Hz. Hatice (s.a) Hz. Fatime-tül Zehra (s.a)‘in değerli annesi ve Hz. Muhammed (s.a.a)‘in yar ve dert ortağıydı. Hayatın’ın önemli bir kısmını Cahiliyye döneminde geçirmişti ama günün insanlarının ahlâk ve davranışlarına sahip değildi. O, kendi kişiliğini ve gerçek hüviyetini koruyabilen İslam öncesi ender kadınlardan biriydi. Tarihçiler onun hakkında iyilik ve güzellikten başka bir şey yazmış değillerdir; Hz. Hatice (s.a)’in kapısı her zaman fakirlere açıktı.⁽¹⁾

Hz. Hatice (s.a) hayatta olduğu müddet içinde Hz. Muhammed (s.a.a) başka bir kadın istemedi. O, Hz. Fatime-tül Zehra (s.a)‘yı dünyaya getirip, süt verme şerefine sahipti.

Hz. Hatice nin ADI VE SOYU

Hz. Fatime-tül Zehra (s.a)‘nın annesi için zikredilen tek ad Hz. Hatice (s.a)’nın adıdır. Babası; Esed oğlu Halid, İbni Kusa, İbni Kellab, İbni Marre, İbni Kab, İbni Liva, İbni Ğaleb, İbni Fihri, İbni Malik, İbni Nazr, İbni Kenane’dir⁽²⁾. Annesi; Malik oğlu Fehri oğlu Ğalib oğlu Liva Oğlu Amr oğlu Muiz oğlu Hicr oğlu Revahe oğlu Harm oğlu Asım’ın kızı Fatıma’dır.⁽³⁾ Soy bilimcilerine göre Hz. Hatice (s.a)’in anne ve babası Arap yarımadasının en köklü ailelerindendir.⁽⁴⁾

Hz. Hatice (s.a) İbrahim dışında Hz. Muhammed (s.a.a)‘in bütün çocukları’nın annesidir. Meşhur aktarıma göre Hz. Muhammed (s.a.a)‘in çocuklarının ismi şöyledir: ” Kasım, Abdullah (Tayyib ve Tahir lakapları ile tanınmıştır.) Rugayye ve Hz. Fatime-tül Zehra (s.a) “⁽⁵⁾

Kasım ve Abdullah çocukluklarında dünyadan ayrılmışlardı. Hz. Hatice (s.a), Kasım’ın vefatın’dan sonra şöyle dedi: ” Ya Resulullah! Kasım’a verdiğim süt arttı. Keşke Allah ona süt emme dönemi bitinceye kadar vakit verseydi.

Resulullah (s.a.a) şöyle dedi: ” O’nun çocukluk dönemi cennette tamamlanacaktır.”

Hz. Hatice (s.a) şöyle dedi: “İnanabilsem onun ölümü bana kolay gelecektir.”

Resulullah (s.a.a) şöyle dedi: “O’nun sesini sana duyurmasını Allah’tan istiyeyim mi?”

Hz. Hatice (s.a) şöyle dedi: “Hayır, Ya Resulullah! Allah ve Peygamber’i doğru diyorlar.”⁽⁶⁾

RESULULLAH İLE EVLİLİK

Hz. Hatice (s.a)’ın , Resulullah (s.a.a) ile evliliğinden önceki hayatı hakkında kesin bir bilgi yoktur. Cahiliyye döneminde Hz. Hatice (s.a) kendi kavminin arasında seçkin bir hanımefendi ve temiz olmak ile tanınıyordu. Tarihçiler defalarca onu, ileri görüşlü, zeki⁽⁷⁾, akıllı ve şerefli bir hanım olarak yazmışlardır.⁽⁸⁾ O’nun ileri görüşlü, zeki ve takvalı oluşunun en iyi delili, Cahiliyye döneminde zahiri güzelliğe, bütün üstün sıfatları taşımasına ve büyük bir servete sahip olmasına rağmen asla kendisini lekelememesi ve paklık ve Kemâlde kendisine “TAHİRE“denilerek yükselmesidir. “Hz. Hatice’ye Cahiliyye döneminde Tâhire (pak ve tertemiz) deniliyordu.⁽⁹⁾

Fakirlere yardım etmekten bir an olsun uzak durmuyordu ve evi ihtiyaç sahiplerinin sığınağıydı.⁽¹⁰⁾

Evlenmeden Önce Hz. Hatice (s.a)

Hz. Hatice (s.a) cahiliyye döneminin seçkin ve insanların saygı duyduğu hanımefendisiydi. O dönemde ona “Kureyş Kadınlarının Hanımefendisi” deniliyordu.⁽¹⁰⁾

Hz. Hatice (s.a)’ın serveti, koumu ve güzel sıfatları Kureyş’in zengin ve ileri gelenlerinden birçoğunu (Akabe b. Ebu Muit, Salt b. Şehab, Ebu Cehil ve Ebu Süfyan g.b) onunla evlenme düşüncesine sokmuş ve yalvartmıştı.

Ama Hz. Hatice (s.a) evlilik düşünmediğini ileri sürerek onların tamamının isteğini geri çevirmişti.

Hz. Hatice (s.a), amcasının oğlu Varaka b. Nevfel ile bir konuşmasında, evlenmemesinin sebebinin, düşünüğü kişinin olmaması olduğunu söylemiştir.⁽¹²⁾

Hz. Muhammed (s.a.a)‘in Şam’a Seferi

Hz. Hatice (s.a) servet sahibi bir kadındı ve erkekleri ticaret için kiralıyordu. Ticaret yapmaları için erkeklerle sözleşmeler imzalıyor ve onları ticarete gönderiyordu.

Hz. Muhammed (s.a.a)‘in doğru sözlü oluşu, emanetdarlığı ve güzel ahlâkı Hz. Hatice (s.a)’in Hz Peygamber’e (s.a.a) Şam’a ticarete gitmesine önermesine sebep oldu. Anlaşma gereği Hz. Hatice (s.a) diğerlerine vermiş olduğu ücretten fazla bir ücret Hz. Muhammed (s.a.a)‘e ödedi ve Museyre adındaki kölesini de yanında götürmesi için ona verdi. Resulullah (s.a.a) onun bu öngörüsünü kabul edip Şam’a gitti.Durak yerlerinin birisinde, Rahib’in ibadet ettiği yerin yakınında bir ağacın gölgesinin altında mola verdi.

Rahip, Museyreye şöyle sordu:

“Ağacın altındaki kimdir?”

Museyre şöyle dedi:

“Kureyş kabilesinden Mekkelidir.”

Rahip şöyle dedi:

“Bu ağacın altında Peygamber haricinde kimse oturmaz.”

Resulullah (s.a.a), Şam’a getirmiş olduğu Hz. Hatice (s.a)’nın mallarını sattı ve yerine mal satın aldıktan sonra Kureyş kervanı ile birlikte Mekke’ye geri döndü.⁽¹³⁾

Hz. Hatice (s.a) Resulullah’ın (s.a.a) almış oluğu malları, iki katına yada daha fazlasına satmış ve büyük kâr etmişti. Hz. Hatice (s.a) Museyre’ye bu yolculukta Hz. Muhammed (s.a.a)‘den neler gördüğünü sordu ve O’da Hz. Muhammed (s.a.a)‘den görmüş olduğu mucizeleri, aşırı derecedeki sadakatini, emanetdarlığını ve fedakârlığını anlattı. Kureyş’in hanımefendisi Hz. Hatice (s.a), Museyre’nin söylediklerini dinliyordu ki Kureyş’in Efendisi Muhammed-ül Emin aklında canlandı. Ve artık Museyre’nin sözlerini dinlemeye gücü kalmamıştı⁽¹⁴⁾. Allah, O pâk ve temiz hanıma dahada fazla yücelik vermeyi irade etmişti.

Hz. Hatice (s.a)’in Rüyası

Hz. Hatice (s.a) bir gece rüyasında Mekke’nin üstüne parlak bir güneşin döndüğünü ve sonra da kendi evine girdiğini gördü. Rüyası’nı Varaka’ya anlattı ve Varaka’da O’na, büyük birisi ile, şöhreti büyük birisi ile evleneceğini söyledi.⁽¹⁵⁾

Hz. Hatice (s.a) parlak güneşini sadece Mekke’nin Emini ve Hz. Abdullah (a.s)’ın oğlunun güzel ve Melekûtî çehresinde görüyordu. Çünkü mutluluk ve Saadet’in Hz. Muhammed (s.a.a)‘in sahip olmuş zirveye çıkmış takva ve Allah’ı tanımakta olduğunu biliyordu. Hz. Hatice (s.a) ‘in kalbi Peygamber’e, karşı melekûtî aşk ile dolmuştu ve Hz. Muhammed (s.a.a)‘e duyduğu sevgiyi ona açıklama fırsatını bekliyordu.

Hz. Hatice (s.a)’in Hz. Muhammed (s.a.a)‘i İstemesi

Resulullah (s.a.a) ile Hz. Hatice (s.a)’nin evliliği hakkında muhtelif nakiller vardır fakat meşhur olan göriş şudur: ” Hz. Hatice (s.a) Hz. Muhammed (s.a.a)‘i istemeye gitti ve şöyle dedi:

“Amcaoğlu! Ben, Senin Kureyş’in içinde sahip olduğun üstünlük, emanetdarlık, doğruluk ve güzel ahlâk ayrıcalığından dolayı sana ilgi duyuyorum ve senin eşin olmak istiyorum.”⁽¹⁶⁾

Hz. Muhammed (s.a.a), Hz. Hatice (s.a)’in önerisini kabul ettikten sonra Amcaları’nın yanına gidip Hz. Hatice (s.a)’nin önerisini ve kendi cevabını onlara söyledi.

Hz. Muhammed (s.a.a)‘in Büyüklerine Danışması

Ebu Leheb şöyle dedi: “Kardeşim’in oğlu, bizleri Arap milletinin diline düşürme, sen Hatice’ye layık değilsin.”

Abbas, Hiddetle Ebu Leheb’e şöyle dedi: ” Sen alçak ve kötü iş ehlisin. Hatice’nin kardeşim’in oğluna ne eleştirisi olabilir? O, kalpleri çalan cemâle ve sonu olmayan kemâle sahiptir. Hatice, sahip olduğu mal, cemal ve kemâli ile kendisini ondan üstün görebilir mi? Kâ’be’nin Rabbine and olsun ki ondan mihir isteyecek olursa atıma binip çöllerde dolaşacağım, Padişahların yanına gidip Hatice’nin isteğini temin edeceğim.⁽¹⁷⁾

Hz. Ebu Talib (a.s)‘ın Hz. Hatice’yi Peygamber’e İstemeye Gitmesi

Sonra Hz. Ebu Talib (a.s), Ben-i Haşim’den bir grup ile birlikte Hz. Hatice (s.a)’in evine gitti ve Varaka’nın (Hz. Hatice (s.a)’in Amcaoğlu’nun) nikâh merasimine şöyle başladı:

“Bizleri Hz. İbrahim’in soyundan ve Hz. İsmail’in evlatlarından karar kılan, Hac merasimini yaşatmamız için bir ev emniyyetli kılan Allah’a hamd olsun. Herşey ona dönecektir. Bizleri insanlar emir karar kılmış ve hayatımızı bereketlendirmiştir.

Kureyş’ten hiçbir erkek kardeşimin oğlu Muhammed’e denk değildir, Onların tamamından daha soylu ve temiz, daha akıllı ve daha parlaktır. O’nun malı olsada gerçektende mal bir gölgeden başka bir şey değildir, geri alınacak bir emanettir. O, Hatice’ye isteklidir; Hatice’de ona.⁽¹⁸⁾

Hz. Ebu Talib (a.s), Varaka’ya şöyle dedi:

“Biz, Hatice’yi istemeye geldik, kendisinden rızalık isteklerini ve istediğiniz mihri kendi malımızdan vereceğiz.”

Zaman’ın Alimlerinden olan Varaka söze başladı ama Hz. Ebu Talib (a.s)‘a cevap veremeyecek olduğu için sözlerinde titreme meydana geldi ve konuşamadı. Bu durumu gören Hz. Hatice (s.a), Hz. Muhammed (s.a.a)‘e olan sonsuz arzu ve isteğinden dolayı mahçubiyet duyarak fasih bir dil ile Varaka’ya şöyle dedi:

“Bu konuda söz söylemek için benden daha fazla hak sahibisin ama benim yetkime benden fazla sahib değilsin. Ey Muhammed! Ben kendimi senin nikâhına geçirdim ve mihrimde kendi malımdadır. Amca’na söyle, nikah velimesi (yemeği) için bir deve kessin ve sen istediğin zaman karının yanına gelebilirsin.”

Hz. Ebu Talib (a.s) şöyle dedi:

“Ey hazır olanlar! Şahid olun, Hatice kendisini Muhammed’in nikâhına geçirdi ve mihrinide kendisi üstlenmiştir.”

Daha sonra Kureyş’ten birisi şöyle dedi: “Kadın’ın erkeğin vereceği mihri üstlenmesi şaşılacak şeydir.” Buna sinirlenen Hz. Ebu Talib (a.s) ayağa kalkarak şöyle dedi:

“Eğer diğer erkeklerde benim kardeşimin oğlu gibi olacak olsalar, o zaman kadınlar en pahalı bedel ve en yüksek mihirleri vererek onlara talib olacaklardır.”

Hz. Ebu Talib (a.s), bir deve kesti ve Peygamberler’in en üstünü ile kadınlar’ın hanımefendisi, sedefî dünya evine girdiler.⁽¹⁹⁾

Hz. Hatice (s.a)’in Rseulullah (s.a.a) ile Evlilik Yaşı

Hz. Hatice (s.a)’in, Resulullah (s.a.a) ile evlendiği zaman kaç yaşında olduğu, Resulullah (s.a.a)’den önce evlenip evlenmediği hususunda tarihçiler ve siyer yazarları arasında büyük ihtilaflar vardır.

Genel görüşe göre ise Hz. Hatice (s.a) Hz. Muhammed (s.a.a) ile evlendiği zaman 26 veya 27 yaşındaydı. Bu görüşün senedi İbn-i Abbas’tan nakledilen hadise dayanmaktadır. ⁽²⁰⁾

Onlar Hz. Hatice (s.a)’ın Resulullah (s.a.a) ile evlenmeden önce hiç evlenmediğine inanmaktadır. El-İstiğase’nin yazarı bu hususta şöyle aktarıyor:

” Hz. Hatice (s.a), Resulullah (s.a.a) ile evlenmeden önce asla evlenmemiştir. Rugayye ve Zeynep Hz. Hatice (s.a)’ın kızları değil; onlar, Onlar Hz. Hatice’nin kız kardeşi Hâle’nin kızlarıdır. Hâle, kocası öldükten sonra şiddetli bir fakirliğin içine girmiş olduğundan Hz. Hatice (s.a), onu ve kızlarını himayesi altına almıştı. Hâle, Resulullah (s.a.a) ile Hz. Hatice (s.a)’in evlenmesine aracılık yapmıştır ve bu evlilikten sonra Hâle ölmüş ve onun iki kızını Resulullah (s.a.a) ile Hz. Hatice (s.a) büyütmüştürlerdir. Cahiliyye döneminin Arapları, üvey çocuğu öz çocuk saydıkları için Rugayye ve Zeyneb Hz. Peygamber (s.a.a)’in öz çocukları sayılmıştır.⁽²¹⁾

Bütün tarihçiler Hz. Hatice (s.a)’in Hz. Muhammed (s.a.a) ile evlenmeden önce Arap büyüklerinden birçok kimsenin kendisi ile evlenmek istediğini yazmaları, onun o zamana kadar hiç evlenmediğini göstermektedir. Çünkü iki defa evleniş ve 40 yaşında olan bir hanım bu kadar rağbet görmez.⁽²²⁾

Mekke’li Kadınların Hz. Hatice (s.a)’dan Uzaklaşması

Hz. Hatice (s.a) Hz. Muhammed (s.a.a) ile evlenmeden önce şân ve makam sahibi bir hanımefendi idi, Evi fakirlerin uğrak yeriydi, Kavminin ve mahallesinin kadınları, etrafında dönüyorlardı. Bu iffetli ve şefkatli hanımefendi yetim olarak meşhur olan Hz. Muhammed (s.a.a) ile evlendikten sonra zamanın kadınları (“ki onlar” doğruluk, emanetdarlık ve iyi huyluluk mefhumlarına yabancı idiler ve Hz. Hatice (s.a)’nın Kureyş’in fakir yetimi ile evlenmesinin felsefesini anlayamıyorlardı.) hakaret ağızlarını açmışlardı, Kureyş hanımlarının efendisini hüzüne boğmuş ve onunla olan ilişkilerini kesmişlerdi. “Hz. Hatice (s.a), Resulullah (s.a.a) ile evlendikten sonra Mekke kadınları onu dışladılar, ona gitmiyorlardı ve kadınların gitmesine de mani oluyorlardı.”⁽²³⁾

Hz. Hatice (s.a), Mekke’li kadınların kendisine karşı gösterdikleri bu sevgisizliğin, manevi makamını yükselteceğini biliyordu. Kadınları toplayp şöyle dedi:

“Kocalarınızın Muhammed (s.a.a) ile evlendiğim için beni eleştirdiğini duydum. Size soruyorum: “Mekke’de ve haricinde Muhammed (s.a.a) gibi cemal sahibi, güzel ahlaklı, beğenilen özellikli ve suyu fazilet ve şeref dolu birisini daha tanıyormusunuz?”⁽²⁴⁾

Hz. Hatice (s.a) bu soruyu sorarak onlara Muhammed (s.a.a)‘in bir denginin daha olmadığını onlara anlatmak istemişti ama kalplerindeki cehalet pasını silip tutumlarında bir değişiklik meydana getiremedi.

Hz. Hatice (s.a)‘in Sırdaşı

İmam Caferi Sadık (a.s) şöyle diyor:

” Hatice’yi, Resulullah (s.a.a) ile evlendikten sonra toplum, tek ve yalnız bırakmıştı. Hz. Fatıma (s.a), Hz. Hatice‘nin karnında annesinin sırdaşı ve sohbet arkadaşı idi. Onunla konuşuyordu ve O’nu sabırlı olmaya çağırıyordu. Hatice bunu Resulullah (s.a.a)‘den gizliyordu ta ki bir gün Resulullah (s.a.a) haber vermeden içeri girdiğinde Hz. Hatice (karnındaki) Hz. Fatıma ile konuştuğunu duydu. Hz. Hatice’ye şöyle sordu:

“Kiminle konuşuyorsun?”

Şöyle dedi:

“Karnımdaki bu bebek benim konuşma arkadaşım ve tek sırdaşımdır.”

Resulullah (s.a.a) şöyle dedi:

“Hatice, Cebrail şimdi bana bu çocuğun kız oloduğunu haber verdi. Benim pâk ve mübarek soyum ondan devam edecektir. Ulu ve Yüce Allah benim soyumu Onda karar kımıştır, Benden sonra O’nun nesli yeryüzündeki pâk önderler ve halifelerdir.”

Hz. Fatime doğuncaya kadar Hz. Hatice ile konuşuyordu, annesinin sohbet arkaşı ve dert arkadaşıydı. Hz. Fatime‘nin doğumu yaklaştığı zaman Hz. Hatice Kureyş’li kadınlara haber gönderip çocuğun doğumunun yaklaştığını ve doğuma yardım etmeleri için gelmelerini istediysede Onlar olumsuz cevap verdiler.

Hz. Fatime-tül Zehra (s.a)Doğum Mucizesi

Hz. Hatice çok üzgün ve kırgındı âniden haşimi kadınlara benzeyen dört kadın içeri girdi. Hz. Hatice onları görünce kormuştu ama onlardan birisi Hz. Hatice’ye şöyle dedi:

“Hatice! korkma, Allah bizi sana yardıma gönderdi bizler senin bacıların ve yardımcılarınızız. Ben Sare’yim, bu Mezahim’im kızı Asiye’dir, üçüncisi İmran’ın kızı Meryem’dir ve dördüncüsü ise Musa’nın kız kardeşi Gülsüm’dür.

Bu dört kadın Hz. Hatice’nin yanına oturdu ve Hz. Fatime pâk ve tertemiz olaraak dünyaya geldi. Bu mukaddes çocuk yere indiği zaman doğumu ile ortaya çıkan nur’un ışıkları Mekke’nin bütün evlerine girdi. Hz. Hatice’nin evindeki Huriler Hz. Fatime’nin doğumundan dolayı birbirilerini tebrik ediyorlardı.Sonra bu dört Hanımefendi, bebeği Hz. Hatice’ye getirip şöyle dediler:

“Hatice! çocuğunu al, O pâk ve tertemizdir, sonsuz İlâhi bereket onda ve onun soyundadır. Hz. Hatice sonsuz sevinç ve neşe ile bebeği kucağına aldı⁽²⁵⁾.

Peygamberlikle Görevlendirilme ve Hz. Hatice

Hz. Hatice (s.a) Yahudi alimlerinden Allah’ın Son Peygamberi’nin Mekked’den çıkacağını işitmişti ve Hz. Muhammed (s.a.a) ile müşterek hayatlarının başladığı ilk günden beri kocasının Nübüvvet makamına ulaşmasını arzuluyordu. Sonunda 15 yıllık müşterek yaşamdan sonra Resulullah (s.a.a) 40 yaşında Hirâ mağarasında büyük ve İlâhi risalet ile görevlendirildi. Eve döndü ve olayı Hz. Hatice’ye anlattı. Hz. Hatice (s.a) şöyle dedi:

“Amcaoğlu! sevin ve sağlam dur. Hatice’nin canı elinde olan Allah’a and olsun ki Sen, bu ümmetin Peygamberisin.”⁽²⁶⁾

Hz. Muhammed (s.a.a), Hz. Hatice (s.a)‘ya şöyle dedi:

“Ben kendimden korkuyorum.”

Hz. Muhammed (s.a.a), kendi zamanındaki toplumunun davetini kabul etmemesinden korkuyordu⁽²⁷⁾.

Üstad Cafer Subhani, Hz. Muhammed (s.a.a)‘in üzüntüsü hakkında şöyle diyor: “Bu ıstırabın olması bir yere kadar tabii’dir ve kendisine söylenmiş olanların doğruluğuna inanıp yâkin etmek ile çelişmiyor. Çünkü O, öğrenmiş olduklarının Allah’ın vahyi olduğunu ve Cebrail’in getirdiğine inanıyordu. Fakat bir yere kadar Tabii ve doğal olan bunca korku sebepsizde değildi çünkü ruh ne kadar güçlü olursa olsun, her ne kadar gaybi ve melekûtî alem ile irtibatta olursa olsun yine de işin başlangıcında, şimdiye kadar görmemiş olduğu melek ile karşılaşmış olması, üstelik dağın başında karşılaşmış olması onda böylesine korku ve ürkme meydana getirebilir. Daha sonraları un korku yok olmuştur.”⁽²⁸⁾

Bu ıstırabların ortadan kalkmasında Hz. Hatice (s.a)‘ın etkisinde şüphe yoktur. O, bilinçli bir şekilde İslamı kabul etmek liyâkâtine ve İslamda ilk olma iftihârına ulmıştır. Hz. Hatice (s.a) Bi’set’in⁽²⁹⁾ İlk anından itibaren Resulullah‘ın yanında yer aldı ve her zaman malı ve canı ile ona yardım etti. O, Hz. Muhammed (s.a.a)‘in davetini kabul eden ilk kadındır.⁽³⁰⁾

Bazı kaynaklarda, bu konu hakkında yazılmış Resulullah’ın (a.s) Peygamberlik makamını küçük düşürücü aktarımlar bulunmaktadır.

Birinci Örnek:

Birinci Örnek olarak, Menakıb’u Âl-i Ebi Talib kitabı, Muhammed b. Ka’b’dan ve Aişe’den şöyle nakletmiştir:

“Peygambere vahiy indikten sonra korkuya kapılmış bir hâlde Hatice’nin yanına geldi ve şöyle dedi:

“Allah’a and olsun ki aklımı yitirmekten korkuyorum!”

İkinci Örnek:

İkinci Örnek olarak da Esedul Ğabe kitabında da şöyle yazmıştır: “Peygamber, vahyin indiğini Hatice’ye haber verdiği zaman daha vahye karşı şüphe içindeydi. Hatice onu Varaka’nın yanına götürdü, Varaka O’na “Ne Gördün?” diye sordu. Resulullah (s.a.a) olayı anlattıktan sonra Varaka vahyin indiğinin müjdesini verdi ve Peygamber’de rahatladı.”⁽³¹⁾

“Görüldüğü gibi bu aktarımlar Peygamberlik makamı ile çelişen ve masumiyet makamını küçük düşüren cahiller tarafından uydurulan yalanlardır. Resulullah (s.a.a)‘in kendisi ne korkuya kapılır ne de şüpheye düşer, böyle şeyler Hz. Muhammed (s.a.a) hakkında düşünülemez.”⁽³²⁾

Hz. Hatice (s.a)’in Bilinç ve İmanı

Cahiliyye döneminin kadınları nedensiz ve niçinsiz kocalarının inançlarına bağlı idiler. Hz. Hatice (s.a)’in imanıda bu şekilde miydi? Böyle olduğu farz edilecek olursa, Peygamber’in ruhî ve manevî etkisi sonucunda bir insan iman edecek olsa da değerlidir. Ama gerçek, Hz. Hatice (s.a)’in imanının bilinçli olmasıdır, Yahudi âlimlerin aracılığı ile peygamberlik nişanelerini kendi kocasında görmüştü.(33)

Bi’set’ten önce Hz. Muhammed (s.a.a) ile 15 yıllık müşterek hayatında görmüş olduğu karinelerden vahyin inmesini bekliyordu. Bi’set’ten önce bir gün Hz. Muhammed (s.a.a) Hz. Hatice (s.a)’ya şöyle dedi:

“Yalnız halvet ederken bir takım sesler duyuyorum.”

Hz. Hatice (s.a) şöyle dedi:

“Allah sana hayır ve güzel bir işten başka bir şey yapmaz. Allah’a yemin olsun ki Sen, emaneti yerine ulaştırıyorsun, sila-i rahim (akraba ziyareti) yapıyorsun ve doğru sözlüsün.⁽³⁴⁾

Hz. Hatice (s.a), Yahudi alimlerinden ve Hristiyan kâhinlerinden Son Îlahi Peygamber’in geleceği müjdesini duymuştu ve vahyin kocasınainmesini bekliyordu ve onun davetini kabul etmeye hazırdı.⁽³⁵⁾ Vahiy indikten sonra Hz. Muhammed (s.a.a) eve geldiği zaman Hz. Hatice (s.a) şöyle dedi:

“Ey Muhammed! Sende gördüğüm bu nur nedir?”

Şöyle buyurdu:

“Bu Peygamberlik nurudur. La İlahe İllallah Muhammed’en Resulullah zikrini söyle.”

Hz. Hatice (s.a) huzur dolu bir kalp ile:

“Ben yıllardır senin Peygamberliğini bekliyorum” deyip, her iki şeadeti getirerek samimiyyet ve marifet ile dolu bir imanla iman etti.⁽³⁶⁾

İmam Ali (a.s) şöyle buyuruyor:

“O günlerde İslam Allah’ın Resul’ünün evinden başka hiö bir eve girmiş değildi ve ben İslam’ı izhar eden (açıklayan) üç kişiden birisiyidim.”⁽³⁷⁾

HZ. PEYGAMBER’E UYMAK

Hişam şöyle nakletmiştir: “Cebrail-i Emin bir gün Peygamber’e nazil oldu ve ayağının bir topuğu ile bir dağa vurdu ve dağdan su çıktı. Cebrail, Resulullah’ın (s.a.a) huzurunda abdest aldı, sonra aynı şekilde Resulullah (s.a.a) abdest aldı. Sonra Namaz ikame etti, Hz. Peygamber (s.a.a)‘de aynı şekilde namaz ikame etti. Resulullah (s.a.a) eve dönüp abdesti ve namazı Hz. Hatice (s.a)’ya öğretti ve bundan sonra Hz. Hatice Hz. Peygamber ile birlikte namaz ikame etti.”

Afif oğu Ebu Yahya babasından ve o da büyük bir tüccar olan dedesinden şöyle nakletmiştir: “Cahiliyye dçneminde Mekke’ye gitmiştim. Abdulmuttalib oğlu Abbas ile birlikte Kâbe’nin yanında oturmuştuk. Akşam olunda bir genç geldi. Başını kaldırıp gökyüzüne baktıktan sonra Kâbe’nin karşısında durdu. Sonra bir gen. geldi, sağ omuzunun tarafında durdu, daha sonra bir kadın gelip arkasında durdu. şaşıralacak bir durumdu rüku ve secde ediyorlardı.

Şöyle dedim: “Abbas, bu şaşılacak bir şeydir.”

Abbas şöyle dedi: “Bu şahsın kim olduğunu biliyormusun?”

Şöyle dedim: “Hayır! bilmiyorum.”

Şöyle dedi: “Kardeşim Abdullah’ın oğludur, ötekisi Ebu Talib’in oğludur ve Hanım ise Huveylid’in kızıdır, Kardeşimin oğlunun Hanımı’dır.”⁽³⁸⁾

Buna göre, Hz. Hatice (s.a) İslamı ilk kabul eden olduğu gibi Hz. Muhammed (s.a.a)‘in yanında ilk namaz ikame edenlerdendir.⁽³⁹⁾

Hz. Muhammed (s.a.a)‘e Destek Olma

Resulullah (s.a.a)‘in İnsanlar’ı gizli olarak İslam’a davet ettiği Bi’set’in ilk 3 yılında fazla sorunu yoktu. Bi’set’in 3. yılında “Ve akrabalarını uyar…”⁽⁴⁰⁾ ayetinin inmesi ile Hz. Muhammed (s.a.a) açık davet etmekle görevlendirildi ve Hz. Muhammed (s.a.a) bundan sonra birçok sorun ile yüz yüze kaldı. Bu dönemde Hz. Ebu Talib (a.s), İmam Ali (a.s), ve Hz. Hatice (s.a) canla başla onu koruyorlardı. Hz. Hatice (s.a)’in bu dönemdeki hizmetleri iki açıdan incelenebilir:

Hz. Hatice (s.a) sahip olduğu toplumsal konumdan dolayı Hz. Muhammed (s.a.a)‘i defalarca Cahillerin kötülüğünden kurtarmıştır. Resulullah (s.a.a) Hac zamanı Safa tepesine çıkmış ve yüksek bir sesle:

“Ey İnsanlar! Ben Allah’ın kuluyum.” diye haykırdıktan sonra Merve tepesine gidip sözlerini 3 defa daorada tekrarlamıştı. Bunu üzerine Cahil ve bağnaz Araplar ellerine taş alarak Resulullah (s.a.a)‘in peşine düşmüşlerdi. Ebu Cehil’in eline alıp fırlattığı taş alnına değmiş ve alnı kanamıştı. Resulullah (s.a.a) Ebu Kubeys Dağı’na gitt, Müşriklerde peşi sıra gidiyorlardı. İmam Ali (a.s) kendisini Hz. Hatice (s.a)’ya ulaştırdı ve durumu kendisine haber verdi. Hz. Hatice (s.a)’ın yanaklarından yaş akıyordu, eline bir tabak yemek aldı ve Hz. Muhammed (s.a.a)‘i bulmak için dağların ve çöllerin yolunu tuttu.

Hz. Hatice (s.a)’in Peygamber’i Müşriklerden Koruması

, Hz. Hatice (s.a):

“Ya Resulullah! Neredesin?” diye çağırıyordu.⁽⁴¹⁾

Bu sırada Cebrail, Resulullah (s.a.a)‘in yanında idi ve şöyle dedi:

“Bu Hatice’dir. Yaşlı gözler ile seni arıyor. Elinde de bir tabak yemek ve su var. O’nu çağır ve Allah’ın selamını ve nurlar ile süslediği Cennet evini haber ver.”

Hz. Hatice (s.a) ve İmam Ali (a.s), Hz. Muhammed (s.a.a)‘i bulup eve getirdiler. Halk Hz. Hatice (s.a)’in evine saldırıp taşlamaya başladı. Hz. Hatice (s.a) dışarı çıkıp kendisini düşmanının taşlarına siper edip şöyle dedi:

“Kavminizin en temiz-soylu kadınının evini taşlamaktan utanmıyornusunuz?”

Halk onun bu sözlerini duyunca dağıldı Hz. Hatice (s.a)’da Hz. Muhammed (s.a.a) tedavi etmek için eve girdi.

Resulullah (s.a.a) Allah’ın Selamını Hz. Hatice (s.a)’ya ulaştırdığında Hz. Hatice (s.a) şöyle dedi:

“Allah’ın kendisi Selamdır ve Selam Ondandır. Cebrail’e Selam olsun. Selam ve bereket sana olsun Ya Resulullah (s.a.a)!”⁽⁴²⁾

Hz. Hatice (s.a), Hz. Muhammed (s.a.a) ile evlendikten sonra Allah’a yakınlaştıracak basamakları birbiri ardı sıra çıkıyordu ve bu yolda hiç yorgunluk duymuyordu, aksine insanlık şerefinin zirvesine çıkabilmek için her vesileden yararlanıyordu.

Servetini Peygamber-i Ekrem (s.a.a)’e Feda Etmesi

Hz. Hatice (s.a) iyi bir yöneticilik yaparak ticaretten, fazla mal elde etmişti. Arap kıtasının zenginlerinden biri olmasına rağmen kendini altına esir etmemişti, hedefi maneviyattı. Hz. Peygamber (s.a.a) ile evlendiği zaman şöyle demişti:

“Benim, malım ve sahip olduğum bütün herşey senindir ve senin emrindedir, sana onları kullanmada asla engel olmayacağım.”_⁽⁴³⁾

Hz. Muhammed (s.a.a), Hz. Hatice (s.a)’in malını İslam’ı yaymada kullandı. Müslümanların üç yıllık Şi’b-i Ebu Talib‘te ki zorunlu ikâmet ve sürgün döneminde Hz. Hatice (s.a) bütün varlığını Şi’b-i Ebu Talib‘tekilerin emrine verdi ve müslümanların kurtulmasına vesile oldu.⁽⁴⁴⁾

Şi’b Muhasarasında Yaptığı Yardım 1-

Hz. Hatice (s.a) Şi’b’e yiyecek ulaştırması için kardeşinin oğlu Hekim b. Hazzam’ı tutmuştu. Hekim b. Hazzam bir gün kölesi ile birlikte Şi’b’e yiyecek götürürlerken yolda Ebu Cehil ile karşılaştı, Ebu Cehil şöyle dedi: “Haşimoğullarına yiyecek mi götürüyorsun? Seni Mekke’ye götürüp rezil etmedikçe bırakmam.”

Bu arada Ebu Cehil’in kardeşi Ebu’l Bahteri çıkageldi ve şöyle dedi: “Bu mal halası Hatice’nindir, Hatice’nin malını kendisine götürmesine mi engel oluyorsun?”⁽⁴⁵⁾

Şi’b Muhasarasında Yaptığı Yardım 2-

Şi’b hakına erzak götürenlerden birisi Hz. Hatice (s.a)’in yeğeni Zeyneb’in kocası Ebu’l As idi.

Resulullah (s.a.a) bir gün ashabının arasında onun için şöyle dedi:

“Ebu’l As bize olan damatlık⁽⁴⁶⁾ hakkını ödemiştir. Bizler Şİ’b’de muhasaradayken O, geceleri erzağı devesine yüklüyordu ve Şi’b’in eteklerine kadar getirip sonra devenin yularını serbest bırakıyor ve Şi’b’e doğru kovuyordu, bizlerde o erzakları alıp aramızda pay ediyorduk”⁽⁴⁷⁾

Hz. Hatice (s.a)’in hayatı günümüz kadınları için bir derstir ve aşırıcılığın üzerini çizmiştir çünkü aile mutluluğu maddiyat ve aşırı istek de değil; sadakat, kerâmet, fedâkârlık ve ihtiyaç sahiplerine yardım etmektedir.

Allah Peygamberlerinin gönderilmelerinde ki hedeflerden birisi zulüm görmüşlere ve ihtiyaç sahiplerine yardım etmektir. Bu yüzden Peygamberler davetlerine başladıkları zaman fakir ve de mazlum insanlar, rahat ve sorunsuz insanlardan daha fazla Peygamberlerin davetini kabul ediyorlardı.

Hz. Hatice (s.a) Hz. Muhammed (s.a.a) ile müşterek hayatına: “Ey İnsanlar! Şahid olun ben ve bana ait ne varsa Muhammed’indir.⁽⁴⁸⁾. Cümlesi ile başladı ve bütün malını Emin kocasının emrine verdi. Hz. Muhammed (s.a.a)‘de bu malı herzaman fakirlerin içinde İslam’ın ilerlemesi için kullanıyordu. İslam’ın başlagıcında da Hz. Hatice (s.a)’in malı o kadar iş görüyorduki Hz. Muhammed (s.a.a) şöyle buyurdu:

“Hiçbir mal bana Hatice’nin malı gibi faydalı olmamıştır.”⁽⁴⁹⁾

HZ. HATİCE’NİN HZ. PEYGAMBER’İN YANINDAKİ MAKAMI

Hz. Hatice (s.a) Hz. Muhammed (s.a.a) ile olan 25 yıllık müşterek hayatında, Resulullah’ın (s.a.a) kalbinde öyle bir yer etmişti ki hayatta olduğu müddetçe Peygamber (s.a.a) başka bir eş almadı. Vefaından sonra da Hz. Muhammed (s.a.a) her zaman onu yüceltiyor ve hatırladıkça göz yaşı göküyordu. Resulullah’ın (s.a.a) Hz. Hatice (s.a) hakkındaki sözleri onun, Hz. Peygamberin (s.a.a) yanındaki makamının üceliğini göstermektedir.

Örneğin:

1- Ümmü Seleme şöyle diyor:

“İmam Ali (a.s), Hz. Fatime-tül Zehra (s.a)‘yı istediği zaman Hz. Hatice (s.a) adı geçince Hz. Muhammed (s.a.a) ağladı. Ona ağlamasının sebebini sorduğumda, şöyle dedi:

” Hatice… Nerededir Hatice gibisi? İnsanlar beni yalanladıkları zaman o bana inandı, Allah’ın dininde bana yardım etti ve malını bana verdi. Allah, O’nu Cennet sarayı ile müjdelememi emretti.”⁽⁵⁰⁾

2- Hz. Muhammed (s.a.a) :

Hz. Muhammed (s.a.a) Hz. Hatice (s.a)’yı her zaman hatırlıyordu ve diğer hanımlarının yanında onu anıyordu. Birgün Aişe’nin yanında hatırladığı aman ağladı, Aişe dayanamayı şöyle dedi: “Hatice’yi ne kadar çok hatırlıyorsun, Allah, sana ondan daha iyisini vermiştir.”⁽⁵¹⁾

Aişe’nin bu sözlerine öfkelenen , Hz. Muhammed (s.a.a) şöyle buyurdu:

“Allah’a yemin olsun ki Hatice’den daha iyisi bana nasip olmuş değildir. İnsanların kafir oldukları bir zamanda O bana iman etti, Beni yalanladıkları zaman O beni doğruladı, İnsanlar geri durdukları zaman o malını bana verdi ve Allah, bana ondan evlat verdi ve Allah ondan başka hiçkimseden çocuk sahibi olmamı istemedi.”⁽⁵²⁾

Aişe şöyle diyor: “Peygamber’in üzüldüğünü gördükten sonra Hatice’yi hayır ve güzellik dışı anmamaya karar verdim.”⁽⁵³⁾ Ama Hatice’ye karşı içimdeki hasedi gizleyemedi.

İmam Caferi Sadık (a.s) şöyle diyor:

“Hz. Peygamber (s.a.a) bir gün eve geldiği zaman Aişe, Hz. Fatime-tül Zehra (s.a)‘in karşısına geçip şöyle diyordu: “Hatice’nin kızı, Sen annenin bizden üstün olduğunu mu düşünüyorsun? O’nun Peygamber’in diğer hanımlarından hiçbir üstünlüğü yoktur.”

Hz. Fatime-tül Zehra (s.a) ağlamaya başladı.

Resulullah (s.a.a) şöyle buyurdu:

“Kızım! neden ağlıyorsun?”

Hz. Fatime-tül Zehra (s.a) şöyle dedi:

“Aişe, annemin adını ağzına aldı ve onu düşüklük ve noksanlıkla suçladı.”

Hz. Muhammed (s.a.a) öfkelendi ve şöyle dedi:

“Ey Aişe! Allah kocasını çok seven ve çok çocuk doğuran Hanım’a bereket verir. Ellah, Hatice’ye rahmet etsin, O, beni çok seviyordu ve bana evlatlar verdi ama Ey Aişe! Allah, seni kısır yaratmıştır ve bana bir evlat dahi vermiş değilsin.”⁽⁵⁴⁾

3- Hz. Muhammed (s.a.a) ashabına şöyle dedi:

“Erkeklerden çok kimse kemâle ulaştı, İmran’ın kızı Meryem Mezahim’in kızı Asiye , Hüveylid’in kızı Hatice ve Muhammed’in kızı Fatime’den başka kimse kemâle ulaşmadı.”⁽⁵⁵⁾

4- İbn-i Abbas şöyle diyor:

” Hz. Peygamber (s.a.a), yere dört çizgi çizdi ve şöyle buyurdu:

“Bunun ne olduğunu biliyormusunuz?”

Bizler, Allah ve Resulü daha iyi bilirler, dedik.

Şöyle buyurdu:

“Cennet’in en üstün kadınları Hüveylid’in kızı Hatice, Muhammed’in kızı Fatime, İmran’ın kızı Meryem ve Mezahim’in kızı Asiye’dir.”⁽⁵⁶⁾

İmam Hüseyin (a.s) Hz. Hatice’nin Kabrinde

Enes b. Malik şöyle diyor: “İmam Hüseyin (a.s) ile birlikte Hz. Hatice (s.a)’in kabrinin yanına geldik ve biraz oturduk.

Sonra İmam Hüseyin (a.s): “Beni biraz yalnız bırak.” dedi.

Bende bir köşede oturdum. İmam, nenesinin kabrinde biraz ağladı ve sonra Namaz İkame edip şöyle dua etti:

“Ey Rabbim! Mevla sensin, sana sığınan kuluna rahmet eyle.”⁽⁵⁷⁾

İmam Hüseyin (a.s)‘ı ziyaret duasında:

“Selam olsun sana Ey Hatice-tül Kübra’nın oğlu!” buyurulmuş olmasının sebebi, İslam’ın bu hanımefendisinin yüceltilip adının yaşatılması içindir.⁽⁵⁸⁾

HZ. HATİCE’NİN BÜYÜKLERİN YANINDAKİ YERİ:

1- Huzeyfe: ” Hz. Hatice (s.a), Allah’a ve Peygamberine iman eden ilk kadındır.”⁽⁵⁹⁾

2- İbn-i Abbas: ” Hz. Hatice (s.a), Allah’a ve Resulüne iman eden ve Allah’ın Resulüne gönderdiklerini kabul eden ilk kişidir.”⁽⁶⁰⁾

3- İbn-i Hişam: “Hz. Peygamber’e (s.a.a) ilk iman eden, Peygamberliğini ilk kabul eden ve hedefinde ilerlemesi için her türlü fedakârlığı yapan ilk kişi Huveydlid’in kızı Hz. Hatice (s.a)’dir. Bu hanımefendinin İslam’ı kabul etmesi Allah’ın Resulü‘nün kalbini fevkâlede takviye etmişti. Müşrikler dışarıda O Hazret‘e eziyet edip Peygamberliğini yalanlıyorlardı ama eve geldiği zaman onu teselli eden, içindeki sıkıntıları atıp üzüntüleri sevinç ve mutluluğa dönüştüren kişi sadece Hatice idi.”⁽⁶¹⁾

4- Müslim: “Hatice, Peygamberin veziri idi. İslam’ı kabul etmişti ve Peygamber (s.a.a) onun ile huzur buluyordu.⁽⁶²⁾“

5- Zübeyr b. Bekâr: “Cahhiliyye Döneminde Hatice iffetli ve Kureyş kadınlarının büyüğü olarak meşhurdu.”⁽⁶³⁾

6- İbn-i Kesir: “Hatice tüccar bir kadın, şeref ve nâm sahibi idi. Birçok Mekke büyüğü onunka evlenmek istediler ama o hepsini reddetti.”⁽⁶⁴⁾

7- Abdulhamid Muhacir: “Hatice, büyüklük, kerâmet ve şeref bakımından en asil arap evinde dünyaya geldi. Kalbi güzel ahlâk ve sıfatlar ile dolu idi ve kavmi onu (TAHİRE “pâk”) ve Kureyş kadınlarının büyüğü olarak adlandırmışlardı.”⁽⁶⁵⁾

8- Üstad Tevfik Ebu Âlem: “Hatice, Hz. Muhammed (s.a.a)‘in kalbini kuvvetle cezbetmişti, hiç kimse onun gibi Peygamber’e nüfuz edebilmiş değildi. Hz. Muhammed (s.a.a) gençliğinin başında olmasına rağmen, töre ve geleneklerde izni vermesine ve bunun şartlarının olmasına rağmen Hatice’nin yaşadığı zaman içinde başka bir kadın ile evlenmedi. Ölüm, onun ile Hatice’yi ayırdıktan sonra da her zaman onu anıyordu, Aişe ise Peygamber’in Hatice’ye olan sevgi ve vefasından ötürü hased ateşinde yanıyordu.”⁽⁶⁶⁾

Hasta Yatağında

Resulullah’ın ,değerli eşi Hz. Hatice (s.a) bekleyiş anında ölümün şiddetini ona şikayet etti, Hz. Muhammed (s.a.a) ağladı. Dua etti ve şöyle dedi:

“Ey Hatice! Sen Mümin’lerin annelerinin en üstünü, Onların en faziletlisi ve kadınların efendisisin. Benden ayrılan bana çok ağırdır ama Allah, her mümine zorluk anında bir hayır karar kılmıştır. Ey Hatice! Cennetteki annen Havva’ya ve Kız kardeşin Sara’ya kavuş.”⁽⁶⁷⁾

Hz. Hatice (s.a), Hz. Muhammed (s.a.a)‘e şöyle dedi:

“Ya Resulullah! Sana karşı kusur işlemişimdir, beni affet. Sana layık olduğun gibi hizmet edemedim. Senden istediğim tek şey benden razı olmandır.”⁽⁶⁸⁾

Hz. Fatime-tül Zehra (s.a) İçin Gözyaşları

Umeys kızı Esma, Hz. Hatice (s.a)’in bereket dolu ömrünün son anlarında O’nun yanındaydı. Hz. Hatice (s.a) ağlıyordu. Esma şöyle dedi: “Neden ağlıyorsun? Sen Dünya kadınlarının Efendisi, Peygamber’in eşisin ve onun dili ile Cennetle müjdelenmişsin.”

Hz. Hatice (s.a) şöyle dedi:

“Kızım Hz. Fatime-tül Zehra (s.a) için ağlıyorum. çünkü O’nun düğün gecesi anneye ihtiyacı vardır. O, gece Kızım Hz. Fatime-tül Zehra (s.a)‘in yanında annesi olmayacak.”

Esma, Hz. Hatice (s.a)’ya düğün gecesi annesinin yerine Hz. Fatime-tül Zehra (s.a)‘in yanında olacağının sözünü verdi.⁽⁶⁹⁾

Hz. Hatice (s.a)’in Kefeni

Hz. Hatice (s.a) can verme halindeydi ve tertemiz kalbinde bir arzusu vardı. Fakat Hz. Peygamber’den utandığı için onu Hz. Peygamber (s.a.a)‘e söyleyemiyordu. Hz. Hatice (s.a), yâdigarı Hz. Fatime-tül Zehra (s.a)‘yı yatağının yanına çağırdı. Hz. Fatime-tül Zehra (s.a)‘nın küçük ellerini elerinin içine aldı ve ağlar bir halde şöyle dedi:

“Kızım Fatime! Baba’nın yanına git ve deki: “Annem diyor ki Beni, Vahiy indiği zaman mübarek bedeninde olan ve Hakkın Kitabına muhattab olduğun ridan ile kefenle.”

Hz. Fatime-tül Zehra (s.a) Annesinin isteğini babasına iletti ve Hz. Hatice (s.a)’in canları yakan vefatından sonra Resulullah (s.a.a) Rida’sını Hz. Hatice (s.a)’ya kefen yaptı ama Cebrail nazil olup şöyle dedi:

“Ya Resulullah! Allah Selam etti ve Hatice’yi o rida ile değil bu Cennet hediyesi ile kefenlemeni buyurdu.⁽⁷⁰⁾

İbn-i Hizam şöyle diyor: Hz. Hatice (s.a), Bi’set’in 7. yılının Ramazan ayında vefat etti ve biz onu Hucun Kabristanlığına kadar taşıdık. Resulullah (s.a.a) mezara uzandı ve dua etti. O, zaman Cenaze namazı farz olmuş değildi.⁽⁷¹⁾

Toprağın Kucağında

Hz. Hatice (s.a)’nin cenazesi defnedilirken Resulullah (s.a.a)‘in gözlerinden yaş boşalıyordu. Hz. Ebu Talib (a.s)’ın vefatından sonra meydana gelen Hz. Hatice (s.a)’in ölümü Hz. Muhammed (s.a.a)‘e o kadar ağır gelmişti ki O yıl Hüzün Yılı olarak adlandırıldı. ⁽⁷²⁾ Resulullah (s.a.a) Hz. Hatice (s.a)’in vefatından sonra sürekli olarak onu anıyordu ve hatta onun eski arkadaşlarına hürmet ediyordu.⁽⁷³⁾

Aişe şöyle diyor: “Bir Koyun kesmiştik, Peygamber o etin bir miktarını Hatice’nin eski arkadaşlarına gönderdi.⁽⁷⁴⁾

Hz. Hatice (s.a)’in kız kardeşi bir gün Resulullah’ın yanına gelmek istemişti, Resulullah, Hatice’nin adını duyar duymaz gözlerinden yaş akmaya başladı.

Resulullah’ın onu çokça anıp yüceltmesinden dolayı hiç kimseyi Hatice kadar kıskanmadım.”⁽⁷⁵⁾

Anne’yi Hatırlamak

İmam Caferi Sadık (a.s) şöyle dedi:

“Hatice’yi defnettikten sonra Hz. Peygamber (s.a.a) eve döndü. Hz. Fatime-tül Zehra (s.a) Baba’sının etrafında dönüyor ve:

“Ya Nebiyallah! Annem nerededir?”⁽⁷⁶⁾

Hz. Muhammed (s.a.a) nasıl cevap vereceğini bilmiyordu.

Cebrail (a.s) nazil oldu ve şöyle dedi:

“Allah, şöyle buyuruyor:

“Fatime’ye Selam söyle ve deki :

“Hatice Cennette bir Sarayda Asiye ve Meryemin yanındadır.

“Fatime Rahatladı ve şöyle dedi:

“Allah Selam’dır, Selam Ondandır ve Selam Onadır.”⁽⁷⁷⁾

KAYNAKÇA

KAYNAKÇA 1-15

1. İ’lamu’n-Nisa c.1 s.326
2. Et-Tabakatu’l-Kubra c.8 s.8, Ez-Zuriyetur-Tahire s.44
3. İ’lamu’n-Nisa c.1 s.326
4. Menzilet-i Zen ez Didegahı İslam s.90
5. İ’lamu’l Vera s.275, Esedu’l Ğaye c.1 s.16, Mecmau’l Zevaid ve Mebau’l Fevaid c.9 s.218
6. Ferhengi Camii Suhananı İmam Hüseyin s.103
7. Esedu’l Ğaye c.5 s.434, Tarihi Taberi c.2 s.280
8. Siretu İ’lamu’n-Nebla c.2 s.11
9. Nihayetu’l İreb c.18 s.171, İ’lamu’l Hidayet c.1 s.67
10. İ’lamu’n-Nisa c.1 s.326
11. Siretu’n-Nebeviyye s.120
12. Biharu’l Envar c.16 s.123
13. Es-Siretu’n-Nebeviyye s.120, Esedu’l Ğaye c.5 s.435
14. İ’lamu’n-Nisa c.1 s.327
15. Biharu’l Envar c.16 s.104, Keşfu’l Ğumme c.1 s.509

KAYNAKÇA 16-31

16. El Bidayetu ven Nihaye c.2 s.294, Es-Siretu’n-Nebeviyye c.1 s.189, Biharu’l-Envar c.16 s.9
17. Biharu’l Envar c.16 s.18
18. İ’lamu’l Vera s.140, İ’lamu’l Hidayet c.1 s.68, Maktelu’l- Huseyn s.47
19. Muntaha’l-Amal c.1 s.100
20. Siyretu İ’lamu’n-Nebla c.2 s.111
21. Araplardaki geleneğe göre kim bir çocuğu evlatlık alıp büyütürse o çocuk o aile’nin çocuğu sayılıyordu. Tarihçilerin aktardığı kadarıyla değersiz bazı kişileri yüceltmek için Hz. Hatice (s.a) Annemizi dul ve değersiz göstermek için adına bir takım yalanlar uydurulmuştur. Hz. Hatice (s.a)’ya nispet verilen bu iki kız çocuğu Rugeyye ve Zeyneb, Hz. Hatice (s.a)’nin kız kardeşi Hâle’nin kızlarıdır. bunun doğruluğunu araştırmak isteyenler tarih ve hadis kaynaklarını incelemelidirler. Tam tersine Hz. Hatice (s.a)’in hiç evlenmediğini, 26-27 yaşlarında tertemiz, iffetli bir hanım olduğunu aktaran bir çok tarihçi, kaynak ve alim vardır. Biz bir kısmının adını okuyucularımızın araştırması için aktarıyoruz:
    1. İbn-i şehraşub Menâkıbu Âl-i Ebş Talib şöyle diyor:”….Ahmed Belazuri, Ensâbul Eşraf kitabında, Ebul Kasım Kufi, El İstğase kitabında, Seyyid Murteaza Eş-Şafi kitabında, Hz. Hatice (s.a)’in bakire iken Peygamberimiz ile evlendiğini nakletmişlerdir. Ayrıca El Envaru vel Bide isimli kitapta Rugayye ve Zeyneb’in Hz. Hatice (s.a)’in kız kardeşi Hâle’nin kızları olduğu görüşüde bu naklettiğimiz rivayeti güçlendirmektedir. Menâkıbu Âl-i Ebi Talib c.1 s.159, Biahrul Envar, Ricalu’l Mâmegani ve Kâmusu’r-Ricâl kitaplarındada aynı şey nakledilmiştir.
22. El-İstğase s.107-117
23. Emâli s.593
24. Delail’ul İmame s.26, El Heraicu ve’l Cerayih s.386
25. El Herayicu vel Cerayih s.386, Menakıbu Âl-i Ebi Talib c.3 s.340
26. Menâkıbu Âl-i Ebi Talib c.1 s.72, Es-Siretu’n-Nebeviyye s.153, En-Nihayetul İreb c.2 s.170
27. Ez-Zuriyetur-Tahire s.57
28. Furuğı Ebediyyet c.1 s.185
29. Peygamberlikle Görevlendirilmesi.
30. Keşfu-l Ğumme c.1 s.12, Maktelu’l Huseyn s.44
31. Esedul Ğabe c.5 s.436

KAYNAKÇA 32-46

32. Yönetici
33. Bihar’ul Envar c.16 s.17, Menâkıbu Âl-i Ebi Talib c.1 s.68
34. Müstedreku’s Sahihayn c.3 s.184
35. El-Envaru Fi’l Mevludu En Nebi s.223
36. Menâkıbu Âl-i Ebi Talib c.1 s.74, Muntahal Amal c.1 s.102
37. Sefinetü’l Bihar c.2 s.571
38. El İrşad, Müfid s.30, Fusulu’l Muhimme s.33, İrşadul Kulub c.2 s.230
39. Hasaisu Nesâî s.3
40. Şuara Suresi/124.ayet
41. El İstiab c.4 s.111, Esedu’l Ğaye c.5 s.238, İ’lemu inni Fatime c. s.236
42. Esedul Ğabe c.5 s.438, Seyru E’lamu Nubela c.2 s.113, El Bidayetu ven Nihaye c.3 s.197, Keşful Ğumme c.1 s.508
43. Biharu’l Envar c.16 s.55
44. Seyru E’lamu Nubela c.1 s.116, Menzilet-i Zen ez Didegahı İslam s.96
45. Es-Siretu’n-Nebeviyye s.221
46. Hz. Hatice’nin (s.a) kız kardeşi Hâle’nin kızı Zeyneb b. Ebil As.’ın eşi idi. Esedul Ğabe c.5 s.436

KAYNAKÇA 47-77

47. El-İstiğase s.110
48. İ’lemu inni Fatime c.1 s.110
49. A’yan’uş Şia c.1 s.220
50. Macmaul Zevaid ve Menbaul Fevaid c.9 s.218, Sefinet’ül Bihar c.2 s.57
51. Macmaul Zevaid ve Menbaul Fevaid c.9 s.224, İ’lemu inni Fatime c.2 s.210
52. Bu hadisten şuna işaret edilmiş olabilir. Hz. Muhammed (s.a.a)‘in soyu ve nesli sadece Hz. Hatice (s.a) kanalı ile Hz. Fatime -tül Zehra (s.a)‘dan devam etmiştir. Hz. Maria Kibti’den Hz İbrahim adında bir oğlu oldu ve vefat etti. O’nun dışında hiçbir çocuk sahibi olmadı ve Hz. Hatice’nin evladının dışında kimseden soyu devam etmedi. (YÖNETİCİ)
53. Seyru E’lam’u-Nubela c.2 s.117, Esedul Ğabe c.5 s.438, Keşful Ğumme c.1 s.51, İ’lemu Nisa c.1 s.230
54. Hasis’u Şeyh Saduk s.405
55. El Fusulu’l Muhimme s.381
56. Hısal’i Şeyh Saduk s.195, Müstedreki Sahiheyn c.3 s.752
57. Menâkıbu Âl-i Ebi Talib c.4 s.76, Sefinetu’l Bihar c.2 s.752
58. Mefatihu’l Cinan, İmam Hüseyin (a.s)‘ın Arefe ziyaretnamesi
59. Seyru E’lam’u-Nubela c.2 s.112,
60. El İstia’b c.4 s.182
61. Siretu’n-Nebeviyye s.157
62. Sahihu’l-Müslim c.5 s.243
63. Seyru E’lam’u-Nubela c.2 s.11,
64. Siretu’l Halebiyye c.1 s.137
65. İ’lemu inni Fatime c.1 s.215
66. Fatıma-i Zehra s.27
67. Maktelu’l Huseyn s.52, Esedul Ğabe c.5 s.43
68. İ’lemu inni Fatime c.3 s.215
69. A’yan’uş Şia c.1 s.313
70. İ’lemu inni Fatime c.1 s.234
71. Keşful Ğumme c.1 s.513
72. Tarih-i Taberi c.2 s.221
73. Et-Tabakatul Kubra c.8 s.14
74. Zevcatu’n-Nebi ve Evladihi s.62
75. El İstia’b c.3 s.127
76. Macmaul Zevaid ve Menbaul Fevaid c.9 s.2
77. Tarih-i Yakub-i c.2 s.35

Hz. Hatice (s.a) yazısı ilk önce İmam Mehdi(a.s) Yarenleri Derneği üzerinde ortaya çıktı.

Zehra (s.a)’nın Hutbesi Arapça (Türkçe metin için buraya tıklayınız)

Allahumme selli ela Muhammed ve ali Muhammed ve eccil ferecehum.

روى انّه لمّا أجمع أبوبکر و عمر علی منع فاطمة علیهاالسلام فدکاً و بلغها ذلک، لاثت خمارها علی رأسها، و اشتملت بجلبابها، و أقبلت فی لمّة من حفدتها و نساء قومها، تطأ ذیولها، ما تخرم مشیتها مشیة رسول‏ اللَّه صلى اللَّه علیه و آله، حتّى دخلت علی أبی‏ بکر، و هو فی حشد من المهاجرین و الانصار و غیر هم، فنیطت دونها ملاءة فجلست، ثم أنّت أنّة أجهش القوم لها بالبکاء، فارتجّ المجلس، ثم أمهلت هنیئة.

حتّى اذا سکن نشیج القوم و هدأت فورتهم، افتتحت الکلام بحمداللَّه و الثناء علیه و الصلاة علی رسوله، فعاد القوم فی بکائهم، فلمّا أمسکوا عادت فی کلامها فقالت علیهاالسلام:

اَلْحَمْدُلِلَّهِ عَلی ما اَنْعَمَ، وَ لَهُ الشُّکْرُ عَلی ما اَلْهَمَ، وَ الثَّناءُ بِما قَدَّمَ، مِنْ عُمُومِ نِعَمٍ اِبْتَدَاَها، وَ سُبُوغِ الاءٍ اَسْداها، وَ تَمامِ مِنَنٍ اَوْلاها، جَمَّ عَنِ الْاِحْصاءِ عَدَدُها، وَ نَأى عَنِ الْجَزاءِ اَمَدُها، وَ تَفاوَتَ عَنِ الْاِدْراکِ اَبَدُها، وَ نَدَبَهُمْ لاِسْتِزادَتِها بِالشُّکْرِ لاِتِّصالِها، وَ اسْتَحْمَدَ اِلَى الْخَلائِقِ بِاِجْزالِها، وَ ثَنی بِالنَّدْبِ اِلى اَمْثالِها.

وَ اَشْهَدُ اَنْ لا اِلهَ اِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لا شَریکَ لَهُ، کَلِمَةٌ جَعَلَ الْاِخْلاصَ تَأْویلَها، وَ ضَمَّنَ الْقُلُوبَ مَوْصُولَها، وَ اَنارَ فِی التَّفَکُّرِ مَعْقُولَها، الْمُمْتَنِعُ عَنِ الْاَبْصارِ رُؤْیَتُهُ، وَ مِنَ الْاَلْسُنِ صِفَتُهُ، وَ مِنَ الْاَوْهامِ کَیْفِیَّتُهُ.

اِبْتَدَعَ الْاَشْیاءَ لا مِنْ شَىْ‏ءٍ کانَ قَبْلَها، وَ اَنْشَاَها بِلاَاحْتِذاءِ اَمْثِلَةٍ اِمْتَثَلَها، کَوَّنَها بِقُدْرَتِهِ وَ ذَرَأَها بِمَشِیَّتِهِ، مِنْ غَیْرِ حاجَةٍ مِنْهُ اِلى تَکْوینِها، وَ لا فائِدَةٍ لَهُ فی تَصْویرِها، اِلاَّ تَثْبیتاً لِحِکْمَتِهِ وَ تَنْبیهاً عَلی طاعَتِهِ، وَ اِظْهاراً لِقُدْرَتِهِ وَ تَعَبُّداً لِبَرِیَّتِهِ، وَ اِعْزازاً لِدَعْوَتِهِ، ثُمَّ جَعَلَ الثَّوابَ عَلی طاعَتِهِ، وَ وَضَعَ الْعِقابَ عَلی مَعْصِیَتِهِ، ذِیادَةً لِعِبادِهِ مِنْ نِقْمَتِهِ وَ حِیاشَةً لَهُمْ اِلى جَنَّتِهِ.

وَ اَشْهَدُ اَنَّ اَبی‏مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ، اِخْتارَهُ قَبْلَ اَنْ اَرْسَلَهُ، وَ سَمَّاهُ قَبْلَ اَنْ اِجْتَباهُ، وَ اصْطَفاهُ قَبْلَ اَنْ اِبْتَعَثَهُ، اِذ الْخَلائِقُ بِالْغَیْبِ مَکْنُونَةٌ، وَ بِسَتْرِ الْاَهاویلِ مَصُونَةٌ، وَ بِنِهایَةِ الْعَدَمِ مَقْرُونَةٌ، عِلْماً مِنَ اللَّهِ تَعالی بِمائِلِ الْاُمُورِ، وَ اِحاطَةً بِحَوادِثِ الدُّهُورِ، وَ مَعْرِفَةً بِمَواقِعِ الْاُمُورِ.

اِبْتَعَثَهُ اللَّهُ اِتْماماً لِاَمْرِهِ، وَ عَزیمَةً عَلى اِمْضاءِ حُکْمِهِ، وَ اِنْفاذاً لِمَقادیرِ رَحْمَتِهِ، فَرَأَى الْاُمَمَ فِرَقاً فی اَدْیانِها، عُکَّفاً عَلی نیرانِها، عابِدَةً لِاَوْثانِها، مُنْکِرَةً لِلَّهِ مَعَ عِرْفانِها.

فَاَنارَ اللَّهُ بِاَبی‏مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ و الِهِ ظُلَمَها، وَ کَشَفَ عَنِ الْقُلُوبِ بُهَمَها، وَ جَلى عَنِ الْاَبْصارِ غُمَمَها، وَ قامَ فِی النَّاسِ بِالْهِدایَةِ، فَاَنْقَذَهُمْ مِنَ الْغِوایَةِ، وَ بَصَّرَهُمْ مِنَ الْعِمایَةِ، وَ هَداهُمْ اِلَى الدّینِ الْقَویمِ، وَ دَعاهُمْ اِلَى الطَّریقِ الْمُسْتَقیمِ.

ثُمَّ قَبَضَهُ اللَّهُ اِلَیْهِ قَبْضَ رَأْفَةٍ وَ اخْتِیارٍ، وَ رَغْبَةٍ وَ ایثارٍ، فَمُحَمَّدٌ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ و الِهِ مِنْ تَعَبِ هذِهِ الدَّارِ فی راحَةٍ، قَدْ حُفَّ بِالْمَلائِکَةِ الْاَبْرارِ وَ رِضْوانِ الرَّبِّ الْغَفَّارِ، وَ مُجاوَرَةِ الْمَلِکِ الْجَبَّارِ، صَلَّى اللَّهُ عَلی أَبی نَبِیِّهِ وَ اَمینِهِ وَ خِیَرَتِهِ مِنَ الْخَلْقِ وَ صَفِیِّهِ، وَ السَّلامُ عَلَیْهِ وَ رَحْمَةُاللَّهِ وَ بَرَکاتُهُ.

ثم التفت الى اهل المجلس و قالت:

اَنْتُمْ عِبادَ اللَّهِ نُصُبُ اَمْرِهِ وَ نَهْیِهِ، وَ حَمَلَةُ دینِهِ وَ وَحْیِهِ، وَ اُمَناءُ اللَّهِ عَلى اَنْفُسِکُمْ، وَ بُلَغاؤُهُ اِلَى الْاُمَمِ، زَعیمُ حَقٍّ لَهُ

فیکُمْ، وَ عَهْدٍ قَدَّمَهُ اِلَیْکُمْ، وَ بَقِیَّةٍ اِسْتَخْلَفَها لَیْکُمْ: کِتابُ اللَّهِ النَّاطِقُ وَ الْقُرْانُ الصَّادِقُ، و النُّورُ السَّاطِعُ وَ الضِّیاءُ اللاَّمِعُ، بَیِّنَةً بَصائِرُهُ، مُنْکَشِفَةً سَرائِرُهُ، مُنْجَلِیَةً ظَواهِرُهُ، مُغْتَبِطَةً بِهِ اَشْیاعُهُ، قائِداً اِلَى الرِّضْوانِ اِتِّباعُهُ، مُؤَدٍّ اِلَى النَّجاةِ اسْتِماعُهُ.

بِهِ تُنالُ حُجَجُ اللَّهِ الْمُنَوَّرَةُ، وَ عَزائِمُهُ الْمُفَسَّرَةُ، وَ مَحارِمُهُ الْمُحَذَّرَةُ، وَ بَیِّناتُهُ الْجالِیَةُ، وَ بَراهینُهُ الْکافِیَةُ، وَ فَضائِلُهُ الْمَنْدُوبَةُ، وَ رُخَصُهُ الْمَوْهُوبَةُ، وَ شَرائِعُهُ الْمَکْتُوبَةُ.

فَجَعَلَ اللَّهُ الْایمانَ تَطْهیراً لَکُمْ مِنَ الشِّرْکِ، وَ الصَّلاةَ تَنْزیهاً لَکُمْ عَنِ الْکِبْرِ، وَ الزَّکاةَ تَزْکِیَةً لِلنَّفْسِ وَ نِماءً فِی الرِّزْقِ، وَ الصِّیامَ تَثْبیتاً لِلْاِخْلاصِ، وَ الْحَجَّ تَشْییداً لِلدّینِ، وَ الْعَدْلَ تَنْسیقاً لِلْقُلُوبِ، وَ طاعَتَنا نِظاماً لِلْمِلَّةِ، وَ اِما مَتَنا اَماناً لِلْفُرْقَةِ، وَ الْجِهادَ عِزّاً لِلْاِسْلامِ، وَ الصَّبْرَ مَعُونَةً عَلَی اسْتیجابِ الْاَجْرِ.

وَ الْاَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ مَصْلِحَةً لِلْعامَّةِ، وَ بِرَّ الْوالِدَیْنِ وِقایَةً مِنَ السَّخَطِ، وَ صِلَةَ الْاَرْحامِ مَنْساءً فِی الْعُمْرِ وَ مَنْماةً لِلْعَدَدِ، وَ الْقِصاصَ حِقْناً لِلدِّماءِ، وَ الْوَفاءَ بِالنَّذْرِ تَعْریضاً لِلْمَغْفِرَةِ، وَ تَوْفِیَةَ الْمَکائیلِ وَ الْمَوازینِ تَغْییراً لِلْبَخْسِ.

وَ النَّهْىَ عَنْ شُرْبِ الْخَمْرِ تَنْزیهاً عَنِ الرِّجْسِ، وَ اجْتِنابَ الْقَذْفِ حِجاباً عَنِ اللَّعْنَةِ، وَ تَرْکَ السِّرْقَةِ ایجاباً لِلْعِصْمَةِ، وَ حَرَّمَ اللَّهُ الشِّرْکَ اِخْلاصاً لَهُ بِالرُّبوُبِیَّةِ.

فَاتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ، وَ لا تَمُوتُنَّ اِلاَّ وَ اَنْتُمْ مُسْلِمُونَ، وَ اَطیعُوا اللَّهَ فیما اَمَرَکُمْ بِهِ وَ نَهاکُمْ عَنْهُ، فَاِنَّهُ اِنَّما یَخْشَی اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ.

ثم قالت:

اَیُّهَا النَّاسُ! اِعْلَمُوا اَنّی فاطِمَةُ وَ اَبی‏مُحَمَّدٌ، اَقُولُ عَوْداً وَ بَدْءاً، وَ لا اَقُولُ ما اَقُولُ غَلَطاً، وَ لا اَفْعَلُ ما اَفْعَلُ شَطَطاً، لَقَدْ جاءَکُمْ رَسُولٌ مِنْ اَنْفُسِکُمْ عَزیزٌ عَلَیْهِ ما عَنِتُّمْ حَریصٌ عَلَیْکُمْ بِالْمُؤْمِنینَ رَؤُوفٌ رَحیمٌ.

فَاِنْ تَعْزُوهُ وَتَعْرِفُوهُ تَجِدُوهُ اَبی دُونَ نِسائِکُمْ،وَ اَخَا ابْنِ عَمّی دُونَ رِجالِکُمْ، وَ لَنِعْمَ الْمَعْزِىُّ اِلَیْهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ الِهِ.

فَبَلَّغَ الرِّسالَةَ صادِعاً بِالنَّذارَةِ، مائِلاً عَنْ مَدْرَجَةِ الْمُشْرِکینَ، ضارِباً ثَبَجَهُمْ، اخِذاً بِاَکْظامِهِمْ، داعِیاً اِلى سَبیلِ رَبِّهِ بِالْحِکْمَةِ و الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ، یَجُفُّ الْاَصْنامَ وَ یَنْکُثُ الْهامَّ، حَتَّى انْهَزَمَ الْجَمْعُ وَ وَ لَّوُا الدُّبُرَ.

حَتَّى تَفَرََّى اللَّیْلُ عَنْ صُبْحِهِ، وَ اَسْفَرَ الْحَقُّ عَنْ مَحْضِهِ، و نَطَقَ زَعیمُ‏الدّینِ، وَ خَرَسَتْ شَقاشِقُ الشَّیاطینِ، وَ طاحَ وَ شیظُ النِّفاقِ، وَ انْحَلَّتْ عُقَدُ الْکُفْرِ وَ الشَّقاقِ، وَ فُهْتُمْ بِکَلِمَةِ الْاِخْلاصِ فی نَفَرٍ مِنَ الْبیضِ الْخِماصِ.

وَ کُنْتُمْ عَلى شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ، مُذْقَةَ الشَّارِبِ، وَ نُهْزَةَ الطَّامِعِ، وَ قُبْسَةَ الْعِجْلانِ، وَ مَوْطِی‏ءَ الْاَقْدامِ، تَشْرَبُونَ الطَّرْقَ، وَ تَقْتاتُونَ الْقِدَّ، اَذِلَّةً خاسِئینَ، تَخافُونَ اَنْ یَتَخَطَّفَکُمُ النَّاسُ مِنْ حَوْلِکُمْ، فَاَنْقَذَکُمُ اللَّهُ تَبارَکَ وَ تَعالی بِمُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ الِهِ بَعْدَ اللَّتَیَّا وَ الَّتی، وَ بَعْدَ اَنْ مُنِیَ بِبُهَمِ الرِّجالِ، وَ ذُؤْبانِ الْعَرَبِ، وَ مَرَدَةِ اَهْلِ الْکِتابِ.

کُلَّما اَوْقَدُوا ناراً لِلْحَرْبِ اَطْفَأَهَا اللَّهُ، اَوْ نَجَمَ قَرْنُ الشَّیْطانِ، اَوْ فَغَرَتْ فاغِرَةٌ مِنَ الْمُشْرِکینَ، قَذَفَ اَخاهُ فی لَهَواتِها، فَلا یَنْکَفِی‏ءُ حَتَّى یَطَأَ جِناحَها بِأَخْمَصِهِ، وَ یَخْمِدَ لَهَبَها بِسَیْفِهِ، مَکْدُوداً فی ذاتِ اللَّهِ، مُجْتَهِداً فی اَمْرِ اللَّهِ، قَریباً مِنْ رَسُولِ‏اللَّهِ، سَیِّداً فی اَوْلِیاءِ اللَّهِ، مُشَمِّراً ناصِحاً مُجِدّاً کادِحاً، لا تَأْخُذُهُ فِی اللَّهِ لَوْمَةَ لائِمٍ.

وَ اَنْتُمَ فی رَفاهِیَّةٍ مِنَ الْعَیْشِ، و ادِعُونَ فاکِهُونَ آمِنُونَ، تَتَرَبَّصُونَ بِنَا الدَّوائِرَ، وَ تَتَوَکَّفُونَ الْاَخْبارَ، وَ تَنْکُصُونَ عِنْدَ النِّزالِ، وَ تَفِرُّونَ مِنَ الْقِتالِ.

فَلَمَّا اِختارَ اللَّهُ لِنَبِیِّهِ دارَ اَنْبِیائِهِ وَ مَأْوى اَصْفِیائِهِ، ظَهَرَ فیکُمْ حَسْکَةُ النِّفاقِ، وَ سَمَلَ جِلْبابُ الدّینِ، وَ نَطَقَ کاظِمُ الْغاوینَ، وَ نَبَغَ خامِلُ الْاَقَلّینَ، وَ هَدَرَ فَنیقُ الْمُبْطِلینَ، فَخَطَرَ فی عَرَصاتِکُمْ، وَ اَطْلَعَ الشَّیْطانُ رَأْسَهُ مِنْ مَغْرَزِهِ، هاتِفاً بِکُمْ، فَأَلْفاکُمْ لِدَعْوَتِهِ مُسْتَجیبینَ، وَ لِلْغِرَّةِ فیهِ مُلاحِظینَ، ثُمَّ اسْتَنْهَضَکُمْ فَوَجَدَکُمْ خِفافاً، وَ اَحْمَشَکُمْ فَاَلْفاکُمْ غِضاباً، فَوَسَمْتُمْ غَیْرَ اِبِلِکُمْ، وَ وَرَدْتُمْ غَیْرَ مَشْرَبِکُمْ.

هذا، وَ الْعَهْدُ قَریبٌ، وَالْکَلْمُ رَحیبٌ، وَ الْجُرْحُ لَمَّا یَنْدَمِلُ، وَ الرَّسُولُ لَمَّا یُقْبَرُ، اِبْتِداراً زَعَمْتُمْ خَوْفَ الْفِتْنَةِ، اَلا فِی الْفِتْنَةِ سَقَطُوا، وَ اِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحیطَةٌ بِالْکافِرینَ.

فَهَیْهاتَ مِنْکُمْ، وَ کَیْفَ بِکُمْ، وَ اَنَّى تُؤْفَکُونَ، وَ کِتابُ اللَّهِ بَیْنَ اَظْهُرِکُمْ، اُمُورُهُ ظاهِرَةٌ، وَ اَحْکامُهُ زاهِرَةٌ، وَ اَعْلامُهُ باهِرَةٌ، و زَواجِرُهُ لائِحَةٌ، وَ اَوامِرُهُ واضِحَةٌ، وَ قَدْ خَلَّفْتُمُوهُ وَراءَ ظُهُورِکُمْ، أَرَغْبَةً عَنْهُ تُریدُونَ؟ اَمْ بِغَیْرِهِ تَحْکُمُونَ؟ بِئْسَ لِلظَّالمینَ بَدَلاً، وَ مَنْ یَبْتَغِ غَیْرَ الْاِسْلامِ دیناً فَلَنْ یُقْبَلَ مِنْهُ، وَ هُوَ فِی الْاخِرَةِ مِنَ الْخاسِرینِ.

ثُمَّ لَمْ تَلْبَثُوا اِلى رَیْثَ اَنْ تَسْکُنَ نَفْرَتَها، وَ یَسْلَسَ قِیادَها،ثُمَّ اَخَذْتُمْ تُورُونَ وَ قْدَتَها، وَ تُهَیِّجُونَ جَمْرَتَها، وَ تَسْتَجیبُونَ لِهِتافِ الشَّیْطانِ الْغَوِىِّ، وَ اِطْفاءِ اَنْوارِالدّینِ الْجَلِیِّ، وَ اِهْمالِ سُنَنِ النَّبِیِّ الصَّفِیِّ، تُسِرُّونَ حَسْواً فِی ارْتِغاءٍ، وَ تَمْشُونَ لِاَهْلِهِ وَ وَلَدِهِ فِی الْخَمَرِ وَ الضَّرَّاءِ، وَ نَصْبِرُ مِنْکُمْ عَلى مِثْلِ حَزِّ الْمَدى، وَ وَخْزِالسنان‏فى‏الحشا.

وَ اَنْتُمُ الانَ تَزَْعُمُونَ اَنْ لا اِرْثَ لَنا أَفَحُکْمَ الْجاهِلِیَّةِ تَبْغُونَ، وَ مَنْ اَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ حُکْماً لِقَومٍ یُوقِنُونَ، أَفَلا تَعْلَمُونَ؟ بَلى، قَدْ تَجَلَّى لَکُمْ کَالشَّمْسِ الضَّاحِیَةِ أَنّی اِبْنَتُهُ.

اَیُّهَا الْمُسْلِمُونَ! أَاُغْلَبُ عَلى اِرْثی؟ یَابْنَ اَبی‏قُحافَةَ! اَفی کِتابِ اللَّهِ تَرِثُ اَباکَ وَ لا اَرِثُ اَبی؟ لَقَدْ جِئْتَ شَیْئاً فَرِیّاً، اَفَعَلى عَمْدٍ تَرَکْتُمْ کِتابَ اللَّهِ وَ نَبَذْتُمُوهُ وَراءَ ظُهُورِکُمْ، إذْ یَقُولُ «وَ وَرِثَ سُلَیْمانُ داوُدَ»[2] وَ قالَ فیما اقْتَصَّ مِنْ خَبَرِ زَکَرِیَّا اِذْ قالَ: «فَهَبْ لی مِنْ لَدُنْکَ وَلِیّاً یَرِثُنی وَ یَرِثُ مِنْ الِ‏یَعْقُوبَ»،[3] وَ قالَ: «وَ اوُلُوا الْاَرْحامِ بَعْضُهُمْ اَوْلی بِبَعْضٍ فی کِتابِ اللَّهِ»،[4] وَ قالَ «یُوصیکُمُ اللَّهُ فی اَوْلادِکُمْ لِلذَّکَرِ مِثْلُ حَظِّ الْاُنْثَیَیْنِ»،[5] وَ قالَ «اِنْ تَرَکَ خَیْراً الْوَصِیَّةَ لِلْوالِدَیْنِ وَالْاَقْرَبَیْنِ بِالْمَعْرُوفِ حَقّاً عَلَى الْمُتَّقینَ»[6] وَ زَعَمْتُمْ اَنْ لا حَظْوَةَ لی، وَ لا اَرِثُ مِنْ اَبی، وَ لا رَحِمَ بَیْنَنا، اَفَخَصَّکُمُ اللَّهُ بِایَةٍ اَخْرَجَ اَبی مِنْها؟ اَمْ هَلْ تَقُولُونَ: اِنَّ اَهْلَ مِلَّتَیْنِ لا یَتَوارَثانِ؟ اَوَ لَسْتُ اَنَا وَ اَبی مِنْ اَهْلِ مِلَّةٍ واحِدَةٍ؟ اَمْ اَنْتُمْ اَعْلَمُ بِخُصُوصِ الْقُرْانِ وَ عُمُومِهِ مِنْ اَبی وَابْنِ عَمّی؟ فَدُونَکَها مَخْطُومَةً مَرْحُولَةً تَلْقاکَ یَوْمَ حَشْرِکَ.

فَنِعْمَ الْحَکَمُ اللَّهُ، وَ الزَّعیمُ مُحَمَّدٌ، وَ الْمَوْعِدُ الْقِیامَةُ، وَ عِنْدَ السَّاعَةِ یَخْسِرُ الْمُبْطِلُونَ، وَ لا یَنْفَعُکُمْ اِذْ تَنْدِمُونَ، وَ لِکُلِّ نَبَأٍ مُسْتَقَرٌّ، وَ لَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ یَأْتیهِ عَذابٌ یُخْزیهِ، وَ یَحِلُّ عَلَیْهِ عَذابٌ مُقیمٌ.

ثم رمت بطرفها نحو الانصار، فقالت:

یا مَعْشَرَ النَّقیبَةِ وَ اَعْضادَ الْمِلَّةِ وَ حَضَنَةَ الْاِسْلامِ! ما هذِهِ الْغَمیزَةُ فی حَقّی وَ السِّنَةُ عَنْ ظُلامَتی؟ اَما کانَ رَسُولُ‏اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ الِهِ اَبی یَقُولُ: «اَلْمَرْءُ یُحْفَظُ فی وُلْدِهِ»، سَرْعانَ ما اَحْدَثْتُمْ وَ عَجْلانَ ذا اِهالَةٍ، وَ لَکُمْ طاقَةٌ بِما اُحاوِلُ، وَ قُوَّةٌ عَلى ما اَطْلُبُ وَ اُزاوِلُ.

اَتَقُولُونَ ماتَ مُحَمَّدٌ؟ فَخَطْبٌ جَلیلٌ اِسْتَوْسَعَ وَ هْنُهُ، وَاسْتَنْهَرَ فَتْقُهُ، وَ انْفَتَقَ رَتْقُهُ، وَ اُظْلِمَتِ الْاَرْضُ لِغَیْبَتِهِ، وَ کُسِفَتِ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ وَ انْتَثَرَتِ النُّجُومُ لِمُصیبَتِهِ، وَ اَکْدَتِ الْامالُ، وَ خَشَعَتِ الْجِبالُ، وَ اُضیعَ الْحَریمُ، وَ اُزیلَتِ الْحُرْمَةُ عِنْدَ مَماتِهِ.

فَتِلْکَ وَاللَّهِ النَّازِلَةُ الْکُبْرى وَ الْمُصیبَةُ الْعُظْمى، لامِثْلُها نازِلَةٌ، وَ لا بائِقَةٌ عاجِلَةٌ اُعْلِنَ بِها، کِتابُ اللَّهِ جَلَّ ثَناؤُهُ فی اَفْنِیَتِکُمْ، وَ فی مُمْساکُمْ وَ مُصْبِحِکُمْ، یَهْتِفُ فی اَفْنِیَتِکُمْ هُتافاً وَ صُراخاً وَ تِلاوَةً وَ اَلْحاناً، وَ لَقَبْلَهُ ما حَلَّ بِاَنْبِیاءِ اللَّهِ وَ رُسُلِهِ، حُکْمٌ فَصْلٌ وَ قَضاءٌ حَتْمٌ.

«وَ ما مُحَمَّدٌ اِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ اَفَاِنْ ماتَ اَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلى اَعْقابِکُمْ وَ مَنْ یَنْقَلِبْ عَلى عَقِبَیْهِ فَلَنْ یَضُرَّ اللَّهَ شَیْئاً وَ سَیَجْزِى اللَّهُ شَیْئاً وَ سَیَجْزِى اللَّهُ الشَّاکِرینَ».[7] ایهاً بَنی‏ قیلَةَ! ءَ اُهْضَمُ تُراثَ اَبی وَ اَنْتُمْ بِمَرْأى مِنّی وَ مَسْمَعٍ وَ مُنْتَدى وَ مَجْمَعٍ، تَلْبَسُکُمُ الدَّعْوَةُ وَ تَشْمَلُکُمُ الْخُبْرَةُ، وَ اَنْتُمْ ذَوُو الْعَدَدِ وَ الْعُدَّةِ وَ الْاَداةِ وَ الْقُوَّةِ، وَ عِنْدَکُمُ السِّلاحُ وَ الْجُنَّةُ، تُوافیکُمُ الدَّعْوَةُ فَلا تُجیبُونَ، وَ تَأْتیکُمُ الصَّرْخَةُ فَلا تُغیثُونَ، وَ اَنْتُمْ مَوْصُوفُونَ بِالْکِفاحِ، مَعْرُوفُونَ بِالْخَیْرِ وَ الصَّلاحِ، وَ النُّخْبَةُ الَّتی انْتُخِبَتْ، وَ الْخِیَرَةُ الَّتِی اخْتیرَتْ لَنا اَهْلَ الْبَیْتِ.

قاتَلْتُمُ الْعَرَبَ، وَ تَحَمَّلْتُمُ الْکَدَّ وَ التَّعَبَ، وَ ناطَحْتُمُ الْاُمَمَ، وَ کافَحْتُمُ الْبُهَمَ، لا نَبْرَحُ اَوْ تَبْرَحُونَ، نَأْمُرُکُمْ فَتَأْتَمِرُونَ، حَتَّى اِذا دارَتْ بِنا رَحَى الْاِسْلامِ، وَ دَرَّ حَلَبُ الْاَیَّامِ، وَ خَضَعَتْ نُعْرَةُ الشِّرْکِ، وَ سَکَنَتْ فَوْرَةُ الْاِفْکِ، وَ خَمَدَتْ نیرانُ الْکُفْرِ، وَ هَدَأَتْ دَعْوَةُ الْهَرَجِ، وَ اسْتَوْسَقَ نِظامُ الدّینِ، فَاَنَّى حِزْتُمْ بَعْدَ الْبَیانِ، وَاَسْرَرْتُمْ بَعْدَ الْاِعْلانِ، وَ نَکَصْتُمْ بَعْدَ الْاِقْدامِ، وَاَشْرَکْتُمْ بَعْدَ الْایمانِ؟

«بؤْساً لِقَوْمٍ نَکَثُوا اَیْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ، وَ هَمُّوا

بِاِخْراجِ الرَّسُولِ وَ هُمْ بَدَؤُکُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍ، اَتَخْشَوْنَهُمْ فَاللَّهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشَوْهُ اِنْ کُنْتُمْ مُؤمِنینَ.»

اَلا، وَ قَدْ أَرى اَنْ قَدْ اَخْلَدْتُمْ اِلَى الْخَفْضِ، وَ اَبْعَدْتُمْ مَنْ هُوَ اَحَقُّ بِالْبَسْطِ وَ الْقَبْضِ، وَ خَلَوْتُمْ بِالدَّعَةِ، وَ نَجَوْتُمْ بِالضّیقِ مِنَ السَّعَةِ، فَمَجَجْتُمْ ما وَعَبْتُمْ، وَ دَسَعْتُمُ الَّذى تَسَوَّغْتُمْ، فَاِنْ تَکْفُرُوا اَنْتُمْ وَ مَنْ فِی الْاَرْضِ جَمیعاً فَاِنَّ اللَّهَ لَغَنِیٌّ حَمیدٌ.

اَلا، وَ قَدْ قُلْتُ ما قُلْتُ هذا عَلى مَعْرِفَةٍ مِنّی بِالْخِذْلَةِ الَّتی خامَرْتُکُمْ، وَ الْغَدْرَةِ الَّتِی اسْتَشْعَرَتْها قُلُوبُکُمْ، وَ لکِنَّها فَیْضَةُ النَّفْسِ، وَ نَفْثَةُ الْغَیْظِ، وَ حَوَزُ الْقَناةِ، وَ بَثَّةُ الصَّدْرِ، وَ تَقْدِمَةُ الْحُجَّةِ، فَدُونَکُمُوها فَاحْتَقِبُوها دَبِرَةَ الظَّهْرِ، نَقِبَةَ الْخُفِّ، باقِیَةَ الْعارِ، مَوْسُومَةً بِغَضَبِ الْجَبَّارِ وَ شَنارِ الْاَبَدِ، مَوْصُولَةً بِنارِ اللَّهِ الْمُوقَدَةِ الَّتی تَطَّلِعُ عَلَى الْاَفْئِدَةِ.

فَبِعَیْنِ اللَّهِ ما تَفْعَلُونَ، وَ سَیَعْلَمُ الَّذینَ ظَلَمُوا اَىَّ مُنْقَلَبٍ یَنْقَلِبُونَ، وَ اَنَا اِبْنَةُ نَذیرٍ لَکُمْ بَیْنَ یَدَىْ عَذابٌ شَدیدٌ، فَاعْمَلُوا اِنَّا عامِلُونَ، وَ انْتَظِرُوا اِنَّا مُنْتَظِرُونَ.

فأجابها أبوبکر عبداللَّه بن عثمان، و قال:

یا بِنْتَ رَسُولِ ‏اللَّهِ! لَقَدْ کانَ اَبُوکِ بِالْمُؤمِنینَ عَطُوفاً کَریماً، رَؤُوفاً رَحیماً، وَ عَلَى الْکافِرینَ عَذاباً اَلیماً وَ عِقاباً عَظیماً، اِنْ عَزَوْناهُ وَجَدْناهُ اَباکِ دُونَ النِّساءِ، وَ اَخا اِلْفِکِ دُونَ الْاَخِلاَّءِ، اثَرَهُ عَلى کُلِّ حَمیمٍ وَ ساعَدَهُ فی کُلِّ اَمْرٍ جَسیمِ، لا یُحِبُّکُمْ اِلاَّ سَعیدٌ، وَ لا یُبْغِضُکُمْ اِلاَّ شَقِیٌّ بَعیدٌ.

فَاَنْتُمْ عِتْرَةُ رَسُولِ‏اللَّهِ الطَّیِّبُونَ، الْخِیَرَةُ الْمُنْتَجَبُونَ، عَلَى الْخَیْرِ اَدِلَّتُنا وَ اِلَى الْجَنَّةِ مَسالِکُنا، وَ اَنْتِ یا خِیَرَةَ النِّساءِ وَ ابْنَةَ خَیْرِ الْاَنْبِیاءِ، صادِقَةٌ فی قَوْلِکِ، سابِقَةٌ فی وُفُورِ عَقْلِکِ، غَیْرَ مَرْدُودَةٍ عَنْ حَقِّکِ، وَ لا مَصْدُودَةٍ عَنْ صِدْقِکِ.

وَ اللَّهِ ما عَدَوْتُ رَأْىَ رَسُولِ‏اللَّهِ، وَ لا عَمِلْتُ اِلاَّ بِاِذْنِهِ، وَ الرَّائِدُ لا یَکْذِبُ اَهْلَهُ، وَ اِنّی اُشْهِدُ اللَّهَ وَ کَفى بِهِ شَهیداً، اَنّی سَمِعْتُ رَسُولَ‏ اللَّهِ یَقُولُ: «نَحْنُ مَعاشِرَ الْاَنْبِیاءِ لا نُوَرِّثُ ذَهَباً وَ لا فِضَّةًّ، وَ لا داراً وَ لا عِقاراً، وَ اِنَّما نُوَرِّثُ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ الْعِلْمَ وَ النُّبُوَّةَ، وَ ما کانَ لَنا مِنْ طُعْمَةٍ فَلِوَلِیِّ الْاَمْرِ بَعْدَنا اَنْ یَحْکُمَ فیهِ بِحُکْمِهِ».

وَ قَدْ جَعَلْنا ما حاوَلْتِهِ فِی الْکِراعِ وَ السِّلاحِ، یُقاتِلُ بِهَا الْمُسْلِمُونَ وَ یُجاهِدُونَ الْکُفَّارَ، وَ یُجالِدُونَ الْمَرَدَةَ الْفُجَّارَ، وَ ذلِکَ بِاِجْماعِ الْمُسْلِمینَ، لَمْ اَنْفَرِدْ بِهِ وَحْدى،وَ لَمْ اَسْتَبِدْ بِما کانَ الرَّأْىُ عِنْدى، وَ هذِهِ حالی وَ مالی، هِیَ لَکِ وَ بَیْنَ یَدَیْکِ، لا تَزْوى عَنْکِ وَ لا نَدَّخِرُ دُونَکِ، وَ اَنَّکِ، وَ اَنْتِ سَیِّدَةُ اُمَّةِ اَبیکِ وَ الشَّجَرَةُ الطَّیِّبَةُ لِبَنیکِ، لا یُدْفَعُ مالَکِ مِنْ فَضْلِکِ، وَ لا یُوضَعُ فی فَرْعِکِ وَ اَصْلِکِ، حُکْمُکِ نافِذٌ فیما مَلَّکَتْ یَداىَ، فَهَلْ تَرَیِنَّ اَنْ اُخالِفَ فی ذاکَ اَباکِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ الِهِ وَ سَلَّمَ).

فقالت:

سُبْحانَ‏ اللَّهِ، ما کانَ اَبی رَسُولُ‏ اللَّهِ عَنْ کِتابِ اللَّهِ صادِفاً، وَ لا لِاَحْکامِهِ مُخالِفاً، بَلْ کانَ یَتْبَعُ اَثَرَهُ، وَ یَقْفُو سُوَرَهُ، اَفَتَجْمَعُونَ اِلَى الْغَدْرِ اِعْتِلالاً عَلَیْهِ بِالزُّورِ، وَ هذا بَعْدَ وَفاتِهِ شَبیهٌ بِما بُغِیَ لَهُ مِنَ الْغَوائِلِ فی حَیاتِهِ، هذا کِتابُ اللَّهِ حُکْماً عَدْلاً وَ ناطِقاً فَصْلاً، یَقُولُ: «یَرِثُنی وَ یَرِثُ مِنْ الِ‏یَعْقُوبَ»، وَ یَقُولُ: «وَ وَرِثَ سُلَیْمانُ داوُدَ».

بَیَّنَ عَزَّ وَ جَلَّ فیما وَزَّعَ مِنَ الْاَقْساطِ، وَ شَرَعَ مِنَ الْفَرائِضِ وَالْمیراثِ، وَ اَباحَ مِنْ حَظِّ الذَّکَرانِ وَ الْاِناثِ، ما اَزاحَ بِهِ عِلَّةَ الْمُبْطِلینَ وَ اَزالَ التَّظَنّی وَ الشُّبَهاتِ فِی الْغابِرینَ، کَلاَّ بَلْ سَوَّلَتْ لَکُمْ اَنْفُسُکُمْ اَمْراً، فَصَبْرٌ جَمیلٌ وَ اللَّهُ الْمُسْتَعانُ عَلى ما تَصِفُونَ.

فقال أبوبکر:

صَدَقَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ صَدَقَتْ اِبْنَتُهُ، مَعْدِنُ الْحِکْمَةِ، وَ مَوْطِنُ الْهُدى وَ الرَّحْمَةِ، وَ رُکْنُ الدّینِ، وَ عَیْنُ الْحُجَّةِ، لا اَبْعَدُ صَوابَکِ وَ لا اُنْکِرُ خِطابَکِ، هؤُلاءِ الْمُسْلِمُونَ بَیْنی وَ بَیْنَکِ قَلَّدُونی ما تَقَلَّدْتُ، وَ بِاتِّفاقٍ مِنْهُمْ اَخَذْتُ ما اَخَذْتُ، غَیْرَ مَکابِرٍ وَ لا مُسْتَبِدٍّ وَ لا مُسْتَأْثِرٍ، وَ هُمْ بِذلِکَ شُهُودٌ.

فالتفت فاطمة علیهاالسلام الى النساء، و قالت:

مَعاشِرَ الْمُسْلِمینَ الْمُسْرِعَةِ اِلى قیلِ الْباطِلِ، الْمُغْضِیَةِ عَلَى الْفِعْلِ الْقَبیحِ الْخاسِرِ، اَفَلا تَتَدَبَّرُونَ الْقُرْانَ اَمْ‏عَلی قُلُوبٍ اَقْفالُها، کَلاَّ بَلْ رانَ عَلى قُلُوبِکُمْ ما اَسَأْتُمْ مِنْ اَعْمالِکُمْ، فَاَخَذَ بِسَمْعِکُمْ وَ اَبْصارِکُمْ، وَ لَبِئْسَ ما تَأَوَّلْتُمْ،

وَ ساءَ ما بِهِ اَشَرْتُمْ، وَ شَرَّ ما مِنْهُ اِعْتَضْتُمْ، لَتَجِدَنَّ وَ اللَّهِ مَحْمِلَهُ ثَقیلاً، وَ غِبَّهُ وَ بیلاً، اِذا کُشِفَ لَکُمُ الْغِطاءُ، وَ بانَ ما وَرائَهُ الضَّرَّاءُ، وَ بَدا لَکُمْ مِنْ رَبِّکُمْ ما لَمْ تَکُونُوا تَحْتَسِبُونَ، وَ خَسِرَ هُنالِکَ الْمُبْطِلُونَ.

ثم عطفت على قبر النبیّ صلى اللَّه علیه و آله، و قالت:

قَدْ کانَ بَعْدَکَ اَنْباءٌ وَهَنْبَثَةٌ – لَوْ کُنْتَ شاهِدَها لَمْ تَکْثِرِ الْخُطَبُ

اِنَّا فَقَدْ ناکَ فَقْدَ الْاَرْضِ وابِلَها – وَ اخْتَلَّ قَوْمُکَ فَاشْهَدْهُمْ وَ لا تَغِبُ

وَ کُلُّ اَهْلٍ لَهُ قُرْبی وَ مَنْزِلَةٌ – عِنْدَ الْاِلهِ عَلَی الْاَدْنَیْنِ مُقْتَرِبُ

اَبْدَتْ رِجالٌ لَنا نَجْوى صُدُورِهِمُ – لمَّا مَضَیْتَ وَ حالَتْ دُونَکَ التُّرَبُ

تَجَهَّمَتْنا رِجالٌ وَ اسْتُخِفَّ بِنا – لَمَّا فُقِدْتَ وَ کُلُّ الْاِرْثِ مُغْتَصَبُ

وَ کُنْتَ بَدْراً وَ نُوراً یُسْتَضاءُ بِهِ- عَلَیْکَ تُنْزِلُ مِنْ ذِى‏الْعِزَّةِ الْکُتُبُ

وَ کانَ جِبْریلُ بِالْایاتِ یُؤْنِسُنا- فَقَدْ فُقِدْتَ وَ کُلُّ الْخَیْرِ مُحْتَجَبُ

فَلَیْتَ قَبْلَکَ کانَ الْمَوْتُ صادِفُنا- لَمَّا مَضَیْتَ وَ حالَتْ دُونَکَ الْکُتُبُ[2]-[1]

KAYNAK

1-   İbn-i Tayfur, “Belagatu’n-Nisa” kitabından iktibas, s. 23 – 27.

2-  Fedekiye hutbesini nakleden bazı kaynaklar: Şerh-i Nehcü’l Belaga, İbn-i Ebi’l Hadid, c. 16, s. 211 – 249; Biharu’l Envar, c. 43, s. 148

Fedek Hutbesi Arapça yazısı ilk önce İmam Mehdi(a.s) Yarenleri Derneği üzerinde ortaya çıktı.

Hz Fatıma Zehra (s.a) masumluk makamına sahih ve iki masumun annesi olan melekûtî bir annedir.

İmam Hasan (a.s) ve İmam Hüseyin (a.s)‘ın anneleri Hz. Fatıma Zehra (s.a) fıtri (doğuştan) yetenekli ve çok çalışması ile elde etmiş olduğu maneviyat ve Îlahi rızalık basamaklarını bir bir yükseldiği sayısız faziletlere ve üstünlüklere sahiptir.

Ümmü Ebiha Babasının Annesi

Hz. Fatıma Zehra (s.a) babasının vefalı arkadaşı ve yardımcısı idi. Öyle ki Hz. Peygamber (s.a.a) kendisine Ümmü Ebiha Babasının Annesi lakabını vermiştir.

Bu büyük hanımefendinin makam ve fazileti o kadar yücedir ki kalem, onların tamamını yazmaktan acizdir. Onun faziletinin yüceliği hakkında şu yeterlidir: “Allah bütün Peygamberlerinin soyunu kendilerinden karar kılarken Son Peygamber Hz. Muhammed (s.a.a) Mustafa’nın soyunu İmam Ali (a.s) ve Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın evlatlarından karar kılmıştır.

Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın pak eteğinde din düşmanlarına karşı göstermiş oldukları unutulmaz yiğitlik ve kahramanlıklara sahip evlatlar yetiştirmiştir. Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın kısa ama bereketli hayatının her evresi en yüce zirvelerle doludur. Hz. Fatıma Zehra (s.a) kocası için iyi bir eş ve çocukları için iyi bir anne idi. Çocuk eğitiminde her annenin öncüsüdür.

Hz. Fatıma Zehra (s.a), bereketli hayatında her türlü şatafattan uzak duruyor ve hatta savaş ganimetlerinin her taraftan yağdığı ve müslümanların mâli açıdan durumlarının iyileştiği dönemde dahi yaşamını en asgari imkânlarla sürdürüyordu.

Müslüman kadınların sevgi, muhabbet, fedakârlık ve maneviyat meşalelerini nasıl yakacaklarını Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın Mektebinde öğrenmeleri gerekir. Hz. Fatıma Zehra (s.a)’yı örnekalarak iman ve iffet silahını kuşanıp Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın vermiş olduğu nurdan meşaleler ile fesadın kökünü yakmaları gerekir.

Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın Doğumu

Hz. Fatıma Zehra (s.a) Mekke’de vahyin indiği mübarek ve nuranî bir evde dünyaya geldi. Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın dünyaya gelmiş olduğu ev özel bir yüceliğe ve maneviyata sahip bir ev idi.⁽¹⁾ Doğum olayını okumak için buraya tıklayınız. (Hz. Hatice’nin sırdaşı bölümünden itibarendir.) Hz. Fatıma Zehra (s.a), Hz. Muhammed (s.a.a) ve Hz. Hatice (s.a)’in en küçük ve son çocukları idi. Ve Hz. Peygamber (s.a.a) onu sahip olduğu özelliklerinden dolayı diğer çocuklarından daha fazla seviyordu. ⁽²⁾

Hz. Fatıma Zehra (s.a) Cemadiyes Sani ayının 20’sinde dünyaya geldi. Bu konuda fazla ihtiaf olmasa da doğum yılında ihtilaf vardır. Şöyle ki:

1- Kuleyni,⁽³⁾ İbn-i Ceriri Teberi,⁽⁴⁾ Tabersi,⁽⁵⁾ Meclisi,⁽⁶⁾ İbn-i Şehrâşub,⁽⁷⁾ ve Seyyid Muhsin Emin⁽⁸⁾ gibi Birçok Ehl-i Beyt alimine göre:

Hz. Fatıma Zehra (s.a) Bi’set’in 5. Yılında dünyaya gelmiştir.

2- Şeyh Tusi “Hadaiku’d Riyad” ⁽⁹⁾ ve “Misbahul Müctehid” de olduğu gibi bir grub Ehl-i Beyt alimi ise:

Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın Bi’set’in 2. yılında doğduğuna inanmaktadırlar. ⁽¹⁰⁾

3- Taberi, Ebul Fereç İfsehani ve Ahmed b. Hanbel gibi bir grup Ehl-i Sünnet alimi ise:

Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nin Bi’set’ten 5 yıl önce doğduğunu söylemişlerdir.⁽¹¹⁾

4-Başka bir grup Ehl-i Sünnet alimi ise:

Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın Peygamber (s.a.a)’in 40 yaşında iken yani Bi’set’in 1. yılında doğduğunu söylemişlerdir.⁽¹²⁾

Ad, Künye ve Lakaplar

Adı:

Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın birçok adı vardır, onların bir kısmını Ulu ve Yüce Allah, bir kısmını ise Allah’ın seçmiş oldukları vermiştir.

İmam Caferi Sadık (a.s) şöyle buyuruyor:

” Fatıma (s.a)’nın Allah katında 9 adı vardır:

1-Fatıma,

2-Sıddıka,

3-Mübâreke,

4-Tâhire,

5-Zekiyye,

6-Râziye,

7-Merziyye,

8-Muhaddise,

9-Zehra.

Bütün kötülüklerden uzak tutulduğu için ona Fatıma adı verilmiştir ve eğer Emirel Müminin İmam Ali (a.s) olmasaydı, onun şanında (ona denk) birisi olmayacaktı.”⁽¹³⁾

Meclisi, bu hadisin tefsirinde şöyle diyor:

” “Sıddıka” Masumluk,

“Mübâreke” ilimde, fazilette, kemâlatta, mucizelerde ve kerim evlat sahibi olmakta bereket sahibi olmak,

“Tâhire” noksan sıfatlardan uzak olmak,

“Zekiyye” kemal ve hayırda zirve yapmak,

“Râziye” Hakkın kazasına razı olmak,

“Merziyye” Allahın ve Allah dostlarının beğendiği,

“Muhaddese” Meleklerin kendisi ile konuştuğu kimse,

“Zehra” Zahiri ve manevi yönden nur ile nurlanmak demektir.⁽¹⁴⁾

Künyeleri:

Hadisçiler ve Tarihçiler Hz. Fatıma Zehra (s.a) için şu künyeleri zikredilmişlerdir:

“Ümmül Eimmeh İmamların Annesi,

Ümmü Ebiha Babasının Annesi,

Ümmül Hesen Hesen’in Annesi, Ümmül Huseyn Huseyn’in Annesi, Ümmül Muhsin Muhsin’in Annesi“⁽¹⁵⁾

Lakapları:

Eski büyüklerin (alimlerin) eserlerinde Hz Fatıma Zehra (s.a) için şu lakaplar yazılmıştır:

• Hessan
• Hura
• Azra
• Mansura
• Nuriye
• Betül
• Âlime
• Hâkime
• Nakiye
• Halime
• Takiyye
• Seyyide
• Muzdehituş-Şehide
• Munisetu’l-Haticetü’l-Kübra⁽¹⁶⁾

Bu lakap ve künyelerden herbiri Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın yücelik ve büyüklüğünü göstermektedir.”

Çocukluk ve Gençlik dönemi

Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın, Hz. Peygamber (s.a.a)’e düşman tehditlerinin ve baskılarının altında ve O Hazretin yarenlerinin baskı ve işkence altında olduğu bir dönemde başladı. ⁽¹⁷⁾

Hz Fatıma Zehra (s.a) çocukluk döneminin üç yılında Yüce Babasının aile ve yarenlerinin Şib’i⁽¹⁸⁾ Ebi Talib‘teki kuşatmada olmalarına şahid olmuşlardı.⁽¹⁹⁾ Açlığın bütün takatini aldığı bir gün Hz. Fatıma Zehra (s.a), rengi solmuş bir halde Babasının yanına geldi ve şöyle dedi:

“Baba açım. Hz. Resulullah (s.a.a) mübarek elini sevgili kızının göğsüne koydu ve yüzünü gökyüzüne kaldırarak şöyle dedi:

“Ey açları doyuran ve alçakları zelil eden Allah! Kızım Fatıma’yı aç koyma.”

İmran b. Hasin şöyle diyor: “Fatıma’nın yüzündeki sararma gitti ve yüzü gül gibi açtı.”⁽²⁰⁾

Sonunda Kureyş’in alçak komplosu ve Şib’i Ebi Talibteki kuşatma dönemi sona erdi. Hz. Peygamber (s.a.a) ve yarenleri evlerine döndüler. Hz. Fatıma 5 yaşına basmıştı ve özgürlüğün candan kokusunu koklamak istiyor ama Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın güzel günleri fazla sürmedi ve annesi dünyadan ayrıldı.⁽²¹⁾

Hz. Fatıma Zehra (s.a), Hz. Hatice (s.a)‘in vefatından sonra hergün müşriklerin Yüce Babasının başına getirdiği yeni acı ve elim bir olaya şahit oluyordu.

Hz. Fatıma Zehra (s.a), bir gün müşriklerin Mescid’ul Haramda oturup Hz. Peygamber’i (s.a.a) öldürme planı yaptıklarını görünce ağlayarak eve döndü ve babasına düşmanların komplosunu haber verdi.⁽²²⁾

İbn-i Mesud şöyle diyor: “Resulullah (s.a.a) bir gün Mescidu’l Haram’da namaz ikâme ediyordu. Ebu Cehil ve yarenleride ona bakıyorlardı. Aralarından biri kalkıp yeni kesilmiş olan devenin işkembesini aldı ve Hz. Peygamber (s.a.a) secdeye gittiği zaman sırtına koydu. Diğerleri de Hz. Peygamber (s.a.a) ile alay etmeye başladılar. Ben bu durumu gözlerimle görüyordum ama ileri gidip deve işkembesini onun sırtından almaya cesaretim yoktu. Hz. Fatıma Zehra (s.a) bu durumdan haberdar olunca çok üzgün bir halde Mescidu’l Harama geldi. İşkembeyi Resulullah’ın (s.a.a) sırtından aldı ve ihaneti yapanları kınadı.⁽²³⁾“

Hz Fatıma Zehra (s.a)’in İstenilmesi ve Tarihi

Hz Fatıma Zehra (s.a)’in Evlilik Tarihi:

İmam Ali (a.s) ile Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın mübarek evliliklerinin tarihi hususunda tarihçilerarasında ihtilaf mevcuttur. Bazıları bu kutsal bağın Hicret’in 1. yılında olduğunu söylerken⁽²⁴⁾ bazıları ise Hicretin 2. yılının Zilhicce ayında olduğunu söylemişlerdir.⁽²⁵⁾

Seyyid Muhsin Emin bu hususta şöyle demiştir: “Bazı kimseler Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın evliliğinin Hicret’in 2. yılında, bazıları ise 3. yılında olduğunu söylemişlerdir. Ama Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın Bi’set’in 5. yılında doğduğunu kabul edecek olursak Mekke’de Babası ile beraber yaşamış olmaktadır. Resulullah (s.a.a)’in hicretinden sonra Hz. Fatıma Zehra (s.a)’da Medine’ye hareket etti ve Medine’de bir yıl kaldıktan sonra İmam Ali (a.s) ile evlilik akitleri okundu.⁽²⁶⁾

Hz. Fatıma Zehra (s.a) evlilik yaşına geldiği zaman sahip olduğu fazilet, kemal ve babasının yanındaki konumundan dolayı Resulullah (s.a.a)’in ashabından bazıları o hanımefendiyi Hz. Peygamber’den (s.a.a) istediler ama Hz. Peygamber (s.a.a) onların damadı olmasını kabul etmedi.

Hz Fatıma Zehra (s.a)’in İstenilmesi:

Abdurrahman b. Avf, Hz. Fatıma Zehra (s.a) istemek için Hz. Resulullah’ın (s.a.a) huzuruna geldi ve şöyle dedi: “Ya Resulullah! Eğer Fatıma’yı benimle evlendirecek olursan yolunda çok mal harcarım ve kendisine büyük bir mihir veririm”.

Bu söz Hz. Peygamber (s.a.a)’i çok kızdırmıştı ve şöyle dedi:

“Para ile beni bu evliliğe zorlamak mı istiyorsun?⁽²⁷⁾“

Enes b. Malik şöyle diyor: ” İmam Ali (a.s)’dan önce Ömer ve EbuBekir de Hz Fatıma Zehra (s.a)’yı Hz. Peygamber’den (s.a.a)’den istediler ama Hz. Peygamber (s.a.a)Hz. Muhammed (s.a.a) onlara olumsuz cevap vererek şöyle dedi:

“Allah’ın emrini bekliyorum.⁽²⁸⁾“

Ebubekir, Ömer ve Sa’d b. Muaz, İmam Ali (a.s)’ın yanına gidip , Hz Fatıma Zehra (s.a)’yı Hz. Peygamber’den (s.a.a) istemesini önerdiler. İmam Ali (a.s) şöyle dedi:

“Ben de bu kavuşmayı arzuluyorum.⁽²⁹⁾“

Emirel Müminin İmam Ali (a.s) şöyle diyor:

“ Hz Fatıma Zehra (s.a) ile evlenmek istiyordum ama bu konuyu Hz. Peygamber’e (s.a.a)’e açmaktan utanıyordum. Gece gündüz bunu düşünüyordum, nihayet birgün Resulullah’ın (s.a.a) huzuruna vardım, Resulullah (s.a.a) bana şöyle dedi:

“Ya Ali“

Şöyle dedim:

“Emrindeyim Ya Resulullah!”

Şöyle dedi:

“Evlenmek istiyormusun?”

Şöyle dedim:

“Resulullah daha doğrusunu bilir.“

Kureyş kızlarından birini bana önereceğini düşünmüş ve Fatime’yi kaybetmekten korkmuştum. Resulullah’ın yanından ayrıldım. Peşim sıra Resulullah’ın, Elçisi geldi ve Resulullah’ın (s.a.a) beni çağırdığını söyledi. Hızla gidip huzuruna vardım. Ümmü Seleme’nin odasında idi, beni gördüğü zaman sevincinden öyle güldü ki dişlerinin beyazlığı ışık gibi parlıyordu.

Şöyle dedi:

“Ali, müjdeler olsun, senin evliliğin için düşündüğüm şeyi Allah kabul etti ve Cebrail şimdi geldi ve Ulu ve Yüce Allah’ın Fatime’yi senin akdine geçirdiğini haber verdi.”⁽³⁰⁾

Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın Mihri

Resulullah (s.a.a), İmam Ali (a.s)‘a şöyle dedi:

“Fatime’nin mihri için verebilecek bir şeyin varmıdır?”

İmam Ali (a.s) şöyle dedi:

“Ya Resulallah! Anam babam sana feda olsun; kılıç, zırh ve bir devemden başka birşeyim yoktur.”

Resulallah (s.a.a) şöyle buyurdu:

“Kılıç ve deve cihat ve iş için sana lazımdır, zırhını mihir yapalım.”

İmam Ali (a.s), Hz. Muhammed (s.a.a)‘in emri ile zırhını 500 dirhem karşılığında sattı ve mihriye olarak Hz. Peygamber’e takdim etti.⁽³¹⁾

Bu ölçü “sünnet mihir” olarak meşhur oldu. Hz. Muhammed (s.a.a)‘in diğer eşlerinin mihriyeleride bundan fazla değildi. Bu işde ölçü Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın mihri idi.⁽³²⁾

Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın Çeyizi

İmam Ali (a.s) ile Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın müşterek hayatları sade ve gösterişsiz bir merasim ve basit ev malzemeleri ile toprak evde başladı. İslam’ın örnek kadını Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın çeyizi şunlardı:

• “Bir elbise, bir adet baş örtüsü,
• bir adet siyah havlu,
• Tahta ve hurma lifinden yapılmış bir adet somya,
• Mısır keteninden iki döşek (birisi yün ve diğeri hurma lifi ile doldurulmuştu,)
• Dört adet yastık (ikisi yün ikisi hurma lifi ile doldurulmuştu,)
• Bir adet Perde,
• 1 adet Hayber yorganı,
• Bir adet el değirmeni,
• Deri’den bir su taşıma kabı,
• Tahtadan bir adet süt kabı,
• Elbise yıkamak için ahşab bir leğen,
• Su saklamak için bie adet testi,
• İbrik,
• Bir adet hasır,
• Askılık,
• Koyun derisinden bir adet yer sofrası.”

Hz Fatıma Zehra (s.a) çeyizini Hz. Muhammed (s.a.a)‘in emri ile ashabtan bazıları satın almışlardı ve toplam tutarı 63 dirhemdi. Hz. Muhammed (s.a.a) kalan paranın bir kısmını güzel kokular alması için Bilal’e, bir kısmını zaruri ihtiyaçları karşılaması için Ümmül Eymen’e, geri kalanı kısmını ise saklaması için Ümmü Seleme’ye verdi.⁽³³⁾ Çeyiz, Hz. Muhammed (s.a.a)‘in huzuruna getirildiği zama onlara nakarak şöyle dedi:

“Allahım! Kaplarının çoğu çamurdan olan bu çeyizi Ehl-i Beyt’e mübarek eyle.”⁽³⁴⁾

DÜĞÜN

Eşyaların alınmasının üzerinden bir aya yakın bir zaman geçmişti ama İmam Ali (a.s) vaktinin çoğunu Hz. Muhammed (s.a.a)’in yanında geçirmesine rağmen utandığı için düğün hakkında Hz. Muhammed (s.a.a) ile bir şey konuşmuyordu. İmam Ali (a.s)’ın kardeşi Akil bir gün şöyle dedi:

“Hanımını evine getir ki düğünün ile gözlerimiz aydınlansın.”

Hz. Muhammed (s.a.a) bu durumdan haberdar olunca İmam Ali (a.s)’ı yanına çağırıp düğün için hazır olup olmadığını sordu. İmam Ali (a.s) de hazır olduğunu söyledi.⁽³⁵⁾ Hicretin 2. yılının Zilhicce ayının 1’i veya 6’sında Hz. Muhammed (s.a.a)’in emri ile İmam Ali (a.s) ve Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın düğün merasimleri yapıldı.

Hz. Muhammed (s.a.a) velime (düğün yemeği) verilmesini emretti ve Ensar’ın büyüklerinden olan Sa’d velime için bir koyun hediye etti. Ensar’dan bazıları bir miktar mısır unu getirdi ve çarşıdan da bir miktar sulandırılmış çökelek, yağ ve hurma alındı. Hz. Muhammed (s.a.a)’in nezaretinde yemek yapıldı ve Resulullah (s.a.a)’in elinin bereketi ile birçok insan bu yemekten yedi ve Fakirlere de yemek gönderildi.⁽³⁶⁾

Resulullah (s.a.a)’in hanımlarına ve Abdulmuttalib kadınlarına Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın düğününde tekbir getirmelerini, Allah’a hamd etmelerini ve dillerine O’nun rızasına ters bir şey almamalarını emretti.⁽³⁷⁾

Resulullah (s.a.a)’in hanımları ve Abdulmuttalib’in kızları Hz Fatıma Zehra (s.a)’yı hazırlayıp bineğe bindirdiler. Bineğin yularını Selman-i Farisi tutmuştu. Mikdad ve bir grup Haşimoğlu bineğin etrafında, özel bir merasimle Hz Fatıma Zehra (s.a)’yı İmam Ali (a.s)’ın evine doğru hareket ettirdiler.

Cebrail ve Mikail 70.000 melekle birlikte bu kutlu düğüne katılmıştı. Önce Cebrail Tekbir getirdi, sonra Mikail ve diğer melekler Tekbir getirdiler. Hz. Muhammed (s.a.a)’de Tekbir getirdi ve düğünlerde Tekbir getirmek bu zamandan beri resmiyyet kazanmış oldu.⁽³⁸⁾

DÜĞÜN GECESİNDE ALLAH’I ANMAK

İmam Ali (a.s) evlilik gecelerinde Hz Fatıma Zehra (s.a)’yı üzgün bir halde gördüğü zaman neden üzgün olduğunu sordu.

Hz Fatıma Zehra (s.a) şöyle cevap verdi:

“Kendimi ve yaptıklarımı düşünüyordum ki ömrümün sonu ve kabrim aklıma geldi. Bugün babamın evinden sizin evinize geldim ve yarın ise bu evden kabre ve kıyamete doğru hareket edeceğim. Sana Allah’a and veriyorum, gel birlikte namaz ikâme edelim ve Allah’a ibadet edelim.⁽³⁹⁾

EVİN DURUMU

İmam Ali (a.s) ve Hz Fatıma Zehra (s.a) hayatlarına başlarken kendilerine ait bir evleri yoktu. İmam Ali (a.s) hicrettten sonra Ensar’dan birinin evinde yaşadığı için düğünden sonra Resulullah (s.a.a)’in evine uzak olan bu evde yaşamaya başladılar. Bir gün Hz. Peygamber (s.a.a) Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın evine gelmişti ve şöyle dedi:

“Sana kendime yakın bir ev bulmamı istermisin?”

Hz Fatıma Zehra (s.a) şöyle dedi:

“Size komşu olan Haris b. Numan’ın evi uygun olur.”

Resulullah (s.a.a) şöyle dedi:

“Ben utanıyorum, Haris’e söyleyemem çünkü onun birkaç tane evini Muhacirler için istemiştim.”

Haris durumdan haberdar olduğu zaman Resulullah (s.a.a)’in huzuruna vardı ve şöyle dedi:

“Ya Resulullah! Bu ev sizin kendinize aittir ve benim malımdan istediğiniz kadar almanız almamanızdan daha değerlidir.”

Resulullah (s.a.a) şöyle dedi:

“Doğru diyorsun.”

Bu konuşmadan sonra Haris, Beni Neccar Mahallesinde ve Hz. Muhammed (s.a.a)’e komşu olan bu evini rızasıyla Resulullah (s.a.a)’in emrine tahsis etti ve Hz. Muhammed (s.a.a) de kendi odasının yanında İmam Ali (a.s) ve Hz Fatıma Zehra (s.a) için bir oda yapılıncaya kadar oraya yerleşmelerini sağladı.⁽⁴⁰⁾

Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın Emirel Müminin İmam Ali (a.s) ile olan yaşamı çok sade idi. İmam Ali (a.s) bu husuta şöyle diyor:

“Fatıma ile evlendiğim zaman bir koyun derisinden başka da bir şeyim yoktu, geceleri onun üstünde uyuyordum, gündüzleri ise onunla devemi yemliyordum.” ⁽⁴¹⁾

İmam Muhammed Bakır (a.s) ise şöyle diyor:

” Ali ile Fatıma evlendikleri zaman onların altında bir koyun derisi vardı, yatacakları zaman yünlü tarafını çevirip üzerinde yatıyorlardı ve yastıkları ise hurma lifi ile doldurulmuştu.” ⁽⁴²⁾

İŞ BÖLÜMÜ

Resulullah (s.a.a), İmam Ali (a.s) ile Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın evlenmesinden sonra evlerine gittiği zaman onlara şöyle dedi:

“Aliciğim ve Fatımacığım! Ev işlerini aranızda taksim edeceğim; Evin içindeki işleri Zehra, dışındaki işleri ise Ali yapsın.” ⁽⁴³⁾

Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın Ev Hanımlığı

Resulullah (s.a.a) bir gün İmam Ali (a.s) ve Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın evine geldiği zaman onları el değirmeni ile buğdayı öğüterek un yaparken gördü.

Resulullah (s.a.a) şöyle dedi:

“Sizden hanginiz yardım etmemi istiyor?”

İmam Ali (a.s) şöyle dedi:

“Ya Resulullah! Fatıma yardım istiyor, o yorgundur.”

Resulullah (s.a.a) şöyle dedi:

“Fatımacığım sen kalk!”

Hz. Fatıma’nın yerinde oturdu, İmam Ali (a.s)’a buğdayı un yapmakta yardım etti. ⁽⁴⁴⁾

İmam Caferi Sadık (a.s), İmam Ali (a.s) ve Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın evdeki iş bölümü hakkında şöyle dedi:

“Odun, yakacak, su getirmek evi süpürmek İmam Ali (a.s)’ın sorumluluğundaydı; değirmende un yapmak, hamur yapmak ve ekmek pişirmek Hz Zehra (s.a)’nın sorumluluğundaydı.” ⁽⁴⁵⁾

Zehra şöyle diyor:“Resulullah (s.a.a)’in kızı Fatıma o kadar el değirmeni ile un öğütmüştü ki elleri nasır bağlamıştı. Bu yüzden değirmenin tutacağına deri parçası bağlamıştı, öyle un öğütüyordu.”⁽⁴⁶⁾

İmam Caferi Sadık (a.s) şöyle diyor:

“Resulllah (s.a.a) bir keresinde Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın evine geldiği zaman onun deve yününden bie elibise giydiğini, elleriyle un öğütürken çocuklarını da emzirdiğini gördü. Resulullah (s.a.a)’in gözlerinden yaş boşaldı ve şöyle dedi:

“Kızım! Dünyanın zorluklarına ahiretin lezzetlerine ulaşabilmek için katlan.”

Hz. Fatıma Zehra (s.a) şöyle dedi:

“Ya Resulullah! Allah’a nimetleri için hamdediyorum, verdiği üstünlükler karşısında da şükrediyorum.”⁽⁴⁷⁾

Selman-i Farsi şöyle diyor:

“Bir keresinde Fatıma’nın evine gitmiştim, önündeki el değirmeni ile arpa öğüttüğünü gördüm. El değirmeninin ucu kan olmuştu ve İmam Hüseyin (a.s)’da odanın bir köşesindeydi ama rahat değildi. Hz. Fatıma (s.a)’ya şöyle dedim:

“Ey Resulullah’ın (s.a.a) Kızı (s.a)! Elleriniz değirmen çevirmekten dolayı yara olmuştur. Fizze de buradadır ve iş yapmıyor.”

Hz. Fatıma (s.a) şöyle dedi:

Babam Resulullah (s.a.a) ev işlerini bir gün benim bir günde Fiize’nin yapmasını buyurdu, Fizze’nin sırası dün idi ve bu gün de benim sıramdır.”

Şöyle dedim:

“Ben sizin azad (özgür) ettiğiniz köleyim. İzin verin ya Hüseyin (a.s)’ı sakinleştireyim yada un öğüteyim.”

Şöyle dedi:

“Hüseyin’i (a.s) rahatlatmaya ben daha layığım; sen, un öğüt.”

Arpanın bir kısmını öğütmüştüm ki namaz için Ezan ve Kamet okundu ve bende namazımı kılmak için mescide gittim. Namaz bittikten sonra durumu Emirel Müminin İmam Ali (a.s)’a anlattım ve o hazret üzgün bir halde mescitten çıktı. Bir müddet sonra ise gülerek geri döndü.

Hz. Peygamber (s.a.a) gülüşünün nedenini sordu, şöyle dedi:

“Fatıma’nın yanına gittim, uyumuştu, Hüseyin’de göğsünün üzerinde uykuya dalmıştı ve değirmende kendi kendine dönüyordu.”

Resulullah (s.a.a) gülerek şöyle dedi:

“Ya Ali! Allahu Azze ve Celle kıyamete kadar Ehl-i Beyt’e hizmet etmeleri için yeryüzünde birçok melek karar kıldığını bilmiyor musun?”⁽⁴⁸⁾

İmam Ali (a.s) savaşa gittiği zaman evin bütün işleri Fatıma’nın üzerine kalıyordu ve Hz. Peygamber’in Kızı Fatime (s.a) o kadar zahmete katlanıyordu ki hayat arkadaşı İmam Ali (a.s), Beni Sa’d kavminden birisine şöyle dedi:

“Fatıma, Benim eşim, Resulullah’ın (s.a.a) aile ferdlerinin içinden en çok sevileniydi. O kadar çok omuzlarında su kırbası taşımıştı ki bağı kollarında iz yapmıştı. Elleri ile o kadar çok iş yapmıştı ki elleri nasır bağşamıştı.Ve kazanın altında o kadar ateş yakmıştı ki ateşin hararetinden elbisesinin rengi değişmişti.”⁽⁴⁹⁾

İmam Ali (a.s)’ın ve Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın hayatı, özelliklede yalancı şan ve makam esaretinde olanlar ve çalışmayı şanlarında görmeyenler için çok büyük bir derstir.

KOCA’YA KARŞI FEDAKÂRLIK

Yokluklar ve can alıcı zorluklar İmam Ali (a.s) ve Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın yeni başlayan yaşamlarının üzerine gölge düşürmüştü ve hayatları yoksulluğun zirvesinde geçiyordu. Geçen birçok günde İmam Ali (a.s) ve Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın evlerinde yemek dahi bulunmuyordu. Ama Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın fedakârlığı, bütün zorlukları nurunun altına almıştı. Hz. Fatıma Zehra (s.a) en zor şartlarda dahi kocası zorluğa düşmesin diye ondan birşey istemiyordu.

Bir sabah İmam Ali (a.s) şöyle dedi:

“Fatımacığım! Açlığımı gidermem için yiyecek bir şey varmıdır?”

Hz. Fatıma (s.a) şöyle dedi:

“Babamı peygamberliğe, Seni İmamlığa seçen Allah’a yemin olsun ki yoktur. İki gündür evimizde yeteri kadar yemeğimiz yoktur. Olanı da sana ve çocuklarımız Hasan (a.s) ve Hüseyin’e (a.s) verdim, kendim o yemekten biraz olsun yemiş değilim.”

İmam Ali (a.s) üzgün bir halde şöyle dedi:

“Fatıma! Neden yiyecek bulmam için bana haber vermedin?”

Şöyle dedi:

“Ya Ebel Hesen! Rabb’imden gücünün yetmeyeceği bir şeyi senden isterim diye utanıyorum.”⁽⁵⁰⁾

KOCASI’NIN GÖRÜŞÜNE SAYGI GÖSTERMEK

Acı sakifiyye olayından, Ehl-i Beyt’in yalnızlığı ve Hz. Fatıma’ya (s.a) yapılanlardan sonra Sakifiyye liderleri toplumsal dikkatleri kendine çekebilmek için çareler aramaya ve Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın gönlünü alamaya koyuldular. Defalarca Hz. Fatıma Zehra (s.a) ile görüşmek için izin istediler ama Hz. Fatıma Zehra (s.a) onların ard niyetli mücadelelerinin sürmemesi için onlara görüşme izni vermedi.

Ebubekir ve Ömer, Emirel Müminin İmam Ali (a.s)’a yönelip Resulullah’ın kızından görüşme izni alması için onu aracı yaptılar.

İmam Ali (a.s) bu isteği kabul etti ve Hz. Zehra (s.a)’nın yanına gelerek şöyle dedi:

“Fatımacığım! Ebubekir ve Ömer kapının ardındadırlar ve görüşmek için izin istiyorlar.”

Ama Hz. Fatıma Zehra (s.a) kabul etmedi.

İmam Ali (a.s) şöyle dedi:

“Fatımacığım! Onlara ben izin verdim.”

Hz. Fatıma Zehra (s.a) şöyle dedi:

“En, senin evindir ve ben de senin karınım, ne istersen onu yap.”⁽⁵¹⁾

Hz. Fatıma Zehra (s.a), hiafeti gasp edenler ile hiçbir şartta görüşme izni vermeme kararındaydı. Onlardan o kadar zulüm görmüştü ki Onları görmeye bile tahammülü yoktu fakat İmam Ali (a.s)’ın onlara söz verdiğini öğrendiği an İmam Ali (a.s)’ın görüşüne tabi oldu ve görüşme izni verdi.

Emirel Müminin İmam Ali (a.s), Ebubekir ve Ömer’i odaya çağırdı.

İbn-i Abbas şöyle diyor:

“Onlar içeri girmek istedikleri zaman İmam Ali (a.s), Hz. Zehra (s.a)’nın yüzünü örtü ile kapatmasını söyledi ve o da öyle yaptı.”

Ebubekir ve Ömer içeri girdiler ve şöyle dediler:

“Ey Resulullah’ın kızı! bizlerden razı ol ki Allah da senden razı olsun.”

Hz Fatıma Zehra (s.a) şöyle dedi:

“Bu işten amacınız nedir?”

Şöyle dediler:

“Biz sana kötülük yaptık, affedip bağışlamanı ümid ediyoruz.”

Hz. Fatıma (s.a) şöyle dedi:

“Eğer doğru söylüyorsanız sorularıma cevap verin ve eğer doğru cevap verecek olursanızdoğru konuştuğunuza ve hayırlı bir niyetinizin olduğuna inanacağım.”

Onlar sor dediler.

Hz Fatıma Zehra (s.a) şöyle sordu:

“Sizi Eşi ve Benzeri olmayan Allah’a and veriyorum, babam Resulullah’ın (s.a.a): (Fatime benim bedenimin bir parçasıdır, onu üzen beni üzmüştür, ona eziyet eden bana eziyet etmiştir) buyurduğunu işittiniz mi?”

Onlar işittik dediler.

Hz Fatıma Zehra (s.a) ellerini gökyüzüne doğru kaldırdı ve şöyle dedi:

“Ey Allah’ım! Bu iki kişi bana eziyet etmiştir.”

Sonra şöyle dedi:

“Allah’a yemin olsun ki siz ikinizden asla razı olmayacağım.”

Ebubekir şiddetle ağlayarak şöyle dedi:

“Keşke anam beni doğurmamış olsaydı.” dedi

Ömer eleştirmek maksadıyla şöyle dedi:

“Ben bu insanların seni hilafete seçmesine şaşırıyorum, sen bir kadının öfkesi karşısında ağlıyorsun.” dedi.⁽⁵²⁾

Hz. Peygamber’in Tavsiyesi

Bir gün Hz. Muhammed (s.a.a), Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın evine geldiği zaman onu arpa öğütürken gördü. Üstellik Hz Fatıma Zehra (s.a) hamileydi ve ev işleri kendisini zorluyordu. Babasından bir yardımcı istedi. Resulullah (s.a.a), kızı Fatime’ye (s.a) şöyle tavsiyelerde bulundu:

“Kendi elleri ile buğday öğüten her kadına Allah, öğütmüş olduğu her buğday tanesi karşılığında bir iyilik ve bir günahını siler

Beni müjdeleyici olarak gönderen Allah’a yemin olsun ki kocan senden razı olmadığı bir halde ölecek olursan cenaze namazını kılmayacağım.

Kocası bir an olsun kendisinden razı olan kadın ne de mutlu kadındır.

Kocasına Öf! diyen kadına Allah, melekler ve insanlar lanet etmektedir.

Kocasının izni olmadan elbisesini giyinip dışarı çıkan kadına dönünceye kadar yaş ve kuru ne varsa lanet etmektedir.” ⁽⁵³⁾

Hz Fatıma Zehra (s.a) kocasının rızalığını kazanmak için öylesine çaba harcıyordu ki hatta ömrünün son anlarında kocasına şöyle diyordu:

“Amca oğlu! yalancı ve aldatıcı olmadığımı biliyorsun, hayatımın sonuna kadar sana itaatsizlik etmediğimi biliyorsun, bana hakkını helal et.”

İmam Ali (a.s) şöyle dedi:

“Allah’a sığınırım. Sen yücelik sahibi bir hanımsın; çok bilinçli, takvalı, iffetli ve Allah’tan çok korkan birisin, seni nasıl kınayabilirim ya da senden nasıl incinebilirim.”⁽⁵⁴⁾

ÇOCUK YAŞTA İBADET EĞİTİMİ

İmam Ali (a.s) şöyle dedi:

“Fatıma ev halkından hiçkimsenin Kadir Gecelerinde uyumalarına müsaade etmiyordu ve onlara az yemek yediriyordu. Bir gün Kadir Gecesine hazırlanıyor ve şöyle diyordu:

“Asıl mahrum olan bu gecenin bereketinden mahrum kalan kimsedir.”⁽⁵⁵⁾

EĞİTİCİ SÖZCÜKLERİ SEÇMEK

Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın İmam Hasan (a.s)‘ söylemiş olduğu ninni anneler için en iyi örnektir. Rivayette Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın tatlı ninnisin şöyle olduğu söylenmiştir. İmam Hasan (a.s) bebeklik ve çocukluluğunun tatlı döneminde iken Hz Fatıma Zehra (s.a) onu tertemiz kucağına alıp şöyle diyordu:

  "Oğlum Hasan! Baban gibi ol.
    Hakk'ın boynuna geçirilen ipi çıkar.
    Nimet sahibi olan Allah'a ibadet et.
    Alçak ve kindarlarla dost olma." 

ÇOCUKLARIN TOPLUMSAL EĞİTİMİ

İmam Hasan (a.s) şöyle dedi:

“Annem Fatıma’yı (s.a) cuma gecesi ibadet mihrabında sabaha kadar rükû ve secde ederken gördüm. İman ehli erkek ve kadınlara adları ile çok dua ediyor ama kendisi için dua etmiyordu.”

Anneme şöyle dedim:

“Anne, başkalarına dua ettiğin gibi kendine neden dua etmiyorsun?”

Şöyle dedi:

“Ey Oğlum! Önce komşu sonra ev halkı.”⁽⁵⁶⁾

İmam Musa Kâzım (a.s) şöyle dedi:

“Fatıma dua ettiği zaman kendisi için değil Mümin erkek ve kadınlar için dua ediyordu. Kendisine: ‘Neden kendine değil de halka dua ediyorsun?’ denildiği zaman şöyle dedi:

“Önce komşu, sonra ev.”⁽⁵⁷⁾

ÖRTÜNME

Toplumun korunmasının ve ilerleyecek bir halde ilerlermisini sağlayacak en etkili faktörlerinden birisi zengin İslami öğretiler doğrultusunda iffetin yaşatılmasıdır; iffetsizlik ve başıboşluk toplum ve aile düzenini dağıtmaktadır. Allah’ın, kadınlara örtülü olmalarını emretmelerinin sebebi de budur:

“Mümün kadınlara söyle: “Gözlerini (harama bakmaktan) korusunlar; namus ve iffetlerini esirgesinler. Görünen kısımları müstesna ziynetlerini teşhir etmesinle. Başörtülerini göğüslerinin üzerine kadar örtsünler…”⁽⁵⁹⁾

Emirel Müminin İmam Ali b. Ebu Talib (a.s) şöyle dedi:

“Bir gün Fatıma, Resulullah (s.a.a)’in huzurunda oturmuştu, bir şahıs içeri girmek için izin istedi. Hz. Fatıma (s.a) bulunduğu odadan çıkıp evin arka tarafına geçti. Misafir gittikten sonra Resulullah (s.a.a), Fatıma’ya o şahıstan neden saklandığını, onun kendisini görmediğini sorduğu zaman Fatıma şu cevabı verdi:

“O beni görmüyordu ama ben onu görüyordum. Ayrıca her ne kadar o beni göremiyor olsa da koku yoluyla benim kokumu alabilirdi.”

Resulullah (s.a.a) şöyle dedi:

” Şehadet ediyorum ki sen benim bedenimin bir parçasısın.”⁽⁶⁰⁾

Hz. muhammed Mustafa’nın (s.a.a) Kızı, örtü konusunda o kadar hassas davranıyordu ki ölümünden sonra dahi hiçkimsenin bedeninin hacmini görmesini istemiyordu.

Umeys kızı Esma şöyle diyor:

“Hz. Fatıma (s.a) ömrünün son günlerinde bana şöyle buyurdu:

“Ben kadının cenazesin taşındığı zaman bedeninin hacmini erkeklerin görmesini sevmiyorum.”

Esma şöyle diyor: “O Hazrete şöyle dedim: ” Ben Habeşistan’da, ölülerin beden hacmi belli olmasın diye tabut yaptıklarını gördüm. İzin verirseniz sizin için bir tane örnek hazırlayabilirim.”

Esma bir tabut yaptı ve Hz. Zehra (s.a) tabutu görünce sevindi ve güldü.

Esma Şöyle diyor: “Bu, Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın Resulullah (s.a.a)’in dünyadan göçünden sonra ilk gülüşüydü.””

Hz. Fatıma Zehra (s.a) şöyle dedi:

“Allah seni cehennem ateşinden uzak tutsun, bana da böyle bir tabut yap ve bedenimi örtüp kapat.”⁽⁶¹⁾

KADININ EN ÜSTÜN ÖZELLİĞİ

İmam Ali (a.s) şöyle dedi:

“Resulullah’ın (s.a.a) huzurundaydım, şöyle buyurdu: “Kadın için en iyi şey nedir?”

Kimse cevap verenedi ve dağıldk. Ben Fatıma’nın yanına geldim ve şöyle dedim:

“Resulullah (s.a.a) bize böyle bir soru sordu ama hiçkimse cevap verenedi.”

şöyle dedi:

“Kadın için en iyi şey erkeklerin onları ve onların da erkekleri görmemeleridir.”

Resulullah (s.a.a)’in yanına döndüm ve şöyle dedim:

” Ya Resulullah! Bizler kadın için en iyi şeyin ne olduğunu sormuştunuz. Kadın için en iyi şey erkeklerin onları ve onlarında erkekleri görmemesidir.” (Elbette burada anlatılmak istenen şey:Bayanın kendisinin görmesinin uygun olmadığı erkekler ve erkeğin kendisini görmesinin uygun olmadığı bayanlardır.)

Şöyle buyurdu:

“Bunu sana kim söyledi?”

“Fatıma söyledi dedim.”

Resulullah (s.a.a) şöyle dedi:

“Fatıma benim bedenimin bir parçasıdır.”⁽⁶²⁾

DİNİ HÜKÜMLERİN ÖĞRETİLMESİ

Resulullah (s.a.a)’in kızı, Müslüman kadınların ilk kadın öğretmenidir. Medine kadınları dini hükümleri, İslami ahlak ve akaidi Hz. Fatıma Zehra (s.a)’dan öğreniyorlardı.

Bir gün Medine kadınlarından birisi Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın yanına varıp şöyle dedi:

“Namaz hakkında bazı soruları sormam için yaşlı annem beni size gönderdi.”

10 tane sorusuna cevap verdi. Medineli kadın şöyle dedi:

“Bundan fazla size zahmet vermek istemiyorum.”

Hz. Fatıma Zehra (s.a) şöyle dedi:

“Sorularını sormak için yine gel, sen ne kadar çok soru sorsanda ben rahatsız olmam. Eğer birisine Eğer birisini ağır bir yükü 100.000 dinar karşılığında çatıya çıkarması için tutmuş olsalar, bu iş ona ağır gelirmi?”

Medineli kadın şöyle dedi:

“Hayır, ağır gelmez”

Şöyle dedi:

“Ben her cevap verdiğimde arşın ve yerin arasındaki büyüklükten daha fazla mücevher ödül alıyorum.”⁽⁶³⁾

Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın İbadeti

Resulullah (s.a.a)’in kızının ibadeti kuru ve ruhsuz ibadet değildi. Babasının ibadet mihrabındaki manevi ve eşsiz ibadetine defalarca şahit olmuştu ve hangi ibadetin insana saadet verip ruhunu kemale ulaştırdığını babasından öğrenmişti. O, İlahî vahyin mektebinde yetişmişti ve İlahî huşu ve huzu dolu ibadetin doğruluk getirdiğini biliyordu.

Hz. Fatıma Zehra (s.a) öylesine zikir, dua, ibadet ve geceleri ibadetle geçiren birisi idi ki bu konuda Hasan Basri şöyle diyor:

“Ümmetin içinde Hz. Fatıma’dan daha üstünü yoktur, namaz ikame etmek için o kadar ayakta durmuştu ki ayakları şişmişti.”⁽⁶⁴⁾

İbn-i Abbas şöyle diyor:

“Resulullah (s.a.a) şöyle dedi:” “Kızım Fatıma, Huriye-i İnsiyyedir. İbadet etmek için ibadet mihrabında durduğu zaman göklerdeki yıldızlar yeryüzüne parladığı gibi o da göklerdeki meleklere parlamaktadır va Allah Meleklere şöyle diyor:

“Ey Meleklerim! Kulum Fatıma’ya bakın, kadın kullarımın efendisine bakın. Karşımda ayakta durmaktadır, Kalbi korkumdan titreyerek bana ibadet etmektedir. Şahid olun ki onun taraftarlarına ateşi haram kıldım.”⁽⁶⁵⁾

HEL-ETA İNSAN SURESİNİN NUZUL SEBEBİ

İmam Hasan (a.s) ve İmam Hüseyin (a.s) hastalanmışlardı. Hz. Muhammed (s.a.a) onları görmek için Hz. Fatıma Zehra (s.a)’nın evine gitmişti, İmam Ali (a.s) ve Hz. Fatıma Zehra (s.a)’ya şöyle dedi:

“Bu azizlerin iyileşmesi için bir şey nezir etseniz iyi olur.”

İmam Ali (a.s) ve Hz. Fatıma Zehra (s.a) çocukları iyileştikleri zaman 3 gün oruç tutmayı adadılar. Allah adaklarını kabul etti ve İmam Hasan (a.s) ve İmam Hüseyin (a.s) sağlıklarına kavuştular. 3 günlük oruca başladılar, İmam Hasan (a.s), İmam Hüseyin (a.s) ve hizmetçileri Fizze de onlarla birlikte oruca başlamıştı.

Birinci gün bir fakir kapıyı çaldı ve yardım istedi. İmam Ali (a.s) kendi ekmeğine fakire verdi, Hz. Fatıma (s.a), İmam Hasan (a.s), İmam Hüseyin (a.s) ve Fizze de ekmeklerini fakire verdiler. Ve Hepsi sadece su içerek iftarlarını açtılar.

İkinci gün olunca bir yetim kapıyı çalıp yardım talebinde bulundu ve yine hepsi ekmeklerine ona verip sadece su ile iftar ettiler.

Üçüncü gün yine bir esir kapılarını çalıp yardım isteyince yine tamamı ekmeklerini o esire verip sadece su ile iftarlarını açtılar.⁽⁶⁶⁾

Onların infaklarınaki bu samimiyyetleri Allah’ın şu ayetlerinin nazil olmasına sebep oldu:⁽⁶⁷⁾

   "O kullar şiddeti her yere yayılmış bir günden korkarak verdikleri sözü yerine getirirler.
    Onlar kendi canlarının çekmesine rağmen yemeği yoksula, yetime ve esire yedirdiler.
    Biz sizi Allah için doyuruyoruz; Sizden ne bir karşılık ne de bir teşekkür ediyoruz." 

Hz. Fatıma Zehra (s.a) Ve Savaş

Şeyh Mufid şöyle diyor:

“Uhud Savaşı olumsuzluklar ile son bulmuştu, Hz. Fatıma Zehra (s.a) babasını karşılamaya gitti. İmam Ali (a.s)’ın kolları omuzlarına kadar müşriklerin kanına boyanmıştı. Onların yanına geldi, Zülfikar’ı Hz. Fatıma Zehra (s.a)’ya verdi ve şöyle dedi:

“Al bu kılıcı ve ölülerin ondaki kanını temizle, bu kılıç bu gün bana yardım etti ve düşmanların belini kırdı.”

Bunun üzerine Resulullah (s.a.a) şöyle dedi:

“Evet Fatıma, kılıcı al; kocan görevini çok iyi bir şekilde yaptı ve ve Allah Kureyşin büyüklerini onun kılıcı ile yok etti.”⁽⁶⁸⁾

Sahl b. Sa’d şöyle diyor:

“Uhud Savaşında Hz. Muhammed (s.a.a) bir takım yaralar almıştı, mübarek yüzü yaralanmıştı, dişi ve kulakları kırılmıştı. İmam Ali (a.s) su getiriyordu ve Resulullah’ın kızı Fatıma da babasının yüzündeki kanları yıkıyordu. Suyun temas etmesinin daha fazla kanamaya sebep olduğunu görünce bir hasır parçasını yakıp külünü yaraya bastırdı.”⁽⁶⁹⁾

Medine’nin düşmanlar tarafından kuşatıldığı Hendek Savaşında herkes gücü kadarınca şehri savunuyordu. Erkekler Selman’ın planı uyarınca hendek kazarlarken kadınlar da cephenin arkasında askerler için su ve yemek hazırlıyorlardı. Resulullah (s.a.a)’in değerli kızı Fatıma’da ekmek yaparak askerlerin ihtiyaçlarının bir kısmını gideriyordu.

Enes şöyle diyor:

“Hz. Fatıma bir kaç tane ekmek pişirmişti, savaşın ön hattına geldi ve ekmekleri babasına vererek şöyle dedi:

“Bu ekmekleri ben pişirdim ama kalbim onları yememe razı olmadı, size getirdim.”

Resulullah (s.a.a) şöyle dedi:

“Bu, babanın üç gün aradan sonra ağzına koyduğu ilk yemektir. Dünyada aç olanlar ahirette tok olacaklar ve Allah’ın en çok gazap ettiği kimse mideleri çok yemekten ağırlaşmış olanlardır. Canı çekmesine karşılık bir yemeği yemeyen her kişiye cennet de bir derece verilir.”⁽⁷⁰⁾

Hz. Fatıma Zehra (s.a) Şehadet Yatağında

Şeyh Tabersi ve Erbili, Suveyd b. Ğufle ve Abdullah b. Abbas’tan şöyle nakletmişdir:

“ Hz. Fatıma Zehra (s.a) hasta (şehadet) yatağına düştüğü zaman Muhacir ve Ensar’dan bir grup kadın ziyarete geldiler ve Ey Peygamber’in (s.a.a) kızı! nasılsın ?” dediler.

Hz. Fatıma Zehra (s.a), Allah’a hamdu senalar edip babasına selam gönderip ve onların erkeklerinin vefasızlığından şikayet ettikten sonra toplumun geleceğini şöyle çizdiler:

“Kendi canıma and olsun ki fitne tohumlarını ektiler, şimdi onun meyvelerini toplamayı beklemelisiniz. Devenin memesinden süt yerine kan sağıyorsunuz ve öldürücü zehirler yutuluyor. İşte buradadır batıl yolun yolcularının zarar edecek oluşları.

Gelecekteki Müslümanlar, İsam’ın başlangıcında İslam’ın yaptıklarının nelere mâl olduğunu görecekler. Bundan sonra kalplerinizi fitnelerin çıkacak olmasına inandırın. Müjdeler olsun size öldürücü kılıçlar, ardı kesilmeyen saldırılşar ve hücumlar, Müslümanların toplumsal işlerinin alt üst olması ve zalimlerin zulmü. Onlar sizin haklarınızdan az bir miktarını verecekler ve toplumlarınızı kendi kılıçları ile biçecekler.

Pişmanlık ve üzüntüler sizindir. İşlerinizin sonu nereye varacaktır? Ne yazık ki hakikati görecek gözlere sahip değilsiniz; bizlerde de o güç yoktur ve sizi istemediğiniz şeylere zorlayamayız.”⁽⁷¹⁾

İMAM’IN MAKAMI

Muhammed b. Lebid şöyle diyor:

"Hz. Muhammed (s.a.a)'in dünyadan ayrılmasından sonra  Hz. Fatıma Zehra (s.a) Uhud'da Hamza'nın kabrinin başında yas tutup ağlarken gördüm. Fırsatı ganimet bilerek şöyle sordum:
İmam Ali (a.s)'ın imameti için Resulullah (s.a.a)'in şözlerinden öne sürebilecek deliliniz varmıdır?"

Hz. Fatıma Zehra (s.a) şöyle dedi:

“Ne de şaşırılacak bir durumdur! Gadir-i Hum gününü unuttunuz mu? Resulullah’ın (s.a.a) şöyle buyurduğunu işittim:

“Ali en hayırlı olandır ve onu kendimden sonra aranızda halifem olarak bırakıyorum. Ali benden sonraki imam ve halifedir, oğullarım Hasan ve Hüseyin ve Hüseyin’in 9 evladı pâk ve lekesiz İmam ve önderlerinizdir. Eğer onlara itaat edecek olursanız sizleri doğru yola götürecekler ama eğer, onlara karşı koyacak olursanız kıyamet gününe kadar bela, tefrika ve ihtilaf aranızda hakim olacaktır.”

Şöyle dedim:

“Efendim, öyle ise İmam Ali (a.s) neden sustu ve hakkını almadı?”

Hz. Fatıma Zehra (s.a) şöyle dedi:

“Resulullah (s.a.a) şöyle dedi: İmam’ın misali Kâbe gibidir, insanların onun etrafına tavaf etmeleri gerekirKâbe insanların etrafına tavaf etmez.”⁽⁷²⁾

NAMAZ’IN ÖNEMİ VE HZ FATIMA ZEHRA (S.A)

Hz Fatıma Zehra (s.a) değerli babasına şöyle sordu:

“Namazına önem vermeyen, onu hafife alan erkek ve kadının cezası nedir?”

Resulullah (s.a.a) şöyle dedi:

“Ya Fatime! Namazı hafife alan kimseyi Allah 15 belaya müptela eder. Bunların 6’sı dünyada, 3’ü can verirken, 3’ü kabirde, 3’üde kıyamet günü, kabirden çıkarılacağı gün kendisine ulaşacaktır.

Dünya’da müptela olacağı 6 bela şunlardır:

1. Allah o kimsenin ömründen bereketi kaldırır.
2. O kişinin rızkından bereket kaldırılır.
3. O kimseden Salihlerin çehresini (bezentisini) alır.
4. Yapmış olduğu hiçbir hayır amelin karşılığı yoktur.
5. Duası kabul olmaz.
6. İyilerin duasının ona faydası olmaz.

Ölüm zamanı gelecek olan 3 bela:

1. Alçakça can verir.
2. Aç can verir.
3. Susuz can verecek ve her ne kadar su içecek olsa da susuzluğu geçmeyecektir.

Kabirde Karşılaşacağı 3 bela:

1. Allah kabirde ona azap vermesi için bir melek görevlendirir.
2. Kabir sıkmasına müptela olur.
3. Kabri karanlık olacaktır.

Kabirden çıkarılacağı zaman göreceği 3 bela:

1. Ulu ve Yüce Allah bir meleğine herkesin gözü önünde onu yüz üstü sürüklemesini emredecektir.
2. Onun hesabı çok zor ve şiddetli görülecektir.
3. Allah, rahmeti ile ona bakmayacak, temizlemeyecek, ve şiddetli bir azap görecektir.⁽⁷³⁾

Bu azaplar namaza önem vermeyenler içindir, hiç namaz kılmayanların azabı bunlardan daha şiddetlidir.

Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın namazdaki irfanı ve melekûtî hali hakkında şöyle denilmiştir:

” Hz Fatıma Zehra (s.a) namaza durduğu zaman kalbi çarpmaya başlıyor ve hıçkırıklar boğazına düğümleniyordu.⁽⁷⁴⁾

Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın Fazileti

Hz Fatıma Zehra (s.a)’nın sayısız fazileti vardır ve faziletlerden bazılarını Ulu ve Yüce Allah Kuran’da saymış ve hakkında ayetler indirmiştir.⁽⁷⁵⁾ Hz. Muhammed (s.a.a)’de O’nun birçok faziletini saymışlardır. Bunlardan sadece 2 tanesi şunlardır:

Resulullah (s.a.a), Selman-i Farisi’ye şöyle buyurdu:

“Ey Selman! Kızım Fatime’yi seven kimse cennet de benim yanımda olacaktır ve onu üzen kişinin yeri ise cehennemdir.

“Ey Selman! Fatime’nin sevgisi 100 yerde imdada koşacaktır, onların en hafif olanı ölüm zamanı, kabre girme zamanı, mahşer günü, sırat köprüsünden geçme zamanı ve kıyamet gününde esap vermektir. Kızımın razı olduğu kimseden ben de razıyım. Benim razı olduğum kimseden Allah’da razıdır. Kızım Fatime’nin kızgın olduğu kimseye bende kızgınım, benim kızgın olduğum kimse de Allah’ın azabınadüşecektir.

Ey Selman! Ona ve kocasına zulmedenin vah haline!”⁽⁷⁶⁾

Bir gün Hz. Muhammed (s.a.a); İmam Ali (a.s), Hz Fatıma Zehra (s.a), İmam Hasan (a.s) ve İmam Hüseyin (a.s) ile birlikte oturmuşlardı, şöyle buyurdu:

“Allahım! Bunların Ehl-i Beyt’im olduğunu ve insanların arasında eyanımda n değerli olduklarını biliyorsun. Bunlara dost olana dost ol, düşman olana düşman…

Kızım Fatime’yi kıyamet günü nurdan bir bineğe binmiş, sağında 70.000 melek, solunda 70.000, önünde ve arkasında 70.000 melek ile ümmetimin kadınlarını cennete yönlendirdiğini görür gibiyim. Her gün vakitlice namazını edâ eden, Allah’ın ayında orucunu tutan, Allah’ın evini hacceden, malının zekatını veren, kocasına itaat edenve benden sonra Ali’nin peşinden giden her kadın, kızım Fatime’nin şefaati ile cennete giredektir. O Alemlerdeki kadınların efendisidir..”

Şöyle sordular:

“Ya Resulullah! O, zamanının kadınlarının mı Efendisidir?”

Resulullah (s.a.a) şöyle buyurdular:

“İmran’ın kızı Meryem kendi zamanının kadınlarının efendisi idi ama Kızım Fatime, yaratılış gününden kıyamete kadar bütün kadınların efendisidir. Mihrabıda (ibadete) durduğu zaman 70.000 Mukarrep Melek onu selamlıyor, Meryem’e seslendikleri gibi ona da sesleniyor ve şöyle diyorlarlardı:

“Ya Fatime! Allah seni seçti, tertemiz kıldı ve seni bütün dünya kadınlarına seçti.”

Sonra İmam Ali (a.s)’a şöyle dedi:

“Ya Ali! Fatıma bedenimin parçası, gözlerimin nuru ve kalbimin meyvesidir.”⁽⁷⁷⁾

Fedek Hutbesi Arapça-Türkçe Tam metin

Bu linke tıklayarak hutbenin tamamının Türkçesine erişebilirsiniz.

Bu linke tıklayarak hutbenin tamamının Arapçasına erişebilirsiniz.

KAYNAKÇA

Kaynakça 1-30

1. Bu linke tıklayarak içindekiler kısmından Hz. Hatice’nin sırdaşı bölümüne tıkayarak Hz Zehra’nın doğumunu okuyabilirsininiz.
2. A’yanuş-Şia c.1 s.306
3. Usul’u Kafi c.2 s. 474
4. Delailul İmamet s.10
5. İ’lamu’l Vera s.147
6. Biharul Envar c.43 s.7
7. Menakıb c.3 s.405
8. A’yanuş-Şia c.1 s.405
9. A’yanuş-Şia c.1 s.405
10. Biharul Envar c.43 s.8
11. Tarihi Taberi c.2 s.473, Mekatilu’t Talibin s.30, Mesned-i Ahmed b. hanbel c.6 s.163, Et-Tabakatu’l Kubra c.8 s.11
12. El-İsabet c.4 s.377, Maktelu’l Huseyn s.89
13. İ’leluş-Şerai s.171, İ’lamu’l-Vera s.148
14. Muntahal Amal c.1 s.252
15. Menakıb’u ibni Şehrâşub c.3 s.406, A’yanuş-Şia c.1 s.133
16. Biharul Envar c.43 s.16, Menakıb’u ibni Şehrâşub c.3 s.133
17. Siretu’n Nebeviyye s.196
18. Ebu Talib mahallesi demektir. Müşrikler tarafından müslümanlara eziyet etmek için baskı uygulanarak kuşatma altına alınmışlardı.
19. Siretu’n Nebeviyye s.196
20. Zehra Meludu vahy s.61
21. El Fusulul Muhimme Fi Marifeti Ahvali’l Eimmeh s.149, Tarihi Yakubi c.2 s.35, Biharul Envar c.16 s.1
22. Menakıb’u ibni Şehrâşub c.1 s.103
23. Sahihi Buhari’nin Ma leke en Nebiyyu ve Ashabihi Enil muşrikin babı c.3 s.1399
24. Et-Tabakatu’l Kubra c.8 s.13
25. Menakıbu Âl-i Ebi Talib c.3 s.405, El Fusulu’l Muhimme s.144, Ez-Zürriyetut-Tahire s.93
26. Makalati Zehra Emini s.103
27. Keşfu-l Ğumme c.1 s.368, Menakıbu Âl-i Ebi Talib c.3 s.395
28. Menakıbu Âl-i Ebi Talib c.3 s.346, Et-Tabakatu’l Kubra c.8 s.11,Keşfu-l Ğumme c.1 s.354
29. Et-Tabakatu’l Kubra c.8 s.19, Emali c.1 s.38
30. Et-Tabakatu’l Kubra c.8 s.11, Emali Saduk s.559

KAYNAKÇA 31/50

31. Bu ölçü Hz Peygamber (s.a.a)’in mihir noktasında uygulaması olarak esas alındı.
32. Et-Tabakatu’l Kubra c.8 s.22, Evalimu’l Mearif c.11 s.359
33. Menakıbu Âl-i Ebi Talib c.3 s.410, Makalatu’z-Zehra s.137
34. Emali s.40, A’yanu’ş-Şia c.1 s.312,
35. Biharul Envar c.43 s.92 ve s.130
36. Et-Tabakatu’l Kubra c.8 s.12. Biharul Envar c.43 s.137
37. Menakıbu Âl-i Ebi Talib c.3 s.403
38. Maktali’l Huseyn s.108, Menakıbu ibni Meğazili s.344, Revzetul Vaizins.127
39. Ferheng-i Suhanane Hz. Fatıma s.20
40. Et-Tabakatu’l Kubra c.8 s.14, Müstedreku’l Sahihayn c.3 s.125
41. El Bidayetu ven Nihaye c.7 s.342 , Et-Tabakatu’l Kubra c.8 s.13, Mecmuatu’l Verram c.2 s.28
42. Kurbu’l Esnad s.112
43. Biharul Envar c.43 s.81, Avalim c.1 s.217
44. Mecmuatu’l Verram c.2 s.487, Biharul Envar c.43 s.50
45. Mecmuatu’l Verram c.2 s.162, Biharul Envar c.43 s.151, Vesailu’ş-Şia c.12 s.24
46. Menakıb’u ibni Şehrâşub c.3 s.389
47. Mekatilu’l Huseyn s.105, Evalim c.11 s.266
48. El Heraicu vel Cerayih s.390, Biharul Envar c.43 s.28
49. İlelu’l Şerai s.366
50. Emali Tusi s.616, Keşful Ğumme c.1 s.469, Biharul Envar c.37 s.103

Kaynakça 51

51. İlelu’l Şerai s.178
52. İlelu’l Şerai s.179, El İmametu ves Siyasetu c.1 s.20, Me’satu’z-Zehra s.216
53. İ’lamu İnni Fatiime c.3 s.12
54. Rezvatu’l Vaizin s.130
55. Deaimu’l İslam c.1 s.282, Biharul Envar c.94 s.10
56. İlelu’l Şerai s.172,Keşfu-l Ğumme c.1 s.468
57. İlelu’l Şerai s.216
58. Nur Suresi/31.Ayet
59. Menakıb s.380, Evalim c.11 s.223
60. A’yanuş-Şia c.1 s.321,Keşfu-l Ğumme c.1 s.503, Esedul Ğabe c.5 s.524, Maktali’l Huseyn s.127
61. A’yanuş-Şia c.1 s.322, Biharul Envar c.101 s.36
62. Biharul Envar c.2 s.3
63. Menakıb c.3 s.389,
64. Emâli s.113
65. Fraid-u Samitin c.2 s.54, Menakıb c.3 s.426
66. El İrşad s.164, Esedul Ğabe c.5 s.530
67. İnsan suresi/7,8,9.Sureler
68. El İrşad s.81
69. Fraid-u Samitin c.2 s.54, Evâlim c.11 s.270, A’yanu’ş Şia s.310
70. Mecmua-i Verams.1 s.198, Biharu’l Envar c.20 s.245, İhkaku’l Hak s.10 s.285
71. El-İhticac c.1 s.146, Keşfu’l Ğumme c.1 s.492
72. El-İhkaku’l Hak s.21 s.26, Ferheng-i Suhanan-e Fatime s.24
73. Müstedrekü’l Vesail c.3 s.3, Mesned-i Fatime s.346
74. İrşadu’l Kulub s.105

Hz. Fatıma Zehra (s.a) yazısı ilk önce İmam Mehdi(a.s) Yarenleri Derneği üzerinde ortaya çıktı.