıyoruz çünkü bizler slogan atmaktan başka bir şey bilmiyoruz, slogan atmayı bırakıp İmam’ın işini yapmadığımız içinde İmam’a aşık olamıyoruz.
Biz, İmam Hüseyin (a.s)’ın mektebinden menfaat devşirmeye çalıştığımız ve günümüzü yaşamaya çalıştığımız için aşık değiliz.
Aşık değilsek bunun sebebi, Hz. İmam Hüseyin (a.s)’ın mektebinden azuka elde etmeye çalışmamızdır.
Bizim idrak edemediğimiz şey ise:
Bizler Hüseyin b. Ali (a.s)’dan istifade etmek için yaratılmadık.
Neden yaratıldık?
Bizler Hüseyin b. Ali (a.s)’a feda olmak için yaratıldık.

Biraz düşünün!
Yıllardır küçüğümüz ile büyüğümüz fark etmeksizin hepimiz dua ettik ve ediyoruz.
Ama şunu düşünmemiz gerekir ki hiç şöyle dua ettik mi?
-Ya Rabbi! Benden al!
Hepimiz dua ederken sürekli şöyle diyoruz:
-Ya Rabbi! Bana ver!
Hepiniz Eimme-i Ethar (a.s)’ın haremlerine gittiniz.
●Kerbelaya gittiniz.
●Necefe gittiniz.
●Sammerraya gittiniz.
●Kâzımeyne gittiniz.
●Meşhedi Mukaddese gittiniz.
●Baki Mezarlığına gittiniz.
●Hacca, umreye gittiniz.
●İmam Hasan ile İmam Hüseyin (a.s)’ın koştuğu sokaklarda yürüdünüz; oralarda namaz kıldınız.
●Medineye Peygamberin haremine gittiniz.
●Emirel Müminin İmam Ali (a.s)’ın boynuna ip geçirilen yerde namaz kıldınız.
●Hz. Zehra (s.a)’nın tokat yemiş olduğu yerde namaz kıldınız.
●Bir ihtimale göre Hz. Zehra (s.a)’nın kabrinin bulunduğu yeri ziyaret ettiniz; orada namaz kıldınız.
Bu ziyaretlerde hiç “al” dediniz mi?
Hayır.
Peki ne dediniz?
Sürekli “ver” dediniz, hepimiz “ver” dedik.

Neden sürekli olarak “ver” diyoruz?
Çünkü bizler, İmamları kendimize mesih tayin ettik oysaki bizler onların emrinde olmak için yaratılmıştık.
Biz bunun idrakında olmadığımız için hiçbir şeyin sahibi değiliz.
Bizler, Veliyyullah’ı kendimize feda ettiğimiz için hiçbir şeyin sahibi değiliz ve olamayacağız.
Bizler bu halde iken tomarla yığın yığın paramız da olsa biz yine açız, aç olacağız ve aç kalacağız. Bizim bu halimizle paramız olsa bile yiyemeyeceğiz.

Veliyyullah’ı kendisine feda etmeye çalışanların parasını en bol harcayacağı yerler:
●Hastaneler,
●Kan bedelleri,
●Musibet bedelleri,
●Avukat paraları,
●Vekil paraları,
●Vezir Paraları,
●Sulh paraları v.b yerledir.

Veliyyullah’ı kendine feda edenler, bugüne kadar kendileri için hiçbir şey yapamamışlardır/yapamayacaklardır. Çünkü bu kişi İmamını kendisine adamıştır. Oysa kendisini İmamına adaması gerekiyordu. Bunlar kendisi için hiçbir şey yapamazlar çünkü bunlar İmamı kendisine hamal tayin etmişlerdir oysaki, onlar İmam’ın hamalı olmak için yaratılmılardı.
Bizler bu sebepten dolayı Kerbela’yı anlayamıyoruz; bu sebepten dolayı hepimiz Hz. İmam Hüseyin (a.s)’ın adı geldiği zaman dut yemiş bülbüle dönüyoruz ve birbirimizin suratına baka kalıyoruz.
Biz öyle bir hâle gelmişiz ki İmam Hüseyin (a.s)’a ağlamayı ar sayıyoruz.
Bu yüzden Hz. Eba Ebdillah El Hüseyin (a.s)’ın adı geldiği zaman irkilmiyoruz bile.
Oysa ki bizler İmam Hüseyin (a.s)’ın yükünü omuzlamak/taşımak ile mükellefiz.
Bizler ancak İmamın yükünü omuzladığımız zaman insan kategorisine dahil olabiliriz.

Bizler (Alevi/Şii/Caferi olanlar), hepimiz iddia ediyoruz ve söz ile diyoruz:
Biz, kerbelada İmam Hüseyin (a.s)’ın yanında şehid olan yarenler gibi Hüseyin’e aşığız. Kerbela bugün olacak olsaydı bende o 72 yaren gibi İmam Hüseyin (a.s)’a feda olurdum.
Biz bunu iddia ediyoruz ama bunun iddiası çok basittir.

Ben bir cümle söyleyeceğim ve sizde bu cümleye bir bakın acaba gerçekten etmiş olduğunuz iddia hakk mıdır?
Öncelikle şunu arz edeyim:
Hiçbiriniz velayetmedarlığınızı sorgulatmazsınız değil mi?
Siz, benim burada İmamın sözünü dediğimi bildiğiniz için bana taarruz edemiyorsunuz eğer bu böyle olmayacak olsaydı sizler o oturmuş olduğunuz sandalyeleri benim kafamda parçalardınız.
Ben size diyorum:
Velayetiniz eksiktir; Dininiz eksiktir.
Bir yabancı size böyle bir şey diyebilir mi?
Birisi, bize sen Ali b. Ebu Talib (a.s)’ın şiası değilsin; düşmanısın! diyecek olsa onun gözlerini çıkarırız değil mi?
Eğer bizler İmam Ali (a.s)’ın şiası isek Hz. Eba Ebdillah El Hüseyin (a.s)’a olan aşkımızı ortaya koymamız gerekir.
Hz. Eba Ebdillah El Hüseyin (a.s)’ın o eşsiz ashabı kerbelada ne yaptılar?

İmam Hüseyin (a.s)’ın ashabının çoğunun ailesi Kerbela’da idiler. O eşsiz ashap hanımlarının, kızlarının ve bazı erkek çocuklarının esir alınacaklarını biliyorlardı. Onlar çocuklarının ya öldürüleceklerini yada çok feci bir şekilde esir alınacaklarını biliyorlardı; çünkü çoğu şey onlara müşahede olmuştu.
Hz. Eba Ebdillah El Hüseyin (a.s) iki parmağının arasından onlara makamlarını gösterdiği zaman onlar çoğu şeye teslim olmuşlardı; onlar artık dünyadan kopmuşlardır.

Hüseyin’in evlatlarına, hanımlarına, ehlibeytine ve ashabına zulüm olunuyordu ve bu zulümattan dolayı Arşullah çatlıyordu. Kerbela musibeti bu kadar büyük ve bu kadar ağırdı ama buna rağmen o seçkin ashaptan hiçbiri, kendi çocuklarının susuzluk acısını Hz. Eba Ebdillah El Hüseyin (a.s)’ın önüne geçirmediler.
O eşsiz ashap can verme ânlarına kadar Hz. İmam Hüseyin (a.s)’ın yükünü taşıdılar ve İmam Hüseyin (a.s)’ın hedefine daha rahat ve daha kolay bir şekilde ulaşabilmesi için İmam’ın bütün yükünü omuzladılar.

Neden omuzladılar?
Çünkü hakikatin üzerindeki arzu ve isteklerinin perdelerini yırtmışlardı; arzu ve isteklerini törpüleyerek atmışlardı. Bir teslimiyyet şuuruna sahip olmuşlardı ve artık hakikatleri görebiliyorlardı.
Bizler ise hakikatleri göremiyor ve yalnızca bir takım sözcükler kullanarak:
“Ya Huseyn! Biz de hakikati göster.
Ya Huseyn! Bize de marifetinden ver.
İlahi! Bize marifetini ver.
İlahi! Bize Huseynin marifetini ver.” demekteyiz.
Ama hakikatte ise sadece slogan atıyoruz.

Hüseynî Marifete Ulaşma

Bilin ki, Hüseyin’in marifetini herkese vermezler.
Hüseyin’in marifetini yalnızca müşteri olanlara verirler.

Hüseynî Marifete Müşteri Olma

İmam Hüseyin (a.s)’ın marifetine müşteri olmanın alameti nedir?
Müşteri olmanın alameti, İmam Hüseyin (a.s)’ın yükünü taşımaktır; İmamı Zaman’ın (a.f) yükünü omuzlamaktır.
Hepiniz (Şiilerin/Alevilerin/Caferilerin hepsi) Hz. İmam Hüseyin (a.s)’ın yükünü taşımak zorundasınız çünkü sizin İmam-ı Zamanınız da İmam Hüseyin (a.s)’ın yükünü taşıyor.
Arzu ve istekler insanı helak eder/etmiştir.
Ömer b. Sad, İmam Hüseyin (a.s)’ı tanımıyor muydu?
Tanıyordu!
Ömer b. Sad’ın yanında olan kişilerin kahrı ekseriyyeti İmam Hüseyin (a.s)’ı tanıyordu.
Kufelilerin hemen hemen hepsi İmam Hüseyin (a.s)’ı tanıyordu.
İmam Ali (a.s) kufede hükümet etmişti ve İmam Hüseyin (a.s)’da oradaydı. Hüseyin kufelilere ders veriyordu; Hüseyin savaşmıştı, Hüseyin onların namusunu kurtarmıştı; onların hepsi Hüseyin’i tanıyorlardı ama arzu ve istekleri, onlara yüklerini Hüseyin’in (a.s) omuzlarına yüklemeye itti.

Kendi yükünü İmam Hüseyin (a.s)’ın omuzuna yüklemeye çalışan kişinin, Ömer b. Sad’dan ve yanındakilerden hiçbir farkı yoktur.
Buna inanmayan varsa İmam Hüseyin (a.s)’ın siyerini açsın, okusun ve orada görsün.
İmamların taraftarları musibete uğradılar hem de tarih boyunca en büyük musibetlere uğradılar.
Hiç kimse, “Dünyevî nimetlerden veraste olanların ve musibetler ile imtihan olanların kötü oldukları için bu halde olduğunu” zannetmesinler!
Tam aksine onlar iyi oldukları için musibetlerin içindedirler.
Bunu bilin ki, Allahu Tebareke ve Teala dünya nimetini çoğu zaman çoğu kişiye zorla veriyor.
Ama İmam Hüseyin (a.s)’ın velayetine ulaştıracak olan bineği (musibetleri) yalvarıp yakarana veriyor.
Allah velayetin musibetini zahmet çekene veriyor.
Musibetler, İmam’ın yükünü omuzlarına alanlara veriliyor.
Bunlar sıradan şeyler değildir.

İslam dininin ve Ehlibeyt mektebinin taraftarlarının sıkıntı ve zorlukların içerisinde olmalarının sebebi nedir?
Sebep, onların günahkâr ve suçlu olmaları değildir.
Siz zannetmeyin ki şialar zorluk ve sıkıntı içinde iseler bu onların Allah’ın yanında itibar sahibi olmamalarından kaynaklanıyor!
Allah’ın fakir müminleri, günahkar ve suçlu oldukları için fakir karar kıldığını zannetmeyin!
Ya da mal, mülk ve sıhhat sahibi olanların, Allah’ın yanında itibarlı oldukları için mal, mülk ve sıhhat sahibi olduklarını zannetmeyin!
Böyle değerlendirecek olursanız İmam’a gidemezsiniz.
Böyle değerlendiren kişiler İmam’ın yükünü omuzlayamazlar.

Hakikati açıklayacak olur isek hakikat şöyledir:
1- Sana zenginlik verilmiş ise Veliyyullah’ın velayeti ile imtihan oluyorsun.
2- Sana fakirlik verilmişse sen Veliyyullah’ın velayeti ile imtihan oluyorsun.
3- Sana hastalık verilmişse sen Veliyyullah’ın velayeti ile imtihan oluyorsun.
4- Sana sıhhat verilmişse sen Veliyyullah’ın velayeti ile imtihan oluyorsun.
5- Hiçbir kimse imtihandan verâste değildir.
Bu böyledir ve bu hakikattir.
Eğer biz bunu kabul etmiyor isek bu işimize gelmemesinden kaynaklanıyor yoksa hepimiz bunun hakikat olduğunu biliyoruz.

Bizler bugüne kadar İmam Hüseyin (a.s)’ın mektebine bir şeyler katma taraftarı olmadık.
Bizler her zaman İmam Hüseyin (a.s)’dan ve mektebinden alma taraftarı olduk hatta bir süre sonra bunun ile de yetinmeyim İmam’dan ve mektebinden gasp ettik.

İmam’ın yükünü Omuzlama

Bizler imamların yükünü omuzlamak zorundayız ve bunu yapabilmenin yolu bellidir:
1-Üstün olma fikrinden vazgeçeceksin.
2- Meşhur olma fikrinden vazgeçeceksin.
3- İlaç olduğunu düşünme fikrinden vazgeçeceksin.
İlaç olma fikrinden vazgeçeceksin çünkü sen, kendin ilaca muhtaçsın.
Sen ilaca muhtaç iken nasıl ilaç olabilirsin?
Senin sahip olmuş olduğun herşey senin imtihanındır.
Bugün sahip olduğun herşeyi yarın senin boynuna yular olarak geçirecekler.
Senin sahip olduğun herşeyi sen ölmeden önce senin burnundan lime lime getirecekler ve bu şekilde canını alacaklar:

1-Bu dünyada sana ilim verilmiş; o ilmi, senin burnundan lime lime dökerek canını alacaklar.
2-Sana sağlık verilmiş; senin sağlığını burnundan lime lime dökerek canını alacaklar.
3- Sana mal mülk verilmiş; senin o servetini burnundan lime lime dökerek canını alacaklar.
İmam’ın yükünü taşıyabilmeniz için:
1- Meşhur olma fikrinizden vazgeçeceksiniz.
2- Egolarınızı ayaklarınızın altına alacaksınız.
İmam’ın karşısında ben demeyeceksiniz.
Ben de varım, İmam da var; ben de yaşayacağım, İmam da yaşayacak gibi fikirlerinizden kurtulacaksınız.
Bu fikirler sizi mektepten uzaklaştırır!
Kibir ve egolarınızdan hür, bağımsız ve azad olacaksınız.

Bunu yapabilmeniz için:
1- Esaret zincirlerinizi kırmanız gerekir.
2- Tefekkür etmeniz gerekir.
Allah size akıl vermiştir o aklınızı kullanacaksınız.
Yargılamayan kişiyi akıllı kişi değildir, akılsızdır.
Körü körüne giden kişi akılsızdır.
Sana akıl verilmiştir, o halde imtihan et ve yargıla.
Sana verilen hastalığın sana ne kazandırdığını yargıla; yargılamadan niye mahkum ediyorsun?
Size verilen sağlığı yargılamadan niçin hemen nimet sayıyorsunuz?
Önce onu yargıla; bak! gerçekten nimet midir?

İmam Hüseyin’in Aşurası, Cennet ve Cehennemin ayrıldığı noktadır.
İmam Hüseyin’in Aşurası, Cennet ve Cehennem ile yüz yüze gelme noktasıdır.
Aşura, Velayeti kabul edip etmediğimizin imtihan arenasıdır.
Bilmemiz gerken bir diğer önemli husus ise:
Bizler İmam Hüseyin (a.s)’ın velayetinin yükünü mutlak vechi ile omuzlarımıza alıp yüklenemeyiz; zaten Allah da bize böyle bir imtihan vermez.
Allah bu imtihanın mutlağını bize vermez çünkü bizim liyakatimiz yok!
Ey İmam Hüseyin (a.s)’ın musibetine uğramak için fersah fersah kaçan kişi! Sakın zannetme ki, Allah bu imtihanı sana vermek için senin peşinden koşuyor!
Sakın böyle bir şeyi zannetme!
Bu musibet, tüccara verilmez!
Egoiste verilmez!
Bencile verilmez!
Kibirli kişiye verilmez!

Bu imtihan tek bir kişiye verilir:
Kendisinin, Hz. İmam Hüseyn (a.s)’ın emrine amade olmak ve İmam’ın işini yapmak için yaratıldığına inanan ve bunun gereğini yapan kişiye verilir.
Biz aşurayı, bunun için yaşıyoruz.
O gün görevini yapanlar da bunun için yaptılar.
İmam Hüseyin’e karşı gelenler de bunun için karşı geldiler.
O gün muhalefet eden kişiler egolarına yenik düştükleri için muhalefet ettiler.
O gün onlar İmam’ın emrinde çalışamayacakları için muhalefet ettiler.
Ama onların hepsi zarar ettiler!
Hepsi ziyan ettiler!
Çünkü o muhalefet edenlerin ve savaş ilan edenlerin hepsi, velayetten mahrum oldular ve mahrum kaldılar.

Aşura: Cennet ile Cehennemin Yol Ayrımı 3 yazısı ilk önce İmam Mehdi(a.s) Yarenleri Derneği üzerinde ortaya çıktı.

Muharrem ayında vuku bulan Aşura olayı sadece bir savaş olayı değildir. Belli kimselerin ve grupların çeşitli sebeplerden dolayı, haklı/haksız olarak anlaşamadıkları ve nihayetinde de savaştıkları bir olay değildir.
Aşuranın zahiri bu olmuş olsa dahi, aşurayı sadece bu şekilde görmememiz gerekir.
Zahiri olarak Aşura olayı:
“2 grup vardı ve bunların ideolojileri, dünyevi görüşleri birbirilerine tersti. Ve bu sebepten dolayı da birbirileri ile savaştılar.” şeklindedir.

Bizler eğer Aşura vakasına alemler düzeyinde bakmayacak olursak hem Aşura’ya, hem Aşura ehline, hem Aşura’nın kahramanlarına ve hem de Aşura’nın mesajına ihanet etmiş oluruz.
Bizim Aşura vakasına alemler düzeyinde bakmamız gerekir. Alemlerden kastımız bu dünya ve üzerinde var olan 3-5 tane yıldız değildir.
Bizim alemlerden kastımız:
Allahu Tebareke ve Teala’nın yaratmış olduğu bütün alemlerdir. Yaratılmış bu bütün alemlerde var olan mahlukatın (yaratılmışların) tamamıdır.
Bizim Aşura olayına bakmamız gereken açı, Allahın yaratmış olduğu bütün mahlukatların nezdinde olan bakış açısıdır.
Bunun için hem melâikê alemine hem de hemeletul arş alemine bakmamız gerekir. Hem Hilgetin özü bakımından bakmamız lazım ve hem de bu hilgetin (yaratılışın) cereyan ettiği olaylar açısından bakmamız lazımdır.

Bütün alemler açısından baktığımızda Aşura olayı, Allahın hilgeti yaratması dışındaki (yaratıcılığının dışındaki) bütün olaylardan daha azimdir ve Allah’ın mahlukatı yaratması dışındaki hiç bir olay Aşura vakasından daha üstün değildir.
Alemlerdeki hiçbir olay Allah’ın nezdinde ve yaratılmışların nezdine Aşura vakası kadar büyük değildir.
Aşura olayı ne bizim İmamımızın ve yarenlerinin susuz şekilde öldürülmesidir ve ne de İmam Hüseyin (a.s) ve 72 yareninin mazlumane bir şeklide şehid edilmesidir.
Aşura vakası sadece ceberrut bir grubun mazlum bir gruba tahakküm ve taarruz olayı ve yalın bir şekilde şehitlerin başlarının kesilmesi olayı değildir.
Eğer ki bizler Aşura olayına sadece bu şekilde bakacak olursak Aşura’ya ihanet edenlerden oluruz.
Eğer bizler sadece böyle bakacak olursak Aşura’nın münkiri oluruz ve de Aşura’ya iman edenlerden olamayız.

Aşura’ya bakmamız gereken açı: Aşura olayı alemlerde benzeri olmayan yegane azim olaydır.
Nebiyyi Kibriya Hz. Muhammed (s.a.a)’in azameti Allah’ın yanında ne kadar azimdir ise Aşura’nın azameti de o kadardır. Nebiyyi Kibriya (s.a.a) alemlerin yaratılışının sırrıdır. Eğer Nebiyyi Kibriya (s.a.a) olmasydı alemler yaratılmazdı ve Aşura’nın azamet ve makamı bu kadar azimdir. Aşura bu kadar büyük bir olaydır. Bizler Aşura’ya sıradan bir olay gibi bakacak olursak sınıfta kalırız. Eğer sıradan bir olaymış gibi bakacak olursak bu nimet gemisinden ve nimet olayından nasiplenemeyiz.

Musibetin özü rahmettir.
Aşura: Öyle bir musibettir, öyle bir ölüm, öyle bir kandır ki ihya ediyor.
Kimi ihya ediyor?
İman edenleri ihya ediyor.
Eğer Aşura’yı bu şekilde görmeyecek olursak elimiz boş geri döneriz.
Bizler ki Muharrem ayı girdiğinde matem tutuyoruz, eğer bizler Aşura’yı bu şekilde görmeyecek olursak matem tutmayanlar ile hiçbir farkımız olmayacaktır. Hatta o kişiler ki icabında Velayetin düşmanlarının hattında ve safında duruyorlar onlardan dahi hiç bir farkımız olmayacaktır.
Bizler Aşura olayını idrak etmek ile mükellefiz. Bizi yaratan Allahu Tebareke ve Teala, nasıl ki İlahlığına sadakat ve samimiyyet içerisinde iman etmeyi bizim üzerimize farz kılmıştırsa aynı şekilde Aşura olayını idrak etmeyi ve algılamayı da bizim üzerimize farz kılmıştır.

Bu farz öyle bir farzdır ki namazdan ve oruçtan bile daha önemlidir çünkü bizim namaz ve oruçlarımız ancak Aşura’nın maarifetine ulaştığımız zaman makbul olacaktır. Eğer bizler Aşura’nın maarifetine sahip olmayacak olursak namazlarımız, eğilip kalkmaktan; oruçlarımız, aç ve susuz kalmaktan; zekat ve humuslarımız da, birilerinin yanında nâm ve itibar kazanmaktan öteye geçmeyecektir.
Aslı zaatında namazı namaz eden, orucu oruç eden ve bunları Allahu Tebareke ve Teala’ya ibadet ve itaat haline sokan ve bu ibadetlerin vücud bulduğu kimseyi kulluk (Ebdallah) makamına ulaştıran yegane şey Aşura’nın maarifetidir. Aşura olayı bu kadar azim bir olaydır. Aşura vakası hem azamet ve yücelik bakımından ve hemde musibet bakımından alemlerde emsalsizdir.
İnsanın İnsan olabilmesini sağlayan ve bu şekilde diğer mahlukat türevlerinden ayıran ve Allah’a kulluk makamına ulaştıran yegane iksirin adıdır Aşura.

Aşura’nın İdrakı

İster Aşura vakası olsun isterseniz de Aşura’nın bir benzeri olan Gadir-i Hum vakası; ister Nebiyyi Kibriya (s.a.a)’in can verme anındaki son anları olsun istersenizde Veda Haccı; ister Hz. Zehra (s.a)’in kapısının yakılması olayı ve şehadeti olsun isterseniz de diğer azim vakalar, bunların tamamında bizim üzerimize düşen farz, idrak farziyyesidir.
İdrak bu kadar önemli bir meseledir.
Peki bizler bu idraka nasıl ulaşacağız?
Aşuranın idrakı bizim üzerimize farz kılınmıştır.
Gadiri Hum olayının idrakı bizim üzerimize farz kılınmıştır.
Gadir-i Hum olayı sadece 2kg şekerleme alıp dağıtmak değildir.
Gadir-i Hum Bayramı (Velayet Bayramı) kuru kurusuna “Ali Ali Mevla” yada “Eşhedu enne Aliyyen Veliyyullah” nidaları atmak değildir.
Sakife ihtilalinin azameti sadece bu değildir ki, şunu haykırasınız: “Sakife ehli İmamımız Ali b. Ebu Talib (a.s)’ın hakkını gasp ettiler!” Elbette bu haktır ve hakikattir ancak Sakıfiyyede ki asıl mesele başkadır.

Sakıfiyye ihtilalinin asıl meselesi nedir?
Asıl mesele budur ki, bizim bu gasp olayının nasıl cinayetler ve zulümler meydana getirdiğini idrak etmemiz gerekliliğidir. Ve aynı zamanda da nasıl nimetleri meydana getirdiğini de idrak etmemiz gerekir.
-Bu gasp ile birileri helak oldular, idrak etmen lazım ki helak olanlar niye helak oldular?
-Birileri kurtuldular, kurtulanlar nasıl ve niye kurtuldular?

Bunları idrak etmek bize farzdır ve bunların hepsiz azim olaylardır ama bunlardan daha azim olan olay ise aşura olayıdır ki E’zem’dir. Aşurayı idrak etmemiz lazım.
İmam Ali (a.s)’ın boynuna ip geçirilmesi olayı E’zemdir ama Aşura bundan daha E’zem’dir.
Hz. Fatıma Zehra (s.a)’in kaburgasının kırılarak şehid edilmesi ve daha doğmamış olan Muhsin adlı bebeğinin karnında şehid edilmesi E’zemdir ama Aşura ise daha E’zemdir.
Bunları idrak etmek bizim üzerimize farzdır.
Peki bunu nasıl idrak edeceğiz?
Kelimeler ile idrak mümkün değildir.
Kelimeler size sadece teorileri verir ve olayları anlatır ve bu da sizi ancak belli bir yere kadar götürür.

Peki bu olayların hakikatinin içine girebilmek için ne yapmamız gerekir?
Bizim bu hakikatlerin içine girmemiz gerekir çünkü ancak bu hakikatlerin içine girebilirsek Aşura’nın o azametine erişebiliriz. Aşura’nın azametine ulaşmamız gereken boyut, Aşura’nın Allah’ın katındaki azamet boyutudur.
Peki ulaşabilmek için ne yapmamız gerekir?
Bu konu çok çetin ve çok büyüktür ama ilacı da çok basittir bu çetinliğin tedavisi çok basittir.

Tedavisi: Hayal etmektir.
Hayal etmen gerekir. Olayın içine dalman gerekir. Olayın içine nasıl dalacağız?

Bizim Aşura’yı hayal etmemiz gerekir.
Aşura olayının içine dalmamız gerekir.
Aşurayı hem aklımızda ve hem de fikrimizde canlandırmamız gerekir.
Çok enteresan bir olaydır, öyle ki eğer bizler bu güne kadar Aşura’dan bihaber isek sebebi budur.
Eğer bugüne kadar afyon niteliğindeki bir takım mersiye ve sözler ile buraya gelmişsek sebebi, bugüne kadar Aşura vakasını hayal etmemiş ve kendimizde canlandırmamış olmamızdır.
Yani İmam Hüseyin (a.s)’ın evladı 41 yıldır bir İnkılap yapmış ve İslam’ı dünyanın dört bir yanına ulaştırmıştır ama bizim memleketimizde/bizlerde birkıl veya tüy dahi kıpırdamamışsa bunun sebebi:
“Biz meclise gitmiş, dilimiz bir takım zikirleri söylemiş, ellerimizi kaldırıp sinemize veya başımıza da vurmuş, elimizi cebimize atıp ihsan ve infakta da bulunmuşuz ama bizler bir şeyi yapmamışız!
Aşura’yı, Kerbela vakasını kafamızda canlandırmamış, hayal etmemişiz.”

Eğer bizler hayal etmiş olsaydık o ibtidai aşama bizlere verilmiş olacaktı ama biz hayal etmemiş ve kafamızda canlandırmamışız. Bu sebepten dolayı da o ibtidaisinden dahi mahrumuz ve bu halimiz ile de Ziyaret-i Aşura okuyarak o nihai marifetin beklentisi içinde bekliyoruz ama biz ibtidaisini dahi yapmadığımız için mahrumuz.
Evet doğrudur, Ziyaret-i Aşura, Allah’ın dininin ve Allah’ın İlahlığının ansiklopedisidir ama biz oradan evimize hiçbir şey koymamamıza rağmen hayal ettiğimiz bir ansiklopediden bize marifet verilmesini bekliyoruz. Bizim her şeyden önce Aşura’ya karşı vazifemizi (Aşura’yı aklımızda canlandırma vazifesini) yerine getirmemiz gerekir.

Eğer Aşura günü kimin galip ve kimin mağlup olduğunu gerçekten görmek istiyorsanız Aşura’yı aklınızda canlandırmanız gerekir. Bakın bizler şu anda galibi tanımıyoruz.
Hanginize sorsak diyeceksiniz ki: “İmam Hüseyin (a.s) galiptir.”
Ama nasıl diye sorunca kimse cevap veremiyor!
Bugün hepimiz (herkes) diyor ki:
“Yezid (l.a) ve ordusu, İbn-i Ziyad ve ordusu kıyamete kadar her zaman mağluptur.”
Ama hiç kimse bu mağlubiyyetin delilini ortaya koyamıyor. Hatta bunu öz başımıza kaldığımız zaman kendimize dahi telkin edemiyoruz değil mi?
Yezid (l.a) nasıl mağluptur?
Eğer Yezid mağlup ise bu mektep neden bu kadar mazlumdur?
Bu mektebin adamları neden bu kadar cahildir?
Bu mektebin adamları neden bu kadar sahipsizdir?
Neden bu kadar aklen özürlüdürler?
Bu insanlar neden bu kadar amelen özürlüdürler?
Bu insanlar neden böyle fikri özürlüdürler?

Yani Yezid ordusu (İblis ordusu) Kerbela’da mağlup iseler ki mağlupturlar bizim bu halimiz nedir.
Onların mağlubiyyeti haktır ve bizler ise bu hakikatin sadece kelimesini biliyoruz.
Peki bu Müslümanların, Şiaların, Alevilerin içinde bulunduğu durum neyin alametidir?
Biz sadece söz diyoruz ama galip ile mağlubu gerçekten tanımıyoruz.
Galip ile mağlubu gerçekten tanıyabilmemiz için bizim her şeyden önce Aşura’yı canlandırmamız lazım ki Hz. Eba Ebdillah El Huseyn (a.s)’ın nasıl galib, Yezid ve ordusunun ise nasıl mağlup olduğunu görebilelim.
Elbette ki bizler direkt olarak Kerbela’yı canlandırıp içine dalamayız .
Ben burada anlatırken, sizlerde hemen kalkın kendinizi kerbela çölüne götürün, İmam Hüseyin (a.s)’ın ordusunu canlandırın böyle bir şey yoktur. Eğer direkt olarak buraya balıklama atlamaya çalışırsanız size hiçbir şey verilmez.
Öncelikle bir antreman yapmanız lazım.

Dikkatlice bakın bizler 1 Muharremden itibaren ilk 10 gün matem tutuyoruz. Hatta Aşuradan bile daha şiddetli matem tutuyoruz.
Bizler genellikle Aşura günü konuşma yapmıyoruz.
İmam’ın 2. günü konuşma yapmıyoruz.
Kısmen İmam’ın şehadetinin 3. günü konuşma oluyor.
Genellikle 7. günü konuşma yapılıyor.
Ama 1 Muharremden 10 Muharrem’e (Aşura’ya) kadar yeri göğe çıkarıyoruz, göğü yere indiriyoruz. Her türlü şeyi anlatmaya çalışıyoruz ve bu her yerde de böyledir.
Neden?
Çünkü Aşura’yı hayal etmenin Aşura’ya dahil olabilmenin ön aşaması olduğu için…
Bakın bizler eğer ki din kardeşlerimizin durumunu aklımızda canlandırmayacak olursak Aşura’yı da canlandıramıyacağız.
Burada hiç kimse benim Ahmed ile Mehmed ile işim yok benim işim direkt olarak Hz. Eba Ebdillah (a.s) iledir diyorsa, böyle bir şey yoktur.

Aşura’yı Canlandırmanın Yolları

Bir Şiî/Caferî/Alevî din kardeşinin, mektep kardeşinin özlliklede bunların içinde muhtaç olanların (ihtiyaç sahibi olanların) ihtiyacını karşılamak durumundadır.
Bizler çoğu zaman ihtiyaç sahibi insanların kendi ihmalkârlıklarından dolayı muhtaç olduklarını düşünüyoruz.
Bu muhtaciyyet:
İlmi muhtaciyyet, maddi muhtaciyyet, nasihat bakımından muhtaciyyet, çevre bakımından muhtaciyyet… olabilir.
Bir adamın mal-mülk sıkıntısı yokken ama çevre sıkıntısı (doğru arkadaşı) olabilir.
Bu adam muhtaçtır senin bu adama el uzatman lazım.
Ya da bir adamın herşeyi olabilir ama bu adamın belağati yoktur, konuşmayı bilmiyordur, üslub bilmiyordur, bu kişiye de yine el uzatılması gerekir…
Biz sanıyoruz ki bu insanlar kendi kusurlarından dolayı muhtaçtırlar.
Bizler sanıyoruz ki bir adam maddi sıkıntı çekiyorsa bu o adamın çalışmamasından dolayı veya doğru ve iyi işi bulup o işi yapmamasından dolayıdır. Bizler genelde böyle yargılıyoruz ama hakikat ise bu değildir.
Elbette ki böyle olanda vardır ama istisnalar kaideyi bozmuyor.

Peki ana ilke nedir?
Ana ilke ise:
Bir toplumda veya bir cemaatin içerisinde hakikaten muhtaç birisi vardır ise bilinmesi gereken şey ihtiyaç sahibinin malı muhtaç olmayan kişidedir ki gasp etmiş ve vermiyordur. Allah ona götürüp sahibine vermesi için emanet vermiştir ama o ise vermeyerek üst üste yığmıştır.
Yoksa alim toplumda görev yapacak olursa, toplumda ilmî bakımdan fakirin, muhtacın olması mümkün değildir. Dinlemeyen olabilir, o kişi ki zaten enittir (inatçıdır). Bizim onunla işimiz yok, onunla kimsenin işi yoktur.

Bir adam camii, ders ve söz ehlidir ise bu adamlar bir alim gördükleri zaman (hatta çocukları yaşında dahi olsa eline eğiliyor ve elini öpüyorlarsa) sen bu adama ne vereceksin de bu adamlar onu reddedecekler?
Demek ki Allah onun ihtiyacını bizlere vermiştir ama bizler ona vermemişiz.
Malda böyledir, ahlakî boyutta böyledir, diğer bütün yönlerde böyledir.
Bakın İmam Hüseyin (a.s)’ın Aşurasına dahil olabilmek ve onu canlandırabilmek için önce bizim kendi dindaşlarımızın, inançdaşlarımızın ve mektepdaşlarımızın özellikle de muhtaç olanların, ihtiyaç sahibi olanların durumunu canlandırmamız lazımdır.
Aşura Vakasının hakkaniyyeti bizlere anlatıldığı zaman o hakkaniyyete teslim olabilmemiz için bu hakkaniyyete teslim olmamız lazım.

Bir diğer yol ise:
İmam Hüseyin (a.s)’ın azameti, Yezid ordusuna karşı okuduğu o hutbeler, o ubuheti, o kişiliği ki bizler: “Melekler fovc fovc geldi, cinler fovc fovc geldi” diyoruz ve bundan da en ufak bir şüphemiz dahi yoktur.
İmam Hüseyin (a.s)’ın bu azametini canlandırıp ona teslimiyyet yolunu bulmamız için önce İmam Hüseyin (a.s)’ın mektebinin bir aliminin ubuhetini ve azametini düşüneceksin.
Veliyyi Fakihi düşüneceksin.
Veliyyi Fakihe ne kadar bağlısın, ne kadar teslimsin?
Bir müçtehide ne kadar teslimsin?
Bir müçtehidi, bir alimi canlandıracaksın. Veliyyi Fakihi canlandıracaksın.
Ama maalesef bugün insanlar sadece slogan ehlidirler.
Makamı Muazzemi Rehber Hz. Ayetullah El Uzma Seyyid Ali Huseyni Hamanei (s.a)’in adı geldiğinde bağırıyorlar: SALAVAT
Ancak bu iş salavat ile olmuyor. Evet iyidir, hoştur, güzeldir ama olmuyor…

İmam Humeyni (s.a)’in ve İmam Hamanei (s.a)’in adı geldiğinde salavat getirmek ona tebaiyyettir.
Salavat getirmek, onun gerçektende Veliyyi Emir İmam Hamaney olduğunun sende hüküm olmasıdır. Ağa’nın Velliyyi Emr oluşunun senin işinde ve fiilinde hayat bulmasıdır.
Bakın buraya girmeyen kişinin Aşura olayına girebilmesi, Aşurayı canlandırabilmesi ve Aşuranın gereğini yapabilmesi mümkün değildir!
Aşura Vakasına öncelikle bu seviyeden girmemiz lazımdır.

Allah’ın Aşura ile Kurduğu İlahî Düzen

Bakın, Muharrem bize ne öğretiyor?
Bakın ve görün, Allahu Tebareke ve Teala İmam Hüseyin (a.s)’ın Aşurası ile nasıl bir düzen kurmuştur?
Aşura olayı, başlı başına, yalnızca 72 kişinin, binlerce kişi tarafından 3 saat içerisinde şehit edilme olayı değildir.
Aşurâ olayı yalnızca şehitlerin bedenlerinin atların ayakları altında ezilmesi ve parçalara ayrılma olayı değildir.
Aşura vakası yalnızca şehidlerden geriye kalan kadın ve çocukların tamamının (yani Allah’ın namuslarının) esir edilerek şehir şehir dolaştırılmaları olayı değildir.

Evet bu musibetlerin tamamı Aşura günü yaşandı.
Evet, bunların hepsi Aşura’nın içinde var ama Aşura’nın tamamı bundan ibaret değildir.
Bunlar Aşura vakasının zahiri boyutlarıdır. Bu olaylar vardır ama bu olayların içerisinde ne cereyan etti?
Aşura öyle bir görevdir ki halen devam ediyor ve kıyamete kadar da devam edecektir.
Peki bu görev ne veriyor?

Aşura’nın marifeti aleme hakim olmadığı müddetçe kıyamet kopmayacaktır!
Aşura’nın marifeti= Velayet-i Emirel Müminin Ali b. Ebu Talib (a.s)
Yani Aşura’nın marifeti sır dolu sırdır.
Yani Aşura olayı kuru kurusuna Ya Ali! Ya Hüseyin! zikrini tekrar etmek demek değildir.
Elbette ki bu zikirler Aşura’nın parçalarıdır.
YA ALİ, YA HUSEYN! zikirlerini zikretmek öylesine ibadetlerdir ki, bu dünyada ki hiç kimse bu zikirlerin azametini ölçüp tartamaz, hâd ve sınır biçemez. ama kuru kurusuna sadece zikir etmek Aşura’nın marifetine ulaşabilmek için yeterli değildir.
Bu sebepten dolayı da Aşura’yı hayal etmeye bu büyük olayların altındaki olaylara, dinî boyutta girmemiz lazım.

Muharremin ilk 10 günü bunun için vardır. Aşura günü o gemi açılıyor. Aşura günü Aşuraî olanların hepsini o gemiye alıyorlar.
Muharremin ilk 10 günü, Hüseyin b. Ali’nin gemisine binebilmemiz için gerekli olan hazırlığı yapabilmemiz için vardır ve altyapıları da bunlardır.
Artık Aşura’yı canlandırmaya başlayabiliriz.
Canlandırarak Aşura gününün nasıl bir kıyamet olduğunu görmemiz gerekir.

Aşuradaki Kahramanlar (Tarafları)

Aşura olayında taraf olanların hepsi aynı düzeyde, aynı fikir ve görüş yapılarına sahip kimseler değillerdi.
Hepsinin görüşleri, davranışları ve tutumları aynı değildi.
Aşura vakasının kahramanları (tarafları) 4 farklı gruptan oluşmaktadırlar ve bunlar:

1- Açıkça Savaş İlan Edenler

Bir grup insanlar vardı ki bunlar alenen İmam’a karşı koydular ve İmam ile harb ettiler ve bunların kim oldukları zaten bellidir.
Bunların davranış ve tutumunu söylememize veya analiz etmemize dahi gerek yoktur çünkü bu grup Allah’ın yeryüzündeki temsilcisine, Allah’ın eline, Allah’ın diline, Allah’ın kelamına, karşı harb ilan ettiler. Yani Allah’a karşı harb ilan ettiler. Bu grup Eba Ebdillah El Huseyn (a.s)’ın kanını akıtmak ve o Hazreti öldürmek için and içtiler.

Daha sonra bu gruptan eğer bizlere de kalmış ise ne tür bir miras kaldığını açıklayacağız.
bilin ki burada namaz kılıp kılmamak mevzu bahis dahi bile değildir çünkü İblis de namaz kılıyordu. Bizlerin (Şiaların, Alevîlerin, Caferîlerin) İmam Hüseyin (a.s)’ın bize öğrettiği şekilde namaz kılmamız gerekir. çünkü bu namaz ile İblisin namazı birbirinden çok farklıdır.
Bir kısım insan vardı ki İmam ile savaşmayı azimle ve bilinçli olarak seçmişlerdi.

İmam’a Karşı Neden Harb İlan Ettiler

Bu kişiler azimle ve bilinçli bir şekilde İmam’a savaş ilan ettiler,
Çünkü Hz. Eba Ebdillah El Huseyn (a.s) ile birlikte olmak onların dünyasına zararlı idi;
Huseyn ile birlikte olmak onların zevk ve sefalarına zararlı idi;
Çünkü İmam’ın vücudu ile onların at koşturdukları o meydanlar toplanıyor ve kapatılıyor ve artık onlar o meydanda at koşturamıyor oluyorlardı.

Onların at koşturdukları bu meydan nasıl bir meydandı?
Mâli, siyasî, söz söyleme, eğlenme, yeme ve içme bakımından olmak üzere her türlü açıdan onların rahatlıkları ellerinden gidiyordu ve onlar da bu rahatlıkları ellerinden gitmesini istemedikleri için İmam ile savaşmaya karar veren kimselerdiler.

Eğer Kerbela Vakasını hayal edip canlandırmak istiyorsak Aşura böyle hayal etmemiz gerekir!
İmam’ın gelişinin sebebi insanı insanlıktan çkaran herşeyi ortadan kaldırmaktır.
Yani zevk, sefa, lezzet, şehvet, mal, mülk v.b ki bunların hepsi kardeşi kardeşine öldürten şeylerdir.
Bunların hepsi kardeşi kardeşe düşman eden şeylerdir.
Bakınız hepiniz az ama çok şahit olmuşsunuzdur denk gelmişsinizdir ki aile içinde kardeş kardeşi ile para için kavgalıdır. Hatta bazen baba ile oğul bile para için kavgalı olmaktadır.
İmam insanı insanlıktan çıkaran bütün her şeyi ortadan kaldırmak ve insanların hepsini birbirileri ile hemvücud etmek için gelmiştir.
İmam insanları aynı Hendek savaşı dönemindeki müminler gibi tek vücut ve hemvücud olmalarını sağlamak için gelmişlerdir. Öylesine bir hemvücudluk ki: “Kendisine bir şey ikram edildiği zaman “Önce kardeşim yesin.” dercesine…

Rivayetlerde buyuruluyor ki:
“Hendek savaşında her 40 kişiye yalnızca 1 hurma tanesi düşüyordu. Bir ısırık alayım sonra diğerine vereyim yoktu. ilk kişiden 40. kişiye gelene kadar sadece ağızlarına koyup çıkarmak ile çekirdek eriyordu. 40 kişinin başına git ve ilk kişiye tekrar geri dönene kadar çekirdek eriyordu. O diyordu ki: (“Ben yemem o yesin.”) Öbürüne veriyorlardı, o da diyordu ki: (“Ben yemem o yesin.”)”
O yaralılar ki, susuzluğun içinde su içmiyorlardı ve diyorlardı ki: (“Ben içmeyeceğim, diğer kardeşlerime verin”) O yaralılar eğer su içecek olsalardı ayağa kalkacaklardı ama içmiyorlardı aksine müslüman kardeşlerine verilmesini istiyorlardı.
İmamlarımızın hepsi böyle bir ortam yaratmak istiyordu/istiyorlar!
İmam böyle bir ortamı yaratmak için gönderilmişti ama bu enit grup bu ortamı şanlarına, makamlarına, sultalarına, lezzetlerine ve şehvetlerine ters gördükleri için İmam ile harb ettiler/halen de ediyorlar.

Şimdi bunu canlandırın ve kendinizi tartın. Bakın sizlerde ve bizlerde bu hasletlerden ne kadar var? Hayatınıza bir bakın! Hayatınızın neresinde kaç defa ne sıklıkla lezzetiniz, şehvetiniz ve rahatınız için İmam ile harb ettiniz?

Bakın bunu bilin ki Kerbela’da İmam ile savaşanların tamamı lezzetleri, şehvetleri, rahatlıkları ve yorulmamak için savaştılar.
İmam ile savaşanların tamamı daha iyi yemek, daha lezzetli yemek, daha yağlı yemek yiyebilmek için savaştılar.
İmam ile savaşanların tamamı daha iyi bir dünya hayatı yaşayabilmek için İmam ile harb ettiler.
Yoksa onların bizim namaz kılıp kılmamamız ile hiç bir sorunları yoktu.
Onların İmamın kıldığı 1000 rekat namaz ile sorunları yoktu.

Bunlar birinci gruptur. Bunları canlandırın ve kendinize de pay çıkarın.
Eğer bizler bu sıfatlara sahip isek bizim ile onlar arasında yalnızca bir fark vardır ve o fark da:

Onlar bu özelliklerini alenen ortaya koyuyorlardı. ama biz ise münafıklık yapıyoruz.
Onlar gibi olmamıza rağmen, “Haşa haşa! Biz Hüseyin canımızı veririz. Biz Hüseyin için başımızı veririz.” deyip duruyoruz.
Yani biz ikiyüzlülük yapıyoruz ama onlar ise alenen bunu ilan ediyorlardı.
Düşmanın dahi yiğit iyidirçünkü biliyorsun ki düşmandır.
En azından onların düşmanlığı belli idi ve bizler gibi münafıklık yapmıyordı.
(Tabi ki bu sözler saymış oluğumuz sıfatlar bizlerde var ise geçerlidir)

2-VURDUMDUYMAZLAR

Vurdumduymazlar grubu öyle bir gruptular ki ne İmam’ın yanındaydılar ve ne de İmam’a karşıydılar.
Hiç birisi ile işleri dahi yoktu.
Bunlar sadece o kısır döngü lezzet ve şehvetlerinin peşinde olan kimselerdi.
Hükümette Allah’ın olması ile şeytanın olması onlar için hiç bir fark teşkil etmiyordu.
Bunlar böyle bir grupturlar ki maalesef bugün toplumumuzda da bir grup böyledir.
Bakıyorsun hiçbir şey adamların umurunda bile değildir, öyle ki “Veliyy-i Emir mi hüküm etmiş ya da Diyanet İşleri Bakanlığı Şia camisine fetva mı vermiştir” bu grubun umurunda dahi değildir.
Enteresan bir şeydir ki sadece bir cümledir ama yabana atmayın!

Veliyyi Emir fetva yayınlamış ve buyurmuş ki: “Bugün Hilal görünmedi ama diğer taraftan Suudilerin rasathanesi ise (ki Amerika’nın Deniz kuvvetlerinin elindedir kendi ölçüm ve biçimleri ile tarih veriyorlar.) diyor ki bugün sizin bayramınızdır. ” Ama bu fetvanın menbağı adamların umrunda dahi olmuyor.
Sadece bir örnek veriyoruz, yoksa bizim kimse ile bir işimiz yok. Bilahare bunlar birer musibettir ki yaşıyoruz.

Ramazan mıdır yoksa değil midir? Adamın umurunda bile değil.
Ramazandır, diyorlar, bunlarda o zaman bende aç kalırım biter gider, diyor.
Ezan vakti midir, değil midir bu adamların umrunda bile değildir.
Bir de arsızca “Yahu! İhtilaf doğurmaya gerek yok ki? Gün batımı kardeşlerin ile birlikte iftarını aç gitsin.” diyorlar.

Adamların yapmış oldukları ibadet ve itaatin kabul olup olmaması ile bile işleri yoktur.
Bu şekilde olanların hepsi vurdumduymaz olan kimseler için birer örnektirler.
Bu adamlar zevk, sefa, lezzet ve şehvetlerinin atmosferi çerçevesinde bir hayat yaşıyorlar.
Hayal edin ve bakın, bu gruplardan bizler de ne kadar var.
Düşünün ve bakın Allah’ın hükümeti ile ve İblisin hükümeti arasında bize ne kadar ne miras kalmıştır?
Bakın bunu çok iyi bilin! Eğer ki sen bugün Huseyn’in adını diyor isen bu sana Huseyn’den miras kalmıştır.
Ama eğer bizlerde bu amellerden biri var ise o zaman da bu bize İblis’den, Yezid’den, İbn-i Ziyad’dan, Ömer b. Sad’dan ve Şimr’den miras kalmıştır.

Bakın bu budur ve böyledir sebepsiz hiç bir şey yoktur.
Adamın biri bir gün Nebiyyi Kibriya (s.a.a)’in huzuruna gittiler. Karısının kolundan tutmuştu ve karısını sürükleye sürükleye Peygamber’in (s.a.a) huzuruna getirdi ve huzura çıktılar.
Adam geldi ve Peygamber (s.a.a)’e arz etti:
“Ya Resulallah! Bu kadın Zina-i muhsine etmiş ve bu çocuğu doğmuştur ama bu çocuk benden değildir. Bu kadına had uygulaman ve recm etmen lazım.”
Resulullah (s.a.a) buyurdu ki:
“Sen nereden biliyorsun ki bu çocuk sana ait değildir?”
Adam dedi ki:
“Ya Resulullah! Ben babamı, dedemi ve dedemin babasını, hepsini gördüm. Hepsi beyaz tenli idi ama bu çocuk ise siyah tenlidir.”
Resul-i Kibriya (s.a.a) buyurdu ki:
“Bu kadın zina etmemiştir. Senin filan kökten bir deden zenci idi ve O’nun DNA’sı da sende kalmıştır…”
Şimdi hiçbiriniz demeyin ki DNA kalmıyor. Kalıyor. Kalıyor ve bir yerden, bir şekilde çıkıyor.

3-GEÇ KALANLAR

Geç kalanlar maalesef o gün de oldukları gibi bugünde vardılar.
Saydığımız bu gruplar sadece o gün var olan kişiler için değildir. Bu gruplar Aşura günü oldukları gibi aynı şekilde bu günde varlar. O günden bugüne kadar geçen her günde insanlar bu 4 grubun birinin içindedirler.
İyi olanlar için elbette ki Hz. İmam Hüseyin (a.s)’ın yanında olan 72 yarenini kast ediyoruz ama kötüler içinde sadece Yezidin safında olan binlerce askerini yada susarak Kerbela vakasına razı olan onbinlerce kişiyi kast etmiyoruz.
Bu 4 grup o günden bugüne kadar gelen ve gelecek olan milyarlarca insandır ve hepsi de aynı derecede sorumludurlar.
Bizler yalnızca İmam Hüseyin o gün tezahür ettiğinde mesuliyet sahibi değildik çünkü İmam Hüseyin (a.s) her gün her yerde tezahür ediyor. Bunun için biz her zaman her yerde İmam Hüseyin (a.s)’a karşı sorumluyuz.

Kerbelada var olan 3. grup geç kalanlardır ve bu geç kalanlar geç kalmalarının ne kadar azim bir günah olduğun farkında dahi değillerdi. Çünkü dinlerini umursamıyorlardı, dinlerini öğrenmemişlerdi. Onlar dinlerini öğrenmedikleri için İmam’ın davetine geç kalmanın İmam’ın mübarek başını kesmeye eş değer olduğunu bilmiyorlardı.
Bunların içinde de bir grup var ki bunlar da maslahat gözetiyorlardı. Bu maslahat gözetenler aslı zatında İmam Hüseyin (a.s)’ın safındaydılar, İmam (a.s)’ın yanındaydılar ama menfaatleri, İmamın davetine Lebbeyk demeye ağır bastığı için onlar da geç kaldılar.
Geç kalanların geneli din bilgisine sahip değillerdi, eğer biz sizlere, “dininizi öğrenin” diyorsak sebebi budur.

Hiç kimse size, “Çocuklarınıza ev, araba v.s almayın” demiyor ki böyle bir şey demek benim haddimde değildir. Çocuğa ev almak en büyük ihsandır. Eve erzak götürmek en makbul sadakadır ama ben diyorum ki bunu bilin ki sizler, “Çocuklarınızın Rabbi değilsiniz. Sizler çocuklarınızın Rezzağı değilsiniz.”
Çocuğunuz ev sahibi olacak diye siz dinsiz olamazsın.

Dinsizliğinde boynuzu yoktur:
Dini bir konu ile karşı karşıya geldiğin zaman dinin hükmünü bilmiyorsanız, fellik fellik hoca arıyorsanız, Hoca sizin yerine namaz kılacak değildir..
Dinden haberi olmayan kişide dinsizdir…
Eğer ki ben diyorsam benim dolardan haberim yok, duymadım ve bilmiyorum.
Bunun manası benim dolarım yok demektir.
Adam dini bir konu ile karşılaşıyor ve haram iş görüyor, ve siz onu “Bu yaptığın iş dinen haramdır” şeklinde uyarıyorsanız ve o da diyorsa vallahi bilmiyordum, duymamıştım, öğrenmemiştim.”
Bunun manası nedir?
Bunun manası: “Benim dinden haberim yok, ben dine uzağım ve dini bilmiyorum” demektir çünkü din ile bir alakası olsaydı öğrenirdi. Din gibi bir derdi olsaydı dinini öğrenirdi.
Siz önce görevinizi yapın.
Dininizi öğrenin.
Dininizi öğrendiğin zaman, evladınıza ev almanın ne kadar büyük bir nimet olduğunu o zaman göreceksiniz. Siz bunun ne kadar büyük bir nimet olduğunu bilmiyorsunuz/bilemezsiniz.

Siz evladınıza ev almanın ne kadar büyük bir nimet olduğunu bilmiyorsunuz çünkü siz diyorsunuz ki:
“Ben olmazsam bu acından ölecek.”
Bu tefekkürün manası: Allah yoktur. Benim Allah.
Bu tefekkürün manası: Ben öyle bir Allahım ki bir gün öleceğim.”
Kendisinden sonra çocuğunun aç kalacağını düşünenler çocuklarının rızkını kendilerinin verdiklerini düşünüyorlardır ve bunun başka bir manası yoktur.

Bir grup vardı böyle düşünüyorlardı ve geç kaldılar.
Bir grupta vardı ki hakikaten dini bilmiyorlardı ve geç kaldılar.
Dini bilmedikleri için bir şeyden habersizlerdi ve o da:
“İmam Hüseyin (a.s)’ın davetine, çağrısına, feryadına cevapsız kalmak ve geç kalmak en büyük günahtır.”

Zinay-i Muhsine’nin hükmü idamdır. (Recm etmek, ateşte yakmak veya dağdan atmaktır).
Bu ceza çoğu zaman kişiyi cennetlik ediyor. Allah’ın hakkıdır ki bu kişiyi Allah ahiret günü Cehenneme göndermesin çünkü bu dünyada yapmış olduğu işten dolayı cezalandırılmıştı.
Ama İmam Hüseyin (a.s)’ın davetine geç kalan kişi, İmamın öldürülmesine sebep olduğu için bu kişi İmamın öldürülmesine ortaktır. İmamın ölümüne ortak olduğu için Allahın üzerine hak değildir kıyamet günü bu kişiyi affetsin. Ki onu affetmeyecek de…
Bizlerde İmam’ın hükmüne geç kalıyormuyuz?
Hz. İmam Hüseyin (a.s) et ve kemikten ibaret birisi değildir, İmam Hüseyin (a.s) Allah’ın nurudur.
Allahın nuru ne zaman sönmüştür?

Hepiniz Kuran okuyorsunuz.
Kuranda buyuruyor ki:
“Allahın nurunu ağızları ile söndürmek istiyorlar.”
Ağızları ile, yani bir takım sözler ile Allahın nurunu söndürmek istiyorlar.
Mesela, bu hükmün zamanı geçti. Şartlarım uygun değil, hangi çağda yaşıyoruz?… gibi onlarca söz ile Allahın nurunu söndürmeye çalışıyorlar.
Ama Allah bunlar hakkında ne buyuruyor:
“Allah nurunu tamamlayacaktır.”
Yani, “Allahın nuru ölümsüzdür.”
Tamamlayacak=Allah’ın nuru ölümsüzdür.
Yani Allah’ın nuru hiç bir zaman yok olmayacaktır/olmuyordur.

Dikkat etmemiz gereken bir diğer mesele bu geç kalanların hepsi günahkarlar değildi.
Bir takım insanlar vardı ki bunlar dinin şiar boyutunu biliyorlardı ama teslimiyyet boyutunda olmadıkları için geç kaldılar.
Bu geç kalanlardan birisi de Tırımmah idi.

Tırımmah

Tırımmah kimdir?
Tırımmah’ın olayı nedir?
Hepiniz tırımmahın adını duymuşsunuzdur.
Tırımmah Gadir-i Hum gününde de hazır bulunan ve İmam Ali (a.s)’ın aşkıyla yanıp tutuşan, Ali düşmanları ile çatışan Yemenlidir.
Bakın bir düşünün bizler bugüne kadar Gadir-i Hum ile ilgili neyi ne kadar diyebilmişiz ve ne yapabilmişiz. Bizler bir ömür boyunca kitapta yazsak dahi Tırımmah’ın şiirinin bir mısrası etmez çünkü Tırımmahın şiiri, Emirel Müminin İmam Ali (a.s)’ın velayetine Edebiyyat bakımından delildir.
Nasıl delildir?
Tırımmah o gün yaşıyordu ve Gadir-i Hum günü ayağa kalkıp o şiirleri okudu. Ve o meşhur şiiri okumasından dolayı Hz. Nebiyyi Kibriya (s.a.a) onu tahsin etti, övdü ve ona dua etti.
Tırımmah o şiiri okuduğu için Ehlibeyt kendisine dua etti.

“İmam’ın davetine sadece alenen günah işleyenler geç kalmadılar,” dedik ve buna Tırımmah’ı örnek verdik çünkü İmamet inancını kabul eden birisidir.
Tırımmah sadece bir örnektir, bizim yapmamız gereken şey ise İmam’ın davetine ve feryadına geç kalanların neden geç kaldıklarını idrak etmektir.

İmam Kerbela yolunda iken Tırımmah ile karşılaştı.
Tırımmah, İmam Hüseyin (a.s)’a nasihat etme cesaretinde bulundu.
Bakınız, İmam Hüseyin (a.s) Hüccetullahtır.
Yani Allahu Tebareke ve Teala İmam Hüseyin (a.s)’ı göndermiş ve diyorki: “Bu Hüseyindir, bunun sözü benim sözümdür; işi, işimdir; emri, emrimdir.
El Euzu billah, El Euzu billah. Haşa ve kella Allah diyor ki: “Ben bir bedene girecek olsaydım Huseyn olurdum.
Haşa ve kella bir bedene girmem ama girecek olsaydım Hüseyin olurdum.
Yani ben bir bedene girecek ve yeryüzüne inecek olsaydım Huseynin yaptığı işin aynısını yapardım. Aliyyel Murtezanın yaptığının aynısını yapardım.
Allah’ın Hücceti (temsilcisi) olmanın manası budur.
Elbette ki Xalig (yaratan), Mahlukunun (yarattığının) içine sığmaz.

Hüccetullah olmak: Allahu Tebareke ve Tealanın bütün isim ve sıfatlarına mücehhez olmaktır. Yani İmam’ın kendisinden hiçbir şeyi yoktur. İmam’ın ne benliği vardır nede iradesi. Yani Hüseyin de Hüseyin diye bir şey yoktur. Hüseyindeki herşey Allah’ın iradesidir.

Tırımmah kalktı ve İmam Hüseyin’e nasihatta bulundu, Hüccetullah’a nasihat etti yani Allah’a nasihat etmek ile aynı işi yaptı.
İnsanın şaşırdığı zaman nerelere gittiğini görüyorsunuz değil mi?
İnsan şaşırdığı zaman Allah’a dahi nasihat etmeye kalkışıyor.
Ve Allah’a diyor ki :“Ey Rabbim! Bunu böyle yapma yanlış yaparsın.”
Birisi Masum İmam’a nasihatte bulunuyorsa yaptığı işin anlamı budur.
Sizler bazen diyorsunuz ki: “İmam bunu niye böyle demiş.”
Yani anlamı budur ki: “Allah bunu nasıl böyle demiş.”
Biraz daha gerçekçi olursak bunun anlamı:
“Ey Allah’ım bana bak! Sen bilmiyorsun! Burada bir realite var.”
Hani sizler bazen diyorsunuz ya, “Ben Allah’ın bu emrini daha sonra yaparım.” yada “Ben daha gencim, yaşlanınca yapacağım.”

Sizin bu sözlerinizin tamamının anlamı:
“Allah benim yaşadığım çağda enflasyonun, kiranın, savaşların, işsizliğin, yokluğun ve Covid salgının v.b sorun ve sıkıntıların var olacağını bilmiyordu ama biz ise bunları biliyor ve yaşıyoruz. Bu sebepten dolayıda Allah’ın kanunlarını bir kenara koyduk.
Yani Allah’ın emrini erteleyen ve öteleyenler diyorlar ki:
“Allah bunların hiçbirinin olacağını bilmiyordu onun içinde bize bu emirlerini emretti. Yani eğer Allah bunların olacağını bilseydi bu emirleri bize göndermezdi. Allah bilmediği ve anlamadığı için emretti.”
Yani bunu yaparak Allah’a nasihat ediyoruz.
Diyoruz ki ben bunu sonra yapacağım. Ey Allahım! Sen gönderdin ama sen bilmiyordun ve hala da bilmiyorsun onun için ben sonra yapacağım. Allah’a nasihat etmek budur.

Elbette Tırımmah’ın nasihatındaki maksadı bu değildi ama nasihatın manası bizde budur.
İmam’a nasihat edemezsin!
İmam otur dediğinde oturacaksın.
İmam ayağa kalk dediğinde kalkacaksın.
Neden, niçin, nasıl, niye diyerek sorgulama hakkın yoktur.
İmamı Zaman (a.f)’da gelecek ve bazı kimselerin nikahını hiç sormadan boşayacak.
Hiç kimse “Ya İmam! Bizi niye boşadınız?” diyemez.
Hani sizin şu hiçbir şeye saymadığınız Veliyyi Emr İmam Hamaney (s.a) aynı yetki ile donanımlıdır.
Ama onlar bu yetkilerini kullammıyorlar ki biz cehalet içerisinde demeyelim “Aga sen bunu niye böyle yaptın.”
Elbette Tırımmah’ın bu niyeti bu yoktu ama İmam’a nasihat etmeye kalkışmanın manası budur. İmam Hüseyin’e nasihat etmeye kalkıştı ve nasihatta etti.

Tırımmah, İmam Hüseyin (a.s)’a:
“Ya Eba Ebdillah! Ben kufeden geliyorum. Bütün Kufe şehri size karşıdır. Bu işi yapmayın. Eğer ki sen bu işi yapacak olursan. Hepsi …yerlere etrafında toplanmışlar ve seni boğacaklar. Ya Eba Ebdillah Huseyn savaşırsan mağlup olacaksın. Kesinlikle zafere ulaşamıyacaksın. Ya Eba Ebdillah El Hüseyin gitme!
Tırımmah burada diyor ki : “Gitme”
Yani “Ya Huseyn sen İmamsın ama anlamıyorsun. Ben sana söylüyorum gitme Kufe halkı sana karşıdır. Bu savaşı kazanamayacak ve kesinlik ile de mağlup olacaksın. Ya Huseyn! Benim ile gel. Ben Yemen de sana bir ordu hazırlayayım.”

Şimdi bunu hayatınızda canlandırın.
Bu bizim günümüzde neye benziyor?
Biz Reel bir hüküm ile karşılaştığımız zaman birileri gelip bize diyorlar ya:
“Sen nerede yaşıyorsun? Sen bunu nasıl yaparsın? Biraz tolereli ol! Sabırlı ol! Bir gün gelecek ki biz o güce ve kudrete ulaşacağız işte o zaman biz buna baş kaldıracağız. O zaman buna itiraz edeceğiz. O zaman onun bu sözünü kabul etmeyeceğiz. Ama bugün sus!
Hz. İmam Hüseyin (a.s) ki mutlak rahmettir.
İmam (a.s) Tırımmah’ın bu nasihat teşebbüsüne cevap olarak dua ettiler.
Tırımmah dedi ki: Yebne Resulallah! Ben çocuklarıma buğday götürüyorum. Yiyecek götürüyorum. Bırakıp hemen dönüyorum. Tırımmah İmam Hüseyin (a.s)’ın İmametini kabul ediyordu. Emirel Müminin İmam Ali (a.s)’ın velayetini kabul ediyordu. Tırımmah gitti ve geri döndü ama döndüğü zaman İmamın mübarek başını kesilmiş ve mızrak ucuna takılmıştı. İmamın başı mızrak ucunda Kerbeladan Kufeye götürülüyordu.

Tırımmah geç kaldı.
Tırımmah geç kaldı ve Hüseyin b. Ali’yi ölüme verdi.
Ne sebep oldu?
Bir karın tokluğu yemek!
Ne sebep oldu?
Götürdüğü 10 deve yükü buğday, yada arpa, yada biraz pekmez.
Ama döndüğünde Allah’ın kanı akıtılmıştı.

Aşura vakasında var olan 3. grup geç kalanlardır.
Kimse geç gelince kurtarabileceğini zannetmesin.
Geç gelenler çoğu zaman teammüden harb edenler ile aynıdırlar.
Bu grup niye İmam ile savaşanlarla aynı konumdadırlar.
Çünkü İmamın davetine Lebbeyk demediler.
Çünkü İmamın davetini reddettiler.
Katılmamak reddetmek demektir.
İmam, onlara “Gel” buyurdu ama onlar İmam’ın davetine “Lebbeyk” demediler!
Bu kişilerin İmam ile savaşanlar ile ne farkları var?
Hiç bir farkları yoktur!
Aynı zamanda canlandırma işlemini de yapıyorsunuz değil mi?
Canlandırın!
Bakın, İmam Hüseyin ile Tırımmah yolda karşılaştı ama canlandırma için Tırımmah’a gerek yok. Tırımmahın yerine kendinizi koyun çünkü bugün bizlerde aynısını yapıyoruz.
Tırımmahı suçlamayın, Tırımmah bir kahramandır.
Öyle bir kahraman ki bugün Tırımmah gibi 600.000.000 kahraman Alevi/Şii var.

Abdullah b. Hurr-î Cufi:

Geç kalan bir diğer isim ise Abdullah b. Hurri Cufi idi.
Hz. İmam Hüseyin (a.s), Hz. Fatimet’üz-Zehra’nın oğlu, Allah’ın Kanı kalktı çocukları ile Hz. Ali Ekber ile Hz. Kasım ile Hz. Ebelfezl Abbas (a.s) ile Cufi’nin çadırına gitti.
İmam Cufi’ye dedi ki:
Gel! Bize yardım et.
Cufi İmam’a ne dedi biliyor musunuz?
Dedi ki: “Ya Huseyn! Benim çok güçlü bir atım var. Ben o atın sırtına bindiğim zaman düşmanlarım beni yakalayamıyor.Ya Eba Ebdillah bu atı sana vereyim ona bin ve kaç. Seni kimse yakalayamaz.”
O da gelmedi!

Hz. İmam Hüseyin (a.s)’ın, kerbeladan şehadet haberi gelince ömrünün sonuna kadar şöyle tekrar ediyordu: Hüseyin’in mübarek ayakları ile çadırıma gelmesi ve Sarallahın (Allahın kanının) çocuklarının o mahzun bakışları beni hergün 1000 defa öldürüyor. Hiç kimse Hüseyin b. Ali’ye Lebbeyk dememe pahasına bu dünyadan lezzet alabileceğini zannetmesin!

Abdullah b. Abbas

Abdullah b. Abbas, Hz. Nebiyyi Kibriya (s.a.a)’in ve Hz. Emirelmuminin İmam Ali (a.s)’ın amcasının oğluyum.
O da İmam’a nasihat verdi.
İmam’a dedi ki:
“Gitme. Öleceksin.”
İmam, “Amcaoğlu bize yardım et.” dedi.
Abdullah b. Abbas ise dedi ki:
“Ben gelemem Amcaoğlu.”

İmamın şehadet haberi İbn-i Abbas’a ulaştığı zaman İbn-i Abbas ağlıyordu ama Kerbelada İmam Hüseyin (a.s)’ın boğazına atılan oku (mânâ aleminde) İbn-i Abbas atmıştı.
Abdullah b. Abbas sıradan bir adam değildi.
Bunlar İmam’a geç katıldılar. Bunlar gibi bir çok kişi İmam’a geç katıldı. Bugünde çok kişi İmam’a geç katılıyor. Ama bir mâna ifade etmiyor, fayda vermiyor.
Doğrudur hadislerde de var ki Allah son nefeste dahi tövbeyi kabul ediyor ama kişi tövbe edebilirse.
Evvela budur ki kişi gerçekten tövbe edebilecek mi?
1-O kişi gerçekten şartları ile birlikte tövbe edebilecek mi?
2-Diyelim ki etti Allah kabul edecek mi?
Son nefeste dahi tövbe kabul edilir, doğrudur.
Haşa ve kella Peygamber yalan söz buyurmamıştır ama o kişi tövbe edebilecek mi?
Ve kabul edilecek mi?

Eğer geri dönüp tövbe ettiğin zaman artık Hüseyin yoksa neyin tövbesini edeceksin? Geri dönüp tövbe ettiğin zaman artık Ali b. Ebu Talib (a.s) yoksa neyin tövbesini edeceksin/edeceğiz?

4-İmam’a Aşık Olanlar.

Kıyam-ı kıyamete kadar Kerbela kıyamının içinde var olacak olan gruplar bu 4 gruptur.
Bu kimseler öyle kimselerdir ki bunların varları yokları Hüseyindir.
Bu kişilerin nefesleri, bakışları, ekmekleri aşları Hüseyindir.
Bunlar herdaim İmam Hüseyin (a.s)’ın bir işi gözünün ucu ile işaret etmesini bekleyen kimselerdir.
Bu kişiler öyle kimselerdir ki Hz. İmam Hüseyin (a.s)’ın bedeninin parçaları olmuşlardır ve bunların çoğunun İmam Hüseyin (a.s) ile herhangi bir nesep bağı yoktur ama İmam Hüseyin (a.s)’ın bedeninin parçaları olmuşlardır.
Hadislere bakıyoruz, İmam Hüseyin (a.s) buyuenim bedenimin bir parçası filan yerdedir. Benim canım filan yerde defindir. Benim ruhum filan yerde defindir.
Ama o mekanlara baktığımız zaman ise sadece ama sadece gözleri İmam Hüseyin (a.s)’ın gözünde, kulakları İmam Hüseyin (a.s)’ın ağzından çıkacak sözde olan kişiler var.

Netice

Bu 4 grubun hepsini canlandırdınız mı?
Bunlardan kendinizede pay çıkarın. Kendinizi değerlendirin ve bakın hangisinin içindesiniz?
Bakınız her grubun mensupları o gün yaşadılar ve yapacaklarını da yaptılar ve her birisi de kendisinden sorumludur.
Mesele bugün bizim için budur.
Bizler İmam Hüseyin (a.s)’a ihanet edenlerden nefret ediyoruz. Bu bu kadardır.
Biz bugün onları yargılayamıyoruz. Biz onların bedenlerini de çıkarıp ateşe veremeyiz çünkü biz onların bedenini çıkarsak ve bütün dünyayı ateşe verip onları içine atsak dahi, onların şu an içinde oldukları ateşin zerresi etmez.
Bizim bugün bunları burada anlatmamızın sebebi ise bizim kendimizin hangi grubun içinde olduğumuzu anlayabilmemiz içindir.
Bugün 1 Muharrem bizim hangi grubun içinde yer aldığımızı bilmemiz gerekir.
Acaba bizler, şartlar ne olursa olsun İmam’a katılmak için can atanların mı içindeyiz?
Yoksa bahane ve mazeret peşinde koşanlardan mıyız?

Önce bunu yapayım, o emir dursun şunu da yapayım sonra! İnşaallah! Maşallah! Allah Affeder!
Doğrudur Allah affeder ama Allah bağışlanacak şeyi affeder.
Allah kendi kanının akıtılmasını ki affetmez.
Hüseyin Sarellahtır ve bu bir şaka değildir!

Biz gerçekten Hüseyin’in cephesinde miyiz? Yoksa Hüseyin’in karşısındaki cephede miyiz?
Bakın insanların O gün İmam’a katılmamasının sebeplerinin bazılarını söyledim.
Siz bunları alın ve kat ve kat arttırın ve sonra canlandırın ve bir bakın bu sebeplerin hangileri bizlerde ne kadar var?
Canlandırmak budur!
Yoksa kerbela meydanındasınız. Herkes eline kılıcını almış sallıyor ve İmam’a taraf saldırıyorlar. Ben size böyle bir ortamı hayal edin, canlandırın demiyorum. Elbette ki bu olaylarıda canlandırın.
Canlandırırsanız hakikatleri göreceksiniz. Hakikatleri gördüğünüz zaman rahat bir şekilde yargılayabilirsiniz. Eğer ki kendimizi yargılayacak olursak çok rahat bir şekilde karar verebiliriz. Eğer ki bizler bu güne kadar kendimizi yargılıyamadı isek sebebi budur ki bizler bu hayal etmeyi, canlandırmayı yapmadık. Canlandırmadık çünkü biz bugüne kadar bunları dengi dengine yan yana koyamadık.

Biz bugüne kadar sadece dedik ki Yezid pistir. Evet pistir. Yezide bin defa lanet olsun. Milyon defa lanet olsun. Milyar defa lanet olsun. Ancak ya bizlerde bu özelliklerimiz ile Yezide denk isek o zaman bizlerde Yezid oluyoruz.
Aşura vakasını canlandırırken bizim bunları düşünmemiz gerekir. Bizim, hemen şimdi gerçekten kimin tarafında olduğumuzu görebilmemiz için Aşura vakasını bugüne kadar düşündüğümüz Aşuradan çok farklı bir şekilde ele almamız gerekir. Tarafımızı sloganlar ile, dilimiz ile ve söylediklerimiz ile değil, amellerimiz ile tartmamız gerekir.

Aşura Vakasına bakmamız gereken bakış açısı nasıl bir bakış açısıdır?
Aşura vakasına bakmamız gereken açı vâkâ hâli ile (vücud bulduğu hâl ile) ele almamız gerekir.
Bu şekilde ele almayacak olursak ne olur?
Aşura ehli olamayız.
Hani bizler diyoruz ya İmam Hüseyin (a.s)’ın defterine yazılmak işte o defter Aşura defteridir. Her yıl birilerinin adını Aşura defterine ekliyorlar ve defterde adı olanlara Aşuraî (Aşuralı) denir.
Bizim adımızı da bu deftere yazmaları için bizim öncelikle İmam Hüseyin (a.s)’ın bu kıyamı niye başlattığını bilmemiz lazım.
Aşuradaki güruhları önünüze koydum.
Bu orduları canlandırdınız mı?

Şimdi anlamamız gereken şey İmam Hüseyin (a.s) bu kıyamı niye başlattığıdır.
İmam Hüseyin (a.s) bu kıyamı ne için yaptı?
Ya da İmam Hüseyin (a.s)’ın kıyamı beşerî tarihin üzerindeki etkisi ne oldu?
Bizim bunları bilmemiz gerekir.
Eğer bunları bilmeyecek olursak, bizler aşuradan hiçbir şey anlamayız!

İmam Hüseyin (a.s) Aşura günü öyle bir hareket yaptı ki beşeri tarihi alt üst etti.
İmam Aşura ile sadece Aşura sonrası tarihi değil, Aşuradan önceki tarihide alt üst edip değiştirdi.
Hz. İbrahim (a.s) o put kıranlığı ile İbrahim idi.
Hz. Süleyman (a.s) o melikliği ve padişahlığı ile Süleymandı.
Hz. Davud (a.s) o azameti ile Davud idi.
Diğer Enbiyaullahlar ki o azametleti ile Enbiyaullahtılar, hiçbirisi o azametlerine rağmen Aşura gününe kadar kendi hakikatlerini Hz. Eba Abdillah El Huseyn (a.s) gibi ortaya koyamamışlardı.
İmam Hüseyin (a.s), Aşurası ile İbrahim’in, İsa’nın, Musa’nın, Davud’un ve diğer Peygamberlerin hakikatini ortaya koydu.

Hz. Eba Ebdillah Hüseyin (a.s)’ın kendisinden sonraki tarihi değiştirmesini bir tarafa koyun.
İmam Hüseyin (a.s) hilgetin ilki olan Hz. Adem (a.s)’ın dahi hakikatini ortaya koydu. Eğer ki İmam Hüseyin (a.s)’ın kıyamı olmasaydı, Adem (a.s)’ın azameti anlaşılamazdı!
Aşurayı anlayabilmemiz için bir şeyi daha bilmemiz gerekir. O da şudur:
“Bizler Aşurayı niye yaşatıyoruz. Bizler niye her sene matemlere dalıyoruz? Neden eza tutuyoruz? Bizler niye her sene başımızı, gözümüzü dövüyoruz?
Yani bizler delimiyiz ki her yıl birilerinin kalbini kırıyor ve düşman kazanıyoruz?

Bizim son Meşhed (İmam Rıza (a.s)) ziyaretimizde ben birisine çok kızmıştım. Birde fırça attım. Ertesi gün sabah birisi geldi ve bana dedi ki:
“Hacı Ağa neden bunlara kızarak ateşlerini üzerinize çekiyorsunuz?”
Bende ilk başta gaflet ettim ve dedim ki:
“Doğru diyorsunuz, benim bunlar ile ne işim var. Alayım hareme götürüp getireyim. Hiçbir işlerinede karışmayayım. Kendi işlerimi halledeyim.”
Allah şahittir ki aynı gün öğle namazı vakti idi. Namaz için İmam Rıza (a.s)’ın haremine gidiyorduk. Biraz baktım ki bunlar haram iş görüyorlar. Mürted oluyorlar. Kendi kendime dedim ki:
“Hoca, senin daha çok düşmanlık kazanman lazım. Eğer ben bunları uyardığım zaman bunlar bana düşman olucaklarsa benim bunların düşmanlığını kazanmam gerekir. Eğer ki ben bunların bu işlerine karşılık susarsam bunlar bu haram işlerini İmam Rıza (a.s)’ın hareminde bayrak edinecekler.”

Yani demem odur ki birileri kalkıp diğerlerinin düşmanlığını kazanıyorsa bunun bir sebebi var.
Bu sebep nedir?
Bizlerin İmam Hüseyin (a.s)’ın Aşurasını yaşatarak bu kadar düşman kazanmamızın sebebi nedir?
Bunun bir sebebi var. Hiçbirimiz aptal veya manyak değiliz.

1. Sebep:

Aşurayı yaşatıyoruz çünkü bizler Aşurayı her yıl yaşatmazsak, hergün yaşatmazsak, en asgari her yıl peşpeşe olmak üzere 2 ay boyunca her gün matem tutmazsak, evimizi karalara bürümezsek, her türlü düğün ve kutlamayı hayatımızdan çıkarmazsak Aşuranın maarifet kapısına ulaşamayız.
Bu birinci sebeptir.

2. Sebep:

Aşurayı canlı tutmamızın bir diğer sebebi ise bunu yapmazsak Aşurayı tahayyül etmeyi kabul dahi edemeyiz. Canlı tutmamız ve yaşatmamız gerekir ki içine girebilelim.
Yaşatmamız gerekir ki Aşuranın içindeki sırrın peşine düşebilelim. Aşurayı yaşatmamız gerekir ki Aşuranın içinde var olan azamete aşık olabilelim.
Aşurayı yaşatmazsak bunların hiçbirine ulaşamayız.
Ama herşeyden önce bilmemiz gereken şudur ki:
İmam Hüseyin (a.s)’ın ashabı ve yarenleri İmam’a neden o şekilde divanevarî aşık idiler?
Şimdi sizler canlandırdınız onlar ise yaşıyorlardı. Sizin tek farkınız budur o yüce ashab Aşurayı fiziki olarak yaşıyorlardı, siz ise hayal ederek yaşıyorsunuz.
Sizlerde hayal ediyorsunuz:
İmam Hüseyin (a.s) Kerbelaya gelmiş. İmam (a.s) savaş meydanında. İmam ve Ehlibeyti muhasara altına alınmış. Su yolları kapatılmış. Ulaşım yolları kapatılmış. Hiçbir kimse hiçbir şekilde İmam’a taraf gelemiyor. Siz bu ortamı Allah’ın size vermiş olduğu kemal akıl ile canlandırarak yaşıyorsunuz ve onlar ile tek farkınız da onlar bu ortamı fiziki gözleri ile de görüyorlardı.

Bizler ki İmam Hüseyin (a.s)’ın azametini ve musibetini canlandırdığımız zaman fersah fersah kaçıyoruz, o ashab gözleri ile görüyorlardı ama kaçmıyorlardı. Onlar çocukların o susuzluğunu gözleri ile görüyorlardı. Onlar dişlerini gıcırdatarak kılıçlarını bileyen ve karşı taraftan savaş naraları atan İblis ordusunun yarın veya öbür gün hepsinin mübarek başını kesip ve çocukları ile kadınlarını da esir edeceklerini biliyorlardı.
İmamın o eşsiz ashabı bunların hepsini biliyorlardı.
O halde onlarda ne vardı?
Bizlerde ne yoktur?
Bunu hiç düşündünüz mü?
Şimdi o fikir ve ruh yapısına sahip olmaya hazırmısınız?
Şimdi o aşka sahip olmaya hazırmısınız?

Aşura: Cennet ile Cehennemin Yol Ayrımı-1 yazısı ilk önce İmam Mehdi(a.s) Yarenleri Derneği üzerinde ortaya çıktı.

Aşura , İmam Hüseyin’in (a.s) 10 Muharrem’de şehadete ermesinden dolayı en büyük matem günü sayılmaktadır.
Zira bu günde Peygamberin Ehlibeytine büyük zulümler reva görülmüş ve bundan dolayı İslam düşmanları, bugünü bayram ve sevinç günü saymışlardır. Ancak Ehlibeyt dostları bugünü yas günü olarak görür, Kerbela’da katledilen İslam kahramanlarının şehadetlerini gözyaşlarıylave eza meclisleri ile yâd ederler.

İmam Sadık (a.s) şöyle buyurmuştur:

“Aşura öyle bir gündür ki Hüseyin, yarenleri arasında öldürülmüş, yere düşmüştü. Yarenleri de onun etrafında yere düşmüşlerdi ve bedenleri çıplaktı.”

İmam Rıza (a.s) da şöyle buyurmuştur:

“Kim Aşura’yı kendine musibet ve ağlama günü edinirse, Allah da kıyamet gününü ona sevinç ve mutluluk günü kılar.”

Ziyaret-i Aşura adlı ziyaretnamede

Emevilerin bugünü kutladıkları ve bayram  ilan ettikleri açıkça belirtilmiştir. Nitekim sözü edilen ziyaretnamede şöyle geçer:

“Allah’ım, bugün öyle bir gündür ki ümeyye oğulları ve ciğer yiyen Hinde’nin çocukları bugünü kutladılar…”

Masum imamlar bugünün anısını canlı tutar, matem meclisleri hazırlar ve İmam Hüseyin’e (a.s) ağlarlardı.

İmam Hüseyin’i (a.s) ziyaret eder, halkı da ziyarete teşvik ederlerdi. Aşura, onların hüzün (matem) günüydü. Aşura gününde eğlenmemek, çalışmamak, yas tutup ağlamak, öğle vaktine kadar bir şey yiyip içmemek, ev için bir şey biriktirmemek ve yas hâlinde olmak, başlıca müstahap (sevap) amellerdendir.

Emevîler ve Abbasîler döneminde geniş bir şekilde matem meclisleri düzenlemeye resmî olarak izin verilmiyordu. Ancak Şiiler fırsat bulduğu her yerde, Aşura gününde, teşkilatlı bir şekilde yas merasimleri düzenleniyordu.

Tarihçilerin yazdığı üzere

Muizzu’d-Devle ed-Deylemî, Bağdat’ta İmam Hüseyin (a.s) için matem merasimi düzenlenmesini zorunlu kılarak Aşura günleri pazarların kapatılmasını, işlerin tatil edilmesini, hiçbir aşçının yemek pişirmemesini ve kadınların siyah giyinmiş bir halde dışarı çıkıp yas tutmalarını istemişti.

Bu durum yıllarca devam etti ve kimse buna engel olamadı. Çünkü o dönemde hükümet, Şii hükümeti idi. Aşura, asırlardır hak ile batıl arasında bir hesaplaşma ve din yolunda candan geçme. Fedakarlık sergileme günü olarak bilinen bir gündür.

İmam Hüseyin (a.s), böyle bir günde az sayıdaki imanlı, izzetli ve onurlu yarenleriyle Yezid’in taş kalpli, dinsiz ve zalim ordusuna karşı kıyam etmiş. Kerbela’yı Allah âşıklarının kalplerinde her zaman yaşayacak bir meşale kılmıştı. Her he kadar bir günle sınırlı olsa da… Aşura’nın bıraktığı etkiler kıyamete kadar sürecektir.

EHLİBEYT DOSTLARI BUGÜNÜ NASIL GEÇİRİR?

Bugün, kalplerin derinliklerinde öyle derin izler bırakmıştır. Ki, her yıl Muharrem ayının ilk on günü, özellikle de Aşura günü. Tüm Ehlibeyt dostları için hürriyet abidesi, şehadet ve cihat ekoli hâline gelmiş. İmam Hüseyin’e (a.s) karşı büyük bir sevgi seli oluşmasına vesile olmuştur. Öyle ki, bu büyük insanlara karşı duyulan sevgi, sadece şiilerle sınırlı kalmamış. Diğer fırkalara, hatta gayri müslimlere dahi sirayet etmiştir. Aşura, Peygamber efendimizin (s.a.a) “Hüseyin bendendir, ben de Hüseyin’denim” hadisinin tecellisi olmuş. İslam dini, şehitlerin Efendisi’nin kanıyla yeniden canlanmıştır.

İmam Hüseyin (a.s), Kufelilerin daveti üzerine, Yezidi hükümeti istemeyen duyarlı insanlara ulaşmak ve onların önderliğini üstlenmek üzere Mekke’den Kufe’ye doğru yola çıktığında, henüz Kufe’ye varmadan Kerbela’da, İbn-i Ziyad’ın ordusu tarafından kuşatıldı. Zillete boyun eğmeyip zalim hükümete biat etmeyince Kufe ordusu onunla savaştı.

İmam Hüseyin (a.s) ve yarenleri, Aşura günü, susuz bir şekilde ve büyük bir yiğitlikle sonuna kadar savaşarak şehit oldular. Bu nur kafilesinden geride kalanlar, zalimler tarafından esir edilerek Kufe’ye götürüldü.

Yetmiş iki Mümin Mücahid, insanlık tarihinin en büyük yiğitliğini sergileyerek al kanlarıyla kendilerini tarihe ve faziletli insanların vicdanlarna nakşettiler, davalarını ebedî kıldılar.

KISACASI AŞURA GÜNÜ;

Namazda şehadetin, şehadette namazın bir kez daha infilakıdır.

Batılın helak yurdunda Hakk’ın sonsuzlaştırılmasıdır.

Toplumların uğrak yerlerinde Hüseyniyelerin kızıl feryadıdır.

Tarih boyunca mazlumların haykıra geldiği gür sesidir.

Sığınağı olmayan kimselerin başlarına çekilen insanlığa ait şefkat elidir.

Adaletsizliğin ve karanlığın kol gezdiği asayişsiz dünyada hamasetle insanlığın üzerine örülen kızıl bir çatıdır.

Beşeriyet mahkemesinde adalet isteyenlerin çarpan kalbidir.

Yüksek seslerle yemyeşil vadilerde yankılanan zafer çığlıklarıdır.

Hayat okyanusunda denizler yaratan susuzluktur.

Özgürlük vaat eden esaretin omuzlarına yüklenen büyük bir risalettir.

Aşura, namaz kılanların yüz akı, Müslümanların onurudur.

Asura Kabe’nin esası, kıblenin temeli, ümmetin direği, Kurân’ın hayatı, namazın ruhu, haccın bekası, Safa ve Merve’nin ihlası, Meşar ve Mina’nın can damarıdır.

Aşura, İslam’ın insanlığa ve tarihe hediyesidir..

AŞURA GÜNÜ NEDİR? yazısı ilk önce İmam Mehdi(a.s) Yarenleri Derneği üzerinde ortaya çıktı.